Η, για ορισμένους δημοσιολογούντες, «σεμνή» Κλαυδία και η «προκλητική» Μαρίνα. Το πανηγύρι της Γιουροβίζιον αποτέλεσε την αφορμή για στελέχη της κυβέρνησης να βγάλουν προς τα έξω τα πιο συντηρητικά ένστικτά τους.
Για χώρα που θεωρεί τον μουσικό διαγωνισμό της Eurovision «ανούσιο», «πανηγυράκι», «show» και τα συναφή, είναι μάλλον δυσανάλογη η συζήτηση που τον αφορά όπως δυσανάλογοι είναι οι πανηγυρισμοί και οι «αναρτήσεις-σεντόνια» εθνικής υπερηφάνειας για την κατάκτηση της 6ης θέσης από την ελληνική συμμετοχή. Η ταλαντούχα νεαρή τραγουδίστρια, Κλαυδία, ερμήνευσε την «Αστερομάτα», ένα «ethnic» τραγούδι με ελληνικό στίχο εμπνευσμένο από τον ξεριζωμό των Ποντίων φορώντας τα ευμεγέθη γυαλιά οράσεως της, ένα μακρύ φόρεμα κι έχοντας τα καστανά μαλλιά της, πιασμένα πίσω.
Η Κλαυδία μπήκε σε κάθε σπίτι της χώρας όπως μαρτυρούν τα εντυπωσιακά ποσοστά τηλεθέασης και χάρισε στιγμές τέρψης κι εθνικής υπερηφάνειας σε μια χώρα που την αποζητά απελπισμένα. Ίσως τόσο απελπισμένα που την επιτυχία της επιχειρούν να προσεταιριστούν – αν όχι να καπηλευτούν – ακόμη κι οι πολιτικοί ταγοί που αντί να περιοριστούν σε ένα μήνυμα συγχαρητηρίων προχωρούν σε αναλύσεις για το ήθος της και το βαθύ μήνυμα του τραγουδιού.
Η κυβέρνηση έπαθε… Γιουροβίζιον
Ο πρωθυπουργός ξεκίνησε το καθιερωμένο κυριακάτικο μήνυμα του, με την επιτυχία της Κλαυδίας κάνοντας λόγο για «το ταλέντο, το ήθος, τη δύναμη και την ποιότητα του χαρακτήρα της» ενώ πρόσθεσε πως «η καλή μουσική και η ελληνική παράδοση έχουν τη δύναμη να ενώνουν τους λαούς , χωρίς εκπτώσεις, εύκολους εντυπωσιασμούς και κλισέ». Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στην ιστορική μνήμη του λαού μας.
Ο υπουργός Επικρατείας, Άκης Σκέρτσος πήγε ένα βήμα παραπέρα κι εκθείασε με εκτενή ανάρτηση του την ελληνική συμμετοχή και την ταλαντούχα Κλαυδία η οποία όπως είπε πήγε «κόντρα στο ρεύμα». Κι εκείνος αναφέρθηκε στη «μνήμη» και στις «ρίζες», στηλίτευσε το μουσικό κι ενδυματολογικό «ιδίωμα» του διαγωνισμού, αναμάσησε κι αυτός τα περί ήθους που ενώνει και δεν «διχάζει» ενώ κατέληξε πως η Κλαυδία είναι «ένα θετικό πρότυπο». Ο υπουργός μάλιστα, βάφτισε το τραγούδι «παραδοσιακό εθνικό μοιρολόι» σκορπώντας χαμόγελα οίκτου στους μελετητές της ελληνικής λαογραφίας.
Η 6η θέση της Ελλάδας πιστώνεται στο ταλέντο της Κλαυδίας και στην ομάδα που επιμελήθηκε την παρουσία, την εμφάνιση και την ερμηνεία της. Δεν πιστώνεται ούτε στην κυβέρνηση, ούτε στους διάφορους δημοσιολογούντες που βρίσκουν καταφύγιο στα πραγματικά πάθη του ελληνισμού, στρογγυλοκάθονται στις ένδοξες αφηγήσεις και στις χαμένες πατρίδες και χαϊδεύουν το εθνικό φαντασιακό ενώ παράλληλα εξάρουν μια νέα γυναίκα όχι για το αδιαμφισβήτητο ταλέντο της αλλά για τη «σεμνότητα» της.
Το ταλέντο και η… σεμνότητα
Η Κλαυδία, δεν θα ήταν λιγότερο ταλαντούχα χωρίς τα γυαλιά, χωρίς τα πιασμένα μαλλιά και χωρίς το μακρύ φόρεμα. Είναι αναφαίρετο δικαίωμα της να εμφανίζεται στη σκηνή όπως επιλέγει, ωστόσο ο τρόπος που διάφοροι αρμόδιοι κι αναρμόδιοι δημοσιολογούντες επενδύουν στη «σεμνότητα» και το «ήθος» της, είναι ενδεικτικός για το πως αντιλαμβάνονται όλες εκείνες που δεν έχουν αυτή την επιτέλεση. Όταν η σεμνότητα πιστώνεται, σημαίνει πως η σεξουαλικότητα χρεώνεται.
Όταν το ήθος ταυτίζεται με τους χαμηλούς τόνους, σημαίνει πως ο θόρυβος και η άποψη βρίσκονται στον αντίποδα του ήθους. Και σαν να μην είναι αρκετό το βάθρο στο οποίο ανυψώθηκε η ταλαντούχα Κλαυδία ως «νέο πρότυπο» -άλλοι ρητά κι άλλοι υπόρρητα- την βάζουν σε αντιδιαστολή με την Μαρίνα Σάττι, που εκπροσώπησε τη χώρα μας στον περσινό διαγωνισμό. Δύο γυναίκες με άλλες αφετηρίες, αναντίστοιχες πορείες τοποθετούνται άθελα τους από τρίτους σε ένα ζύγι νοήματος, σεμνότητας, ήθους, εμφάνισης.
Ο διχασμός
Από τη μία η Κλαυδία ενώνει, η Μαρίνα διχάζει. Η μία είναι σεμνή, η άλλη προκλητική. Η μία είναι ταπεινή, η άλλη αυθάδης. Η μία ανυψώνει μέσω της μνήμης, η άλλη καυτηριάζει και παρωδεί. Η μία μοιρολογεί με μία καρυάτιδα στο background, η άλλη σμίγει ήχους ρεγκετόν με τις πλαστικές καρέκλες και τις αθηναϊκές ταράτσες στο φόντο. Η μία είναι ποντιακής καταγωγής, η άλλη με ρίζες από το Σουδάν. Η μία τραγουδά για το ένδοξο μεγαλεπήβολο παρελθόν που συνθέτει και συγκροτεί την εθνική ταυτότητα, η άλλη παντρεύει ήχους, ταυτότητες και νεοελληνικά βιώματα.
Κι οι δύο ρίχνουν τον προβολέα σε γειτονιές άγνωστες σε όσους με περισσή ευκολία τις βάζουν απέναντι. Το σαββατοκύριακο που πέρασε, έγιναν περισσότερες συνδέσεις με τον Ασπρόπυργο, απ’ όσες έχουν γίνει όλη την προηγούμενη χρονιά στο πλαίσιο του αστυνομικού δελτίου. Ωστόσο, πέρα από τον ποδόγυρο της φούστας, το χτένισμα, τον χαρακτήρα του τραγουδιού, στις δύο αυτές περσόνες προσωποποιείται και η στάση απέναντι στη γενοκτονία που συντελείται τα δύο αυτά χρόνια στην Παλαιστίνη.
Μπορεί η EBU που διοργανώνει τον μουσικό διαγωνισμό να επικαλείται μια δήθεν ουδετερότητα ωστόσο το απολύτως πολιτικό «no politica» είναι σε αυτή τη χρονική συγκυρία, συνενοχή. Όσοι και όσες δεν επιθυμούμε τη συμμετοχή του Ισραήλ στην Eurovision δεν καταφερόμαστε κατά της νεαρής τραγουδίστριας, ούτε είμαστε αντισημίτες, μονάχα τρομάζουμε στην ιδέα πως κάποια παιδιά επιτρέπεται να πεθαίνουν, είτε από τις βόμβες, είτε από την πείνα.
Τα πρότυπα
Και για τους κυβερνώντες το no politica της άγουρης νεαρής και ταλαντούχας Κλαυδίας που τραγουδά για τον ξεριζωμό και τη γενοκτονία των Ποντίων αποτελεί τον ιδανικό μανδύα που θα κρύψει τη ντροπή και την απάθεια για τη γενοκτονία που λαμβάνει χώρα σε χρόνο ενεστώτα. Άλλες χώρες τήρησαν διαφορετική στάση, επέλεξαν τον δρόμο της αξιοπρέπειας, εδώ οι αντιδράσεις – ακόμη κι οι ακατέργαστες- όπως το περσινό χασμουρητό της Σάττι στη συνέντευξη Τύπου όταν μιλούσε η αποστολή του Ισραήλ, βαφτίζονται φιλοτρομοκρατικές.
Αυτό το δίπολο, οι δύο καλλιτέχνιδες δεν το διάλεξαν. Τους το φόρεσαν. Και τους το φόρεσαν γιατί θεωρούν ότι δικαιούνται να επιβάλλουν ποια θα είναι πρότυπο και ποια όχι. Ποια θα εκφράζει τη σύγχρονη Ελλάδα και ποια όχι. Οι Κλαυδίες κι οι Μαρίνες κι όλες οι άλλες είναι πολλά περισσότερα από τα ρούχα, το ύφος και το τραγούδι τους και δεν χωράνε στα καλούπια που φτιάχνουν υπουργοί και δημοσιολογούντες.
Για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, Φ hill Sessions επιστρέφει στο Θέατρο «Δόρα Στράτου» στον Λόφο Φιλοπάππου, παρουσιάζοντας ένα πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα 16 συναυλιών
Το χαμένο δραματικό ειδύλλιο «Ο μαγεμένος βοσκός», που ο Σπυρίδων Περεσιάδης έγραψε το 1909 παρουσιάζεται μέσα από τη σύγχρονη, λυρική ανάγνωση του Γιάννη Σκουρλέτη.
Σύνταξη
WIDGET ΡΟΗΣ ΕΙΔΗΣΕΩΝΗ ροή ειδήσεων του in.gr στο site σας
![Άκρως Ζωδιακό: Τα Do’s και Don’ts στα ζώδια σήμερα [Πέμπτη 26.03.2026]](https://www.in.gr/wp-content/uploads/2026/03/dreokt-oCd0woIR6Ww-unsplash-315x220.jpg)
Αριθμός Πιστοποίησης Μ.Η.Τ.232442
