ΚΚΕ για 21η Απριλίου: Τιμάμε τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες, τα θύματα της χούντας

Σε ανακοίνωσή του για την επέτειο της επιβολής της δικτατορίας, το γραφείο Τύπου της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ επισημαίνει ότι «59 χρόνια μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 διδασκόμαστε, τιμάμε τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες, τα θύματα της χούντας. Τιμάμε τα μέλη και τα στελέχη του ΚΚΕ και της ΚΝΕ, όλους όσοι στάθηκαν όρθιοι και αλύγιστοι στα κρατητήρια, στα βασανιστήρια του ΕΑΤ – ΕΣΑ, στις φυλακές και τις εξορίες».

«Την 21η Απριλίου 1967 ο ελληνικός λαός ξύπνησε από τους ήχους των ερπυστριών, των στρατιωτικών εμβατηρίων και των διαγγελμάτων της δικτατορίας. Τα ξημερώματα της ίδιας μέρας, δυνάμεις του αστικού στρατού είχαν καταλάβει στρατηγικά σημεία στην πρωτεύουσα. Για να αποτρέψουν κάθε λαϊκή αντίδραση, συνέλαβαν πολλούς κομμουνιστές και άλλους πρωτοπόρους των εργατικών – λαϊκών αγώνων», σημειώνει και προσθέτει πως «οι συνταγματάρχες που πρωταγωνίστησαν στην επιβολή της δικτατορίας ήταν άνθρωποι του αστικού κράτους και των μηχανισμών του, του στρατού και της ΚΥΠ, που είχαν αναπτύξει πολύμορφους δεσμούς με το Παλάτι, με εγχώριους καπιταλιστές, πολιτικούς, αλλά και με ξένες μυστικές υπηρεσίες, ιδιαίτερα των ΗΠΑ».

Το ΚΚΕ υπογραμμίζει πως «οι πραγματικές αιτίες της επιβολής της δικτατορίας πρέπει να αναζητηθούν στις αντιθέσεις και τους ανταγωνισμούς που σοβούσαν στο εσωτερικό της ίδιας της αστικής τάξης, στις τριβές που προκαλούσε ο ρόλος του Παλατιού στη λειτουργία του αστικού πολιτικού συστήματος (το ρόλο που έπαιζε στο στρατό και στη διαμόρφωση κυβερνήσεων), όπως αυτό είχε διαμορφωθεί μετά την ήττα του ΔΣΕ, στις διαφωνίες για την εξωτερική πολιτική με επίκεντρο το Κυπριακό, που διαπλέκονταν με τους γενικότερους ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς στην περιοχή».

Όπως αναφέρει, «η δικτατορία των συνταγματαρχών υπηρέτησε τα συμφέροντα της μεγαλοεργοδοσίας, αναπτύσσοντας ιδιαίτερες σχέσεις με τμήματα του κεφαλαίου, όπως το εφοπλιστικό, συνέχισε και ενέτεινε τα νομοθετικά μέτρα σε βάρος του ΚΚΕ, επέβαλε μαζικά διώξεις, προσπάθησε να επιβάλει την ‘κοινωνική ειρήνη’ διαλύοντας συνδικαλιστικές και άλλες μαζικές οργανώσεις, προχώρησε σε φυλακίσεις και εξορίες, βασανισμούς και δολοφονίες».

«Αντίστοιχα», επισημαίνει ο Περισσός, «η εξωτερική πολιτική της ήταν, σε γενικές γραμμές, συνέχεια της αντίστοιχης πολιτικής των ‘δημοκρατικών’ αστικών κυβερνήσεων. Διατήρησε τις διεθνείς συμμαχίες του καπιταλιστικού κράτους (ΕΟΚ, ΝΑΤΟ), υπηρετώντας τους σχεδιασμούς τους σε βάρος των χωρών της σοσιαλιστικής οικοδόμησης, αλλά και στην πάντα ‘κρίσιμη γεωστρατηγικά’ περιοχή της Νοτιοανατολικής Μεσογείου».

«Μύθος ότι κανείς δεν όρθωσε το ανάστημά του απέναντι στη δικτατορία»

«Παρά την ανετοιμότητα του εργατικού – λαϊκού κινήματος και την κατάσταση στην οποία βρισκόταν το ΚΚΕ εξαιτίας της βαριάς παρανομίας, αλλά και λαθεμένων στρατηγικών επιλογών, που οδήγησαν στη διάλυση των παράνομων Κομματικών Οργανώσεων», σημειώνει χαρακτηριστικά, «είναι μύθος ότι κανείς δεν όρθωσε το ανάστημά του απέναντι στη δικτατορία τον πρώτο καιρό. Ενάντια στους σχεδιασμούς της στάθηκαν εξαρχής οι κομμουνιστές και άλλοι ριζοσπάστες αγωνιστές, πληρώνοντας βαρύ αντίτιμο για την πάλη τους υπέρ των εργατικών – λαϊκών συμφερόντων».

Το ΚΚΕ, επισημαίνει, «μπόρεσε έγκαιρα να διαχωριστεί από τις οπορτουνιστικές δυνάμεις στο εσωτερικό του, να παλέψει για τη συγκρότηση παράνομων Κομματικών Οργανώσεων, να ιδρύσει την ΚΝΕ, να πρωτοστατήσει στον μαζικό αντιδικτατορικό αγώνα. Σε αντίθεση με το σύνολο των αστικών δυνάμεων, διακήρυσσε την ανάγκη ανατροπής της δικτατορίας από τη μαζική εργατική-λαϊκή δράση και με όλες τις μορφές πάλης. Είχε ξεχωριστή συμβολή στην ανάπτυξη των εργατικών – λαϊκών αγώνων, από τις πρώτες κινητοποιήσεις με συνδικαλιστικά αιτήματα έως τη φοιτητική κατάληψη της Νομικής και τον νεολαιίστικο και εργατικό – λαϊκό ξεσηκωμό του Πολυτεχνείου (Νοέμβρης 1973)».

«Η πτώση της δικτατορίας τον Ιούλιο του 1974 ήταν αποτέλεσμα των ‘εγκλημάτων’ της, ιδίως της Κύπρου, της εξάντλησης του ρόλου της, που αντικατοπτριζόταν και στην αδυναμία ελέγχου των εργατικών-λαϊκών μαζών, του φόβου των αστικών δυνάμεων και των διεθνών συμμάχων τους, ότι μια ανεξέλεγκτη κατάρρευσή της θα μπορούσε να οδηγήσει σε ριζοσπαστικοποίηση του εργατικού-λαϊκού κινήματος και σε αμφισβήτηση της καπιταλιστικής εξουσίας», υπογραμμίζει, προσθέτοντας πως «η διαδικασία περάσματος στη λεγόμενη ‘μεταπολίτευση’ ήταν προϊόν συμβιβαστικής συνεννόησης μεταξύ εκπροσώπων της δικτατορίας, των αστικών πολιτικών δυνάμεων και των συμμάχων τους στο ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ».

Παράλληλα, τονίζει πως η 21η Απριλίου αποδεικνύει και υπενθυμίζει μέχρι τις μέρες μας ότι η καπιταλιστική εξουσία δε διστάζει να εναλλάσσει τις πολιτικές μορφές της, από την αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία σε πολιτική ή στρατιωτική δικτατορία και το αντίστροφο, με γνώμονα πάντα να εξυπηρετούνται καλύτερα τα καπιταλιστικά συμφέροντα, να μένει ανέγγιχτη η δικτατορία του κεφαλαίου», υποστηρίζοντας ότι «μπορεί σήμερα το αστικό κράτος να φορά τον μανδύα της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, παραμένει όμως πάντα προστάτης της δικτατορίας του κεφαλαίου. Μπορεί, μετά από αιματηρούς αγώνες, ο λαός μας να έχει κατακτήσει ελευθερίες και δικαιώματα, τα οποία βέβαια αμφισβητούνται σταθερά με πολλούς τρόπους, ιδιαίτερα σε συνθήκες πολεμικής προετοιμασίας και εμπλοκής, όπως οι σημερινές, όμως, το αστικό κράτος, οι θεσμοί του παραμένουν ταξικοί, αντιλαϊκοί, εχθρικοί για τον λαό και τις ανάγκες του, ακριβώς γιατί σκοπό και αποστολή τους έχουν να θωρακίζουν την εξουσία του κεφαλαίου, να υπηρετούν την κερδοφορία του».

