Ζωή Λιάκα

«Δεν αρνούμαι ούτε μία στιγμή από αυτά που έζησα, ήθελα και τη δόξα και τα χρήματα και τις πολλές γυναίκες αλλά την ευτυχία τη βρήκα μακριά από όλα αυτά» λέει στα «ΝΕΑ» ο ηθοποιός

Δεν υπήρξε μία στιγμή που να έγινε το κλικ και είπα «ρε μπαγάσα, τα κατάφερες».

Σε ένα ιδιαίτερο συναυλιακό καλοκαίρι, υπάρχουν πολλές προτάσεις από την κλασική μουσική μέχρι την ηλεκτρονική, καθώς και ενδιαφέρουσες συμπράξεις

Μεγάλωσα στην Κυψέλη, τελείωσα τη Λεόντειο στα Πατήσια και ήμουν το μόνο μαύρο παιδί στο σχολείο. Οι γονείς ήθελαν να έχουμε όσο το δυνατόν καλύτερη παιδεία, και εγώ και ο αδελφός μου

Γεννήθηκα το 1954, δηλαδή 10 χρόνια μετά το Ολοκαύτωμα. Καλύτερα βέβαια είναι να το λέμε Σοά (σ.σ.: Shoa στη λατινική γραφή) που στα εβραϊκά σημαίνει καταστροφή. Μεγάλωσα χωρίς συγγενείς. Δεν γνώρισα παππούδες, γιαγιάδες. Οπότε άρχισα πολύ πρώιμα να αναρωτιέμαι «γιατί;».

Δεν πίστεψα ότι θα πεθάνω. Βέβαια πολλοί άνθρωποι είναι έτσι και φεύγουν. Απλώς προσπάθησα τον καιρό που ήμουν άρρωστος να ζήσω κανονικά και κόντρα σε αυτό το πράγμα. Αρχισα να δουλεύω πιο εντατικά.

Γιώργος Πατούλης : Προσπαθώ να διαφυλάξω τα προσωπικά μου διότι σχετίζονται με την ψυχοσύνθεση ενός εφήβου όπως είναι ο γιος μας ο Αλέξανδρος.

Ηταν ο κορυφαίος τραγουδιστής στην Ελλάδα για μια εποχή. Εδώ μοιάζουν οι φωνές ανθρώπων που δεν έχουν καμία συγγένεια μεταξύ τους. Δεν θα μοιάζει η δική μου με του αδελφού μου;

Ο πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών μιλάει για τις καταγγελίες που δέχεται, τις αρχές που ακολουθεί από τα παιδικά του χρόνια μέχρι σήμερα και τα μελλοντικά του σχέδια

Ο κάθε σκηνοθέτης έχει τον χαρακτήρα του και την ταυτότητά του. Ποτέ δεν δικαιολογείται η σωματική ή η λεκτική βία. Είναι απλά τα πράγματα, ξέρουμε με ποιους θέλουμε να συνεργαστούμε και με ποιους όχι. Ο χώρος είναι τόσο μικρός, που οτιδήποτε κι αν συμβεί σίγουρα θα ακουστεί.