Αγάπη, μοναξιά, ελπίδα είναι τα κύματα της τρικυμίας με τα οποία παλεύουμε στη ζωή μας. Γι’ αυτές τις πτυχές της ανθρώπινης ψυχής μας μιλούν τα ποιήματα της μικρής αυτής συλλογής. Μιλούν για τον έρωτα, για τη δίψα για λίγη ευτυχία, για την αναζήτηση του ωραιότερου ονείρου, αλλά και για την ανθρώπινη απογοήτευση.
!function(d,s,id){var js,fjs=d.getElementsByTagName(s)[0];if(!d.getElementById(id)){js=d.createElement(s);js.id=id;js.src=»//platform.twitter.com/widgets.js»;fjs.parentNode.insertBefore(js,fjs);}}(document,»script»,»twitter-wjs»);

Σελίδες: 64
Σχήμα: 19×11

Αγάπη, μοναξιά, ελπίδα είναι τα κύματα της τρικυμίας με τα οποία παλεύουμε στη ζωή μας. Γι’ αυτές τις πτυχές της ανθρώπινης ψυχής μας μιλούν τα ποιήματα της μικρής αυτής συλλογής. Μιλούν για τον έρωτα, για τη δίψα για λίγη ευτυχία, για την αναζήτηση του ωραιότερου ονείρου, αλλά και για την ανθρώπινη απογοήτευση.

Ο καθένας μπορεί να βρει μέσα σε κάποιους στίχους, σε κάποια στροφή τους ένα κομμάτι του εαυτού του, ένα κομμάτι της ζωής του. Και ποιος δεν έχει περάσει ή δεν περνά μια θλιμμένη περίοδο μοναξιάς, μιαν απογοήτευση από μιαν αγάπη που λάτρευε, ποιος δεν έχει αναρωτηθεί πού τάχα να βρίσκεται η γυναίκα των ονείρων του, και ποιος δεν έχει νιώσει να πετά στους ουρανούς, να πλημμυρίζει από ευτυχία από μια φευγαλέα γλυκιά ματιά εκείνης που λαχταρά;

Ο Θεμιστοκλής Γ. Ιωάννου είναι Φυσικός-Μετεωρολόγος. Εργάσθηκε στην Εθνική Μετεωρολογική Υπηρεσία και έχει συνεργασθεί με την εφημερίδα Ελεύθερος Τύπος για σειρά επιστημονικών άρθρων. Γεννήθηκε στο Λεωνίδιο Κυνουρίας του Νομού Αρκαδίας, όπου πέρασε τα πρώτα παιδικά του χρόνια. Μεγάλωσε και έζησε στην Αθήνα.

Από τα περιεχόμενα του βιβλίου:

Έτσι μ’ αρέσεις

Κρυστάλλινη σταγόνα
της πρωινής ανοιξιάτικης δροσιάς,
αιώνιο φωτεινό αστέρι της αυγής,
ρόδο ντροπαλό στην πρώτη αχτίδα
του καινούργιου ήλιου που ανατέλλει.
Έτσι μ’ αρέσεις,
με το απαλό θερμό της νύχτας χάδι
ακόμη να σε τυλίγει,
με τα γυμνά και αμίλητα
πρωινά ζεστά σου χείλη.

Όνειρα

Να κάνεις όνειρα…..
το πιο σπουδαίο χάρισμα
της ανθρώπινης νόησης.
Πάντα να κάνεις όνειρα,
πάντα υπάρχει χρόνος για κάτι.
Όνειρα,
η πιο σπουδαία χίμαιρα
η πιο γλυκιά ουτοπία,
κι όμως πάντα μένει κάτι.

Το πουλί της λήθης

Πού τρέχεις της μνήμης γοργόφτερο πουλί;
τι γυρεύεις στα θεόρατα κι απάτητα βουνά,
στους απέραντους καταπράσινους λόγγους
και τα κακοτράχαλα βαθιά φαράγγια;
Που τρέχεις των αναμνήσεων ακάματε θηρευτή;
Τι γυρεύεις στους κοραλλένιους βράχους των θαλασσών,
στις απέραντες νεοπρασινισμένες άμμουδες της άνοιξης,
στις καταπράσινες φυκιάδες και στα ζεστά φιλόξενα θαλάμια;
Πού τρέχεις, μακριά απ’ τους νεκρούς,
τους ασάλευτους τροπικούς ωκεανούς της λήθης;
τα κιτρινισμένα, στάσιμα νερά των τεναγών,
τα θολά και ταραγμένα νερά απ’ τον καυτό νοτιά;
Που τρέχεις μακριά από την απέραντη έρημο της πλήξης σου,
μακριά από τις παγωμένες τούντρες των χειμώνων σου;
Έλα, να ξεκουραστείς, μείνε εδώ κοντά στη μοναξιά σου,
γύρισε στα μέρη που σ’ ανάθρεψαν, τα ερημικά σου.
Άσε να σε σφίξω στην αγκαλιά μου να ζεσταθώ, να σου τραγουδήσω
Έλα μαζί περπατήσουμε το υπόλοιπο μονοπάτι

Αν υπάρχει μια άλλη ζωή

Κι αν η ζωή μου ήταν άλλη τόση,
πάλι ίδια δεν θα ήταν;
Κι αν όπως λένε υπάρχει δεύτερη ζωή
τι να την κάνω
αν ένα σπυράκι ρύζι είναι
πιο καλή από την πρώτη;
Αν κανείς ξέρει το μυστικό
για να’ ναι ένας παράδεισος,
ας μιλήσει.
Μα ποιος θα μου δώσει τη δύναμη
για να το πετύχω;

Γκοβόστη
Θεμιστοκλής Γ. Ιωάννου
Ειδήσεις Σήμερα: