Στο μεγαλύτερο παιδιατρικό νοσοκομείο της Ελλάδας, στο Παίδων «Αγία Σοφία» ζουν 24 εγκαταλελειμμένα παιδιά.

Αυτά τα παιδιά δε μεγαλώνουν σε ένα ηλιόλουστο, ζεστό, πολύχρωμο δωμάτιο γεμάτο παιχνίδια, μουσική και χαρά. ΔεΝ μεγαλώνουν μέσα σε χάδια και φιλιά. Δεν τρέχουν στην αγκαλιά του μπαμπά τους όταν χτυπήσουν παίζοντας την παιδική χαρά.

Ούτε η μαμά τους τους σκουπίζει τα δάκρυα όταν κλαίνε και δεν τα φιλά στο μέτωπο για να δει εάν έχουν πυρετό.

«Η πιο έντονη στιγμή είναι καθημερινά όταν ακούω αυτά τα παιδιά και βλέπω να φωνάζουνε νονά την εργαζόμενη της Κοινωνικής Υπηρεσίας, να φωνάζουν μαμά την νοσηλεύτρια»

Αυτά τα παιδιά μεγαλώνουν βυθισμένα στο σκοτάδι της εγκατάλειψης. Για σπίτι τους έχουν τους τοίχους του νοσοκομείου και για οικογένειά τους τους νοσηλευτές.

«Σήμερα στο νοσοκομείο μας φιλοξενούμε είκοσι τέσσερα παιδιά κατόπιν εισαγγελικής παραγγελίας, εκ των οποίων τα τρία αντιμετωπίζουν σοβαρά χρόνια προβλήματα υγείας και τα έχουμε κοντά μας πάρα πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα», ανέφερε η Ευφροσύνη Βλαχιώτη, διευθύντρια Νοσηλευτικής Υπηρεσίας.

«Δυστυχώς, υπάρχουν περιπτώσεις που οι γονείς έχουν παρατήσει παιδιά αφού πρώτα τα έχουν κακοποιήσει. Είναι στοίχημα και για μένα σαν διοικητής και για όλο το προσωπικό σε αυτό το μεταβατικό διάστημα, μέχρι να φύγουν από εδώ, να παρέχουμε σε αυτά τα παιδιά την ιατρική και νοσηλευτική φροντίδα, την εκπαίδευση συν και τις δραστηριότητες που παρέχουμε σε αυτά τα παιδιά κάθε μέρα, όλη μέρα», υπογράμμισε ο Αναστάσιος Μίχας, διοικητής νοσοκομείων Παίδων «Αγία Σοφία» και «Αγλαΐα Κυριακού».

«Είναι τα παιδιά μας, τα φροντίζουμε καθημερινά, νοιαζόμαστε, κάνουμε τα πάρτι τους, τα βαφτίζουμε, ανησυχούμε. Θα δείτε νοσηλευτές, γιατρούς να παρέχουν έργο έχοντας δίπλα τους ένα παιδί. Θα προσπαθήσουν να παίξουν μαζί τους, να ζωγραφίσουν, να το πάνε μια βόλτα. Οπότε καταλαβαίνετε ότι σε καθημερινή βάση η σύνδεση αυτή είναι πάρα πολύ δυνατή και έντονη. Είναι τα δικά μας παιδιά», τόνισε η κ. Βλαχιώτη.

Αθώες ψυχές που έχουν έρθει αντιμέτωπες με την πιο σκληρή αλήθεια που μπορεί να αντικρίσει ένα παιδί. Την αλήθεια του να μη σε θέλουν οι ίδιοι άνθρωποι που σε έφεραν στον κόσμο ή ακόμα και να έχουν προσπαθήσει να σου κάνουν κακό. Ο ορισμός της απόλυτης φρίκης.

«Το κάθε παιδί έχει δικαίωμα στο να γνωρίζει τι συμβαίνει και δίνουμε απαντήσεις αναλόγως με την ηλικία και το στάδιο ανάπτυξης του, χωρίς να υπάρχει καμία διάθεση παραπλάνησης»

Για τα περιστατικά βίας: «Η επιβεβαίωση είναι κάθε μέρα, κάθε φορά η ίδια. Επικεντρώνεσαι στη λύση. Στην αγκαλιά, καθώς θεωρώ ότι είναι ο ρόλος μας να προσφέρουμε αυτή τη μεγάλη αγκαλιά», δήλωσε ο κ. Μίχας.

Παιδιά που στην πιο τρυφερή ηλικία της ζωής τους έχουν καταλάβει πως το δικαίωμα στην αγάπη, στη φροντίδα, στη στοργή δεν είναι αυτονόητο και δεδομένο.

Πώς είναι λοιπόν να ζεις μέσα στον ψυχρό θάλαμο του νοσοκομείου, να κάνεις πατίνι στους διαδρόμους, να παρακολουθείς μάθημα στο σχολείο που βρίσκεται ακριβώς δίπλα από το μικροβιολογικό εργαστήριο και να γνωρίζεις πως η ζωή σου φτάνει μέχρι και λίγα μέτρα πριν από την πύλη του Παίδων Αγία Σοφία;

Πώς είναι η καθημερινότητα ενός παιδιού που ζει μέσα στο νοσοκομείο;

Σύμφωνα με τον κ. Μίχα, «Πρώτα απ’ όλα ότι έχουν το δικό τους προσωπικό χώρο. Πάει στο σχολείο. Υπάρχει, συνοδεία βέβαια. Να το πούμε ευρύτερα και στο χώρο του οικοπέδου, γιατί είμαστε σε ένα μεγάλο, σε μια μεγάλη έκταση, οπότε πάντοτε συνοδεία κάποιου, αυτά τα παιδιά, πάνε στην παιδική χαρά. Είναι σημαντικό να βλέπουν τους ανθρώπους που έχουν κερδίσει την εμπιστοσύνη τους, τους έχουν εισπράξει από αυτούς τους ανθρώπους και για τη δική τους προστασία».

Αυτά τα παιδιά που ουσιαστικά ζουν στη σκιά της κοινωνίας, προέρχονται συνήθως από πολυμελείς οικογένειες χαμηλού κοινωνικού, μορφωτικού και οικονομικού επιπέδου, με οικογενειακά προβλήματα.

Πολλά από αυτά είναι προσφυγόπουλα, αλλά και όχι μόνο. Στις περισσότερες περιπτώσεις υπάρχει παραμέληση και κακή διαβίωση, ενώ διαπιστώνεται επίσης και συναισθηματική και σωματική κακοποίηση, χρήση ουσιών από γονείς, επαιτεία και εγκατάλειψη. Παιδιά που τοποθετήθηκαν εκεί με εισαγγελική εντολή εφόσον διαπιστωθεί από τις αρμόδιες υπηρεσίες ποιο θα ήταν για εκείνα το καλύτερο πλαίσιο διαβίωσης, να κριθεί εάν τελικά μπορούν να επιστρέψουν στο σπίτι τους ή εάν πρέπει να τοποθετηθούν σε δομή παιδικής προστασίας.

Όμως τελικά, απ’ ότι αποδεικνύεται, μέχρι να λειτουργήσει το σύστημα, περνούν εβδομάδες, μήνες, χρόνια. Χρόνια που περνούν και χάνονται κυριολεκτικά.

«Πότε θα γυρίσω σπίτι;»

Η πιο δύσκολη ερώτηση είναι “πότε και αν θα γυρίσω σπίτι”.

Όπως είπε η κ. Βλαχιώτη, «Το κάθε παιδί έχει δικαίωμα στο να γνωρίζει τι συμβαίνει και δίνουμε απαντήσεις αναλόγως με την ηλικία και το στάδιο ανάπτυξης του, χωρίς να υπάρχει καμία διάθεση παραπλάνησης. Και από κει και πέρα δηλώνουμε για ποιο σκοπό είναι εδώ το παιδί. Ποιοι είμαστε εμείς; Τι προσφέρει ο καθένας από εμάς; Μέχρις ότου αποφασιστεί αν θα επιστρέψει στο σπίτι ή θα πάει ή θα φιλοξενηθεί σε μια δομή».

Μέσα όμως σε αυτούς τους απρόσωπους, παγωμένους διαδρόμους του νοσοκομείου υπάρχουν και εκείνοι οι άνθρωποι που έκαναν μια ιερή επιλογή.

Να μην αδιαφορήσουν, να μη γυρίσουν την πλάτη, να μη φύγουν. Επέλεξαν να γίνουν οικογένεια χωρίς χαρτιά, για να κρατήσουν όρθια αυτά τα παιδιά που δεν έχουν τίποτα και κανέναν να τα περιμένει.

«Η πιο έντονη στιγμή είναι καθημερινά όταν ακούω αυτά τα παιδιά και βλέπω να φωνάζουνε νονά την εργαζόμενη της Κοινωνικής Υπηρεσίας, να φωνάζουν μαμά την νοσηλεύτρια», παραδέχεται ο κ. Μίχας.

Για το πρώτο παιδί που ανέλαβε πριν 35 χρόνια, η κ. Βλαχιώτη αποκάλυψε: «Ο μικρός Αργύρης ήταν από τα πρώτα παιδιά τα οποία κλήθηκαν να φροντίσουμε με εισαγγελική παραγγελία. Η έννοια μου και η ανησυχία μου για τον Αργύρη ήταν πάρα πολύ έντονη τότε. Είχα και εγώ πολύ μικρά παιδιά και προσπαθούσα ότι προσέφερα σε συναίσθημα, κυρίως στα παιδιά μου, πέρα από τη φροντίδα, να την προσφέρω και στον μικρό»

«Θυμάμαι σε κάποια άλλη στιγμή ότι αναζητούσε συνεχώς το παιδί τους γονείς του και τους αναζητούσε από το πρωί μέχρι το βράδυ, λέγοντας ότι θέλω να τους δω. Πολύ πιθανόν σκεπτόμενος ότι ανεξαρτήτως είτε αυτά που μου έκαναν, είτε ανεξαρτήτως αυτά που έχω βιώσει», συμπληρώνει ο κ. Μίχας.

Για όλους αυτούς τους ανθρώπους, ένα είναι το μοναδικό στοίχημα που πρέπει να κερδηθεί.

Να έρθει εκείνη η μέρα που να μη συναντήσουν ποτέ ξανά στο δρόμο τους παιδιά ενός κατώτερου Θεού.

Ειδήσεις Σήμερα: