Μυασθένεια Gravis

Τι είναι η μυασθένεια Gravis;

Η μυασθένεια Gravis είναι μία πάθηση που χαρακτηρίζεται από αδυναμία των μυών,
ειδικά εκείνων που ελέγχονται από τη θέληση. Η αδυναμία βελτιώνεται με την ξεκούραση,
ενώ επιδεινώνεται με την κόπωση.

Πώς προσβάλλεται κάποιος από τη νόσο;

Η μυασθένεια είναι μία αυτοάνοση πάθηση. Αