Σφακιά: Το παλληκάρι και το αθάνατο νερό

                                                                                                                                   Παλληκάρι στα Σφακιά

Έβαλε ο Θεός σημάδι
παλληκάρι στα Σφακιά
κι ο πατέρας του στον Άδη
άκουσε μια τουφεκιά.

Της γενιάς μου βασιλιά,
μην κατέβεις τα σκαλιά.
Πιες αθάνατο νερό
να νικήσεις τον καιρό.

Έβαλε ο Θεός σημάδι
παλληκάρι στα Σφακιά
κι η μανούλα του στον Άδη
τράβηξε μια χαρακιά.

Της καρδιάς μου βασιλιά
με τον ήλιο στα μαλλιά
μην περνάς τη χαρακιά
η ζωή είναι πιο γλυκιά.

Στο υπέροχο αυτό τραγούδι, που κυκλοφόρησε το 1974 (σειρά τραγουδιών Συλλογή), αντάμωσαν και συνέπραξαν τρεις μέγιστοι Έλληνες, τρεις προσωπικότητες αενάως παρούσες και αδιαλείπτως δημιουργικές, παρά το γεγονός ότι οι δύο εξ αυτών έχουν φύγει εδώ και πολλά χρόνια από τη ζωή: ο ποιητής, στιχουργός, μεταφραστής και, κατά Μάνο Χατζιδάκι, μεγάλος στοχαστής Νίκος Γκάτσος (Ασέα Αρκαδίας 1911-Αθήνα 1992), ο μουσικοσυνθέτης Σταύρος Ξαρχάκος (Αθήνα 1939), ο τραγουδιστής και λυράρης Νίκος Ξυλούρης (Ανώγεια Ρεθύμνου 1936-Πειραιάς 1980).

Ο Γκάτσος έγραψε με δραματικό λυρισμό για το παλληκάρι από τα Σφακιά, ο Ξαρχάκος σφράγισε με τρόπο προσωπικό και όπως πάντοτε ιδιότυπο τους στίχους του, ο δε Ξυλούρης, με την πραγματικά ανεπανάληπτη ερμηνεία του, μας παρέδωσε το τραγούδι αυτό ως κτήμα ες αεί.

Τα Σφακιά είναι περιοχή της νοτιοδυτικής Κρήτης πλούσια σε παράδοση και ιστορία, εντός των ορίων της Περιφερειακής Ενότητας Χανίων.

Ο τραχύς και αδούλωτος αυτός τόπος εκτείνεται ανάμεσα στα επιβλητικά Λευκά Όρη και το Λιβυκό πέλαγος, περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τον Εθνικό Δρυμό Σαμαριάς, φαράγγια εκπληκτικής φυσικής ομορφιάς και μια εξαίρετη ακτογραμμή, κατοικείται δε από ανθρώπους πιστούς στα ήθη, τα έθιμα και τις γευστικές παραδόσεις τους.

Η Χώρα Σφακίων, το Λουτρό, η Αγία Ρουμέλη, η Ανώπολη, η Ίμπρος, το οροπέδιο Ασκύφου και το Φραγκοκάστελο των θρύλων συναρπάζουν, γοητεύουν και συγκινούν τους πιστούς φίλους της περιοχής των Σφακίων.