Τίτλοι τέλους για το THE FACE: Οριστικό κλείσιμο του θρυλικού τίτλου – Όσα μας έμαθε

Οι φήμες επιβεβαιώθηκαν, το THE FACE, κλείνει οριστικά. Μετά από τη δυναμική επανεκκίνηση του τίτλου το 2019, το περιοδικό και ψηφιακό μέσο κάνει την τελευταία του υπόκλιση αποχαιρετώντας ένα αφοσιωμένο κοινό που όμως δεν μπόρεσε να φέρει οικονομική βιωσιμότητα.

Η είδηση του τερματισμού της κυκλοφορίας του THE FACE προκαλεί αίσθηση στον κόσμο των μέσων ενημέρωσης, καθώς η μπράντα/κίνημα αποτέλεσε τον απόλυτο καθρέφτη της νεανικής κουλτούρας από το Λονδίνο μέχρι τη Σεούλ και τη Γάζα.

Στο αποχαιρετιστήριο μήνυμά τους, οι συντελεστές ευχαριστούν όσους ενέπνευσαν την πορεία τους, αφήνοντας ως παρακαταθήκη την «ελπίδα για ένα μέλλον όπου οι ιστορίες της μόδας και της τέχνης θα συνεχίσουν να αφηγούνται με την ενέργεια που τους αξίζει».

Οι φήμες για κλείσιμο της μπράντας κυκλοφορούσαν εδώ και μήνες. Τώρα, με μια επίσημη ανακοίνωση που αναρτήθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η ομάδα πίσω από το reboot του THE FACE επιβεβαίωσε το τέλος εποχής στην urban κουλτούρα.

Μετά από μια πρώτη ιστορική διαδρομή από το 1980 έως το 2004 και τη δυναμική του επανεκκίνηση το 2019 που θέλησε να το καθιερώσει σε νέους καιρούς, το περιοδικό «ολοκληρώνει τον κύκλο του».

Οι φήμες για κλείσιμο της μπράντας κυκλοφορούσαν εδώ και μήνες. Τώρα, με μια επίσημη ανακοίνωση που αναρτήθηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η ομάδα πίσω από το reboot του THE FACE επιβεβαίωσε το τέλος εποχής στην urban κουλτούρα

Η αποστολή της ομάδας ήταν «να τιμήσει την εμβληματική κληρονομιά του περιοδικού, κάνοντας ταυτόχρονα τους ανθρώπους να νιώθουν ενθουσιασμένοι που ζουν σε αυτή τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή, εκφράζοντας θετικότητα για το μέλλον, ανεξάρτητα από το πόσο δυσοίωνα μπορεί να είναι τα πρωτοσέλιδα των ειδήσεων».

Η διοίκηση του THE FACE βρήκε την ευκαιρία να ευχαριστήσει κάθε μέλος του προσωπικού που εργάστηκε στον τίτλο τα τελευταία επτά χρόνια, καθώς και όλους τους συνεργάτες –φωτογράφους, στυλίστες, συγγραφείς, παραγωγούς και διαφημιστές– που συνέβαλαν ανεκτίμητα στην πορεία του. Ωστόσο ένα σχόλιο από συνεργάτη του περιοδικού επισήμανε πως λησμόνησε τους συντάκτες ομορφιάς που δούλεψαν αφιλοκερδώς σε αυτή τη νέα εκκίνηση του.

Το THE FACE κλείνει οριστικά, αφήνοντας πίσω του μια βαριά κληρονομιά στην παγκόσμια κουλτούρα του δρόμου

Η ομάδα του THE FACE ευχαρίστησε εκείνους που αποτέλεσαν πηγή έμπνευση για την ίδια -από όσους διοργάνωσαν πάρτι και πειραματίστηκαν με το στιλ, μέχρι εκείνους που πήραν ένα μικρόφωνο ή σήκωσαν ένα πανό διαμαρτυρίας.

Η ομάδα αναζήτησε ιστορίες παντού, από το Λονδίνο και τη Νέα Υόρκη μέχρι το Κίεβο, τη Γάζα και το Σάλφορντ, διαπιστώνοντας πως το πνεύμα της νεολαίας παραμένει πιο ισχυρό από ποτέ.

Η επανεκκίνηση του THE FACE περιγράφηκε ως μια τρομακτική αλλά και ζωογόνος τιμή για τους συντελεστές του.

Απευθυνόμενοι σε εκείνους που θα διαμορφώσουν το μέλλον των μέσων ενημέρωσης και της κουλτούρας, εξέφρασαν την ελπίδα οι ιστορίες να συνεχίσουν να λέγονται με την ενέργεια και τη λεπτομέρεια που τους αρμόζει.

Παρά το κλείσιμο, το περιοδικό υπόσχεται μερικά ακόμη εντυπωσιακά εξώφυλλα που θα κυκλοφορήσουν τις επόμενες εβδομάδες, θυμίζοντας σε όλους την κεντρική του φιλοσοφία: «Ας το παραδεχτούμε—τίποτα δεν συγκρίνεται με το THE FACE».

Η επανάσταση του βλέμματος

Η ανακοίνωση του κλεισίματος του THE FACE είναι η σκληρή, αναπόφευκτη ολοκλήρωση ενός τεράστιου κεφαλαίου για τη σύγχρονη οπτική επικοινωνία. Από την ανατρεπτική τυπογραφία του Nέβιλ Μπρόντι μέχρι τη δημοσιογραφική οξυδέρκεια του Nικ Λόγκαν, το TF δεν υπήρξε απλώς παρατηρητής της urban κουλτούρας αλλά παράγοντας και αρχιτέκτονας της.

Μέσα από τις σελίδες του το περιοδικό, ειδικά στις απαρχές του εγχειρήματος, δίδαξε σε ολόκληρες γενιές πώς να βλέπουν τον κόσμο μέσα από ένα πρίσμα αισθητικής τολμηρότητας και κοινωνικής ανησυχίας. Αλήθεια, τι μένει τελικά από το THE FACE τώρα που τα φώτα σβήνουν;

Η απάντηση βρίσκεται στα ορόσημα που καθόρισαν τη φυσιογνωμία του, από το εμβληματικό τεύχος Buffalo μέχρι την πρόσφατη επανεκκίνηση που επιχείρησε να γεφυρώσει το παρελθόν με το μέλλον.

Αναλυτές και δημιουργοί συμφωνούν ότι το περιοδικό υπήρξε ένα «ζωντανό εργαστήριο σκέψης», που απέδειξε ότι η εικόνα μπορεί να είναι εξίσου ισχυρή με τον λόγο, διαμορφώνοντας την ταυτότητα της νεολαίας για πάνω από τέσσερις δεκαετίες.

«Ένα περιοδικό πρέπει να είναι σημείο συσπείρωσης για ανήσυχα πνεύματα»

Ορόσημα πρωτοπορίας

Το THE FACE ξεκίνησε το 1980 από τον Νικ Λόγκαν έχοντας μια ξεκάθαρη αποστολή: να αποτελέσει το σημείο συνάντησης της μουσικής, της μόδας και της τέχνης.

Όταν ο Λόγκαν ένωσε το πνεύμα του με το βλέμμα του Μπρόντι,  ο οποίος ως καλλιτεχνικός διευθυντής (1981-1986) ανατίναξε τους κανόνες της τυπογραφίας, η έκρηξη στο δειλό χάρτη των media ήταν εκκωφαντική. Σχεδόν ωαποκαλυπτική.

Ο Μπρόντι αποφάσισε να χρησιμοποιήσει τις γραμματοσειρές και τους τυπογραφικούς κανόνες ως εργαλεία οπτικής επικοινωνίας, αναδεικνύοντας, χειραγωγόντας και αναδεικνύοντας περισσότερες αλήθειες.

«Ο σχεδιασμός είναι κάτι παραπάνω από μερικά κόλπα για το μάτι· είναι κόλπα για τον εγκέφαλο», είχε δηλώσει χαρακτηριστικά ο εμβληματικός Μπρόντι.

Ένα άλλο κομβικό σημείο ήταν το κίνημα Buffalo στα μέσα της δεκαετίας του ’80, όπου το περιοδικό επέβαλε μια νέα, βουτηγμένη στην πανκ σκηνή προσέγγιση στη μόδα, επιμένοντας πως το στιλ είναι στάση ζωής -όχι απλά ενδυματολογικοί εντυπωσιασμοί ανόητων, μοδάτων, fashionista.

Όσα μας έμαθε το THE FACE

Το περιοδικό λειτούργησε ως σχολείο για το πώς η υποκουλτούρα μπορεί να γίνει mainstream χωρίς να χάσει την ψυχή της.

Μας έμαθε ότι η φωτογραφία δεν είναι απλώς προώθητικό εργαλείο αλλά μια ουσιαστική προσωπογραφία.

Ο Πολ Γκόρμαν, Βρετανός δημοσιογράφος και επιμελητής που ειδικεύεται στην ποπ κουλτούρα, τη μόδα, τη μουσική και την ιστορία του design και συγγραφέας των The Life & Times of Malcolm McLaren και το The Story Of The Face σημειώνει ότι η φωτογραφία στο THE FACE «ανέδειξε το σημαντικό γεγονός ότι κανένα από αυτά τα πολιτισμικά στοιχεία δεν υπήρχε σε κενό αέρος. Ήταν σχεδόν πάντα ρεπορτάζ».

Το περιοδικό δίδαξε την εκδοτική τόλμη μετατρέποντας το εξώφυλλο σε ένα μανιφέστο αναδεικνύοντας επιδραστικούς μουσικούς, καλλιτέχνες αλλά και καθημερινούς ανθρώπους με έναν τρόπο που κανείς άλλος δεν τολμούσε.

«Η αποστολή μας ήταν να δώσουμε ελπίδα για το μέλλον, όσο σκοτεινά κι αν ήταν τα πρωτοσέλιδα»

Η φωνή των δημιουργών

Ο ιδρυτής Νικ Λόγκαν έβλεπε το THE FACE ως ένα «σημείο συσπείρωσης».

«Ήθελα το THE FACE να είναι καλή δημοσιογραφία και σπουδαία φωτογραφία: ένας συνδυασμός», είχε πει για το εγχείρημα του που πέτυχε, στο τότε.

Το περιοδικό του ήταν πραγματικά ανοιχτό, φιλελεύθερο, μια δεξαμενή που καλλιεργούσε όταν δεν αναδείκνυες ανήσυχα πνεύματα.

Η φιλοσοφία του Λόγκαν συνεχίστηκε και στη νέα εποχή του 2019, με τους υπεύθυνους να δηλώνουν πως «το THE FACE είχε να κάνει πάντα με το να είσαι νέος, να συνδιαμορφώνεις και να ζεις το τώρα».

Το κλείσιμο του περιοδικού αποτελεί το τέλος μιας διαδρομής που ξεκίνησε το 1980 και αναγεννήθηκε το 2019

Η πρόσφατη έκθεση στο National Portrait Gallery με τίτλο Culture Shift επιβεβαίωσε ακριβώς αυτό. Το THE FACE δεν κατέγραψε απλώς το πολιτισμικό τοπίο, αλλά έπαιξε ζωτικό ρόλο στην εφεύρεση και επανεφεύρεσή του -μέχρι το τέλος του.

Στο reboot της μπράντας το πνεύμα του Λόγκαν δεν θυσιάστηκε -ωστόσο δεν κατάφερε να μετουσιωθεί σε πολιτισμικό παράγοντα καθώς το κατακερματισμένο ψηφιακό τοπίο και η καταιγιστική επέλαση της creators economy έκανε την αποστολή πραγματικά δύσκολη.

Ο Χάρι Στάιλς , η Rosalía και η Ντούα Λίπα ως κουνελάκι (κάποια από τα πιο δημοφιλή εξώφυλλα στη νέα περίοδο του) δεν κατάφεραν να καθιερώσουν τη μπράντα σε νέους αναγνώστες.

Η Σέριλ Γκάρατ, πρώην διευθύντρια, είχε επισημάνει ότι το περιοδικό αντανακλούσε πάντα τις εξελίξεις στην κουλτούρα των club και την Britart -δύο πεδία που έχουν χάσει κοινό και επιρροή.

Σήμερα, στην εποχή των social media, το THE FACE έμαθε το πιο σκληρό μάθημα όλων. Η ποιότητα είναι καλοδεχούμενη, η ενέργεια απαραίτητη αλλά η οικονομική βιωσιμότητα απαιτεί νέες μορφές προσαρμογής.

Άλλοι καιροί, άλλη οικονομία

Η ιστορία του THE FACE είναι στην ουσία της μια ιστορία αισθητικής επανάστασης.

Κατά τις δεκαετίες του ’80 και του ’90, το περιοδικό άσκησε τεράστια επιρροή στην οπτική επικοινωνία και το graphic design, εισάγοντας καινοτόμες τυπογραφίες και φωτογραφικές προσεγγίσεις που άλλαξαν τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε τα έντυπα μέσα.

Ωστόσο, στην τρέχουσα δεκαετία, η οικονομική δυσπραγία που πλήττει τα έντυπα και ψηφιακά lifestyle περιοδικά έγινε ανυπέρβλητη.

Οι λόγοι για το κλείσιμο του THE FACE είναι πολυπαραγοντικοί σημειώνει το Press Gazette. H συρρίκνωση της διαφημιστικής πίτας και τη δυσκολία διατήρησης της προσοχής του κοινού σε ένα κατακερματισμένο ψηφιακό τοπίο είναι οι πιο σημαντικοί.

Το ρίσκο ενός Legacy Relaunch

Το κλείσιμο του THE FACE φέρνει στο προσκήνιο το ρίσκο του μοντέλου Legacy Relaunch, δηλαδή της επανεκκίνησης ιστορικών τίτλων με βαριά κληρονομιά.

Παρόλο που η νοσταλγία και το κύρος ενός παλιού ονόματος μπορούν να δώσουν μια αρχική ώθηση, τίθεται το ερώτημα κατά πόσο αυτό το μοντέλο μπορεί να παραμείνει βιώσιμο στην εποχή της απόλυτης κυριαρχίας των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

Η περίπτωση του THE FACE δείχνει ότι ακόμη και οι πιο εμβληματικοί τίτλοι δυσκολεύονται να βρουν μια μόνιμη θέση στη νέα οικονομία των αλγορίθμων, παρά την αδιαμφισβήτητη ποιότητα και την ενέργεια που προσφέρουν.