Μαίνεται ο πόλεμος στην Ουκρανία με του Ρώσους να πολιορκούν το Κιέβο και άλλες μεγάλες πόλεις.
Τις δραματικές εξελίξεις παρακολουθεί η Ναταλία Τσαλίκη.
Οι παππούδες και οι γιαγιάδες της κατάγονταν από τις συγκεκριμένες χώρες και η ηθοποιός θέλησε να στείλει το δικό της μήνυμα για τις δύσκολες ώρες που περνά η ανθρωπότητα.
Πόσταρε μία φωτογραφία και έγραψε χαρακτηριστικά στη λεζάντα: «Αν οι πρόγονοί μου ζούσαν, τώρα η μία γιαγιά μου [από την Πολωνία] θα βοηθούσε τον παππού μου [από την Οδησσό της Ουκρανίας], να εξοπλιστεί εναντίον της άλλης μου γιαγιάς [από το Νοβοροσίσκ της Ρωσίας]…. Μικρός τελικά που είναι ο κόσμος… Καλό μήνα, με ειρήνη εύχομαι!».
Η ίδια στο παρελθόν έχει μιλήσει ξανά για τους παππούδες της. «Μεγάλωσα σε ένα αστικό, καλλιτεχνικό περιβάλλον, κοντά στην τέχνη, ανοιχτό. Η οικογένειά μου ήταν Έλληνες της διασποράς, παππούδες και γιαγιάδες, από τη Ρωσία, από την Πολωνία, που βρέθηκαν στην Κωνσταντινούπολη και μετά ήρθαν στην Αθήνα. Ήταν όλοι μουσικοί. Από μικρή ασχολήθηκα με χορωδίες, με μουσική, με πιάνο, πήγαινα στο Ηρώδειο, στη Λυρική. Οπότε το θέατρο ήρθε φυσικά. Αλλά δεν πήγα κατευθείαν, μετά το σχολείο. Ο πατέρας μου ήταν άνθρωπος των γραμμάτων, είχε τελειώσει δύο πανεπιστήμια, ήξερε πολλές γλώσσες, και έπρεπε -αυτό το έπρεπε το κοινωνικό- να ακολουθήσω κι εγώ τον δρόμο του. Ήμουν πολύ καλή μαθήτρια, αριστούχος, μπήκα στη Φιλοσοφική, αλλά δεν το άντεξα και τα παράτησα. Διάβαζα καταναγκαστικά», έχει πει στο Bovary.
Σύμφωνα με την ψυχολογία, το να λέει κάποιος παθολογικά ψέματα δεν θεωρείται ξεχωριστή ψυχική διαταραχή. Πρόκειται περισσότερο για ένα μοτίβο συμπεριφοράς
Σε παγκόσμια πρώτη από τον καλλιτεχνικό οργανισμό Altera Pars το «Lost & Found» της Nalini Vidoolah Mootoosamy, σε μετάφραση και σκηνοθεσία Πέτρου Νάκου, συνεχίζει την πορεία του και μετά το Πάσχα.
Η παράσταση «Η Ευτυχία της Αργιθέας» επιχειρεί να δώσει φωνή σε όσες ζωές έμειναν στο περιθώριο της Ιστορίας, χωρίς εξιδανίκευση και χωρίς διδακτισμό — μόνο με παρουσία.
Σύνταξη
WIDGET ΡΟΗΣ ΕΙΔΗΣΕΩΝΗ ροή ειδήσεων του in.gr στο site σας