«Αυτός είναι ο λόγος που το σημερινό κράτος αποδεικνύεται ικανότατο να στέλνει φρεγάτες, πυραύλους και στρατεύματα στο εξωτερικό, να ‘μπουκώνει’ με χρήμα τους διάφορους ‘επενδυτές’, να καταστέλλει λαϊκούς αγώνες, να ξεσπιτώνει λαϊκές οικογένειες, αλλά την ίδια ώρα να εμφανίζεται ανίκανο να προστατεύσει τη ζωή και την περιουσία του λαού από τις φυσικές καταστροφές, να μεριμνά για την ασφάλεια στον σιδηρόδρομο, να ελέγχει την τήρηση των μέτρων ασφαλείας στους χώρους δουλειάς, να στελεχώνει επαρκώς τα δημόσια νοσοκομεία κ.ο.κ.», υπογραμμίζει το ΚΚΕ

Και προσθέτει χαρακτηριστικά πως «αυτή την αλήθεια προσπαθούν να συγκαλύψουν η κυβέρνηση της ΝΔ και η βολική αντιπολίτευση, που σκιαμαχούν για το περιβόητο ‘κράτος δικαίου’. Πίσω από τους καυγάδες τους για τη διαφθορά, τα σκάνδαλα, τη λειτουργία των θεσμών κλπ, βρίσκεται η σύμπλευσή τους στους στόχους της καπιταλιστικής κερδοφορίας, στις διεθνείς συμμαχίες της αστικής τάξης, την ΕΕ, το ΝΑΤΟ κλπ, στους πολεμικούς σχεδιασμούς προς όφελος του κεφαλαίου, τελικά στην αντιλαϊκή πολιτική που όλα τα παραπάνω συνεπάγονται. Αυτό είναι, όμως, και το υπόβαθρο πάνω στο οποίο φυτρώνουν τα διάφορα σκάνδαλα, γι’ αυτό και βλέπουμε να επαναλαμβάνονται κάθε τόσο, με όλων των ‘αποχρώσεων’ τις κυβερνήσεις, σε όλα τα καπιταλιστικά κράτη. Γι’ αυτό και κανένας δήθεν ‘πιο έντιμος’ διαχειριστής της καπιταλιστικής βαρβαρότητας δεν πρόκειται να προσφέρει έστω μια ανακούφιση απέναντι στα λαϊκά προβλήματα, πόσο μάλλον να αράξει ριζικά την κατάσταση υπέρ των εργαζομένων».

Το ΚΚΕ διαμηνύει πως «δεν υποκλίνεται στην ‘ιερότητα’ του αστικού κράτους, των θεσμών, της ταξικής νομιμότητας και των μηχανισμών του. Δεν ανησυχεί από τον ‘κλονισμό της πίστης του λαού’ στα παραπάνω, όπως λένε κυβέρνηση και αστική αντιπολίτευση, αντίθετα, σε αυτόν τον κλονισμό βλέπει άλλες δυνατότητες, επιδιώκει να του προσδώσει ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά, να τον κάνει απόφαση ανατροπής. Με αυτόν τον σκοπό πρωτοστατεί στην οργάνωση της εργατικής – λαϊκής αντιπολίτευσης απέναντι στην κυρίαρχη πολιτική, δίνει όλες του τις δυνάμεις στους καθημερινούς αγώνες του λαού και της νεολαίας για μισθούς, συντάξεις, για να μην πληρώσει ο λαός το ‘πολεμικό’ κύμα ακρίβειας, για τα δικαιώματα σε παιδεία, υγεία, πολιτισμό. Μπαίνει μπροστά στον αγώνα για να φύγουν οι αμερικανοΝΑΤΟϊκές βάσεις από τη χώρα μας, να επιστρέψουν όλες οι μονάδες των Ενόπλων Δυνάμεων που βρίσκονται εκτός συνόρων, για την αποδέσμευση από το ΝΑΤΟ και την ΕΕ», επισημαίνει.

Για να καταλήξει πως «η ιστορία της ανθρώπινης κοινωνίας δεν τελειώνει στη σημερινή καπιταλιστική βαρβαρότητα και τους θεσμούς της. Απαιτούνται νέοι θεσμοί μιας γνήσιας εργατικής – λαϊκής εξουσίας, που θα αντιστοιχούν στις νέες σχέσεις παραγωγής, με την κοινωνική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής, με τον επιστημονικό κεντρικό σχεδιασμό. Σε μια κοινωνία όπου θα έχει καταργηθεί το καπιταλιστικό κέρδος και όπου η ικανοποίηση των αναγκών του λαού και της κοινωνίας θα είναι το μοναδικό κίνητρο της ανάπτυξης. Η συμπόρευση με το ΚΚΕ στην πάλη για την επαναστατική κατάκτηση αυτής της κοινωνίας, αποτελεί και την καλύτερη τιμή σε όσους αντιστάθηκαν στην καπιταλιστική βαρβαρότητα της δικτατορίας της 21ης Απριλίου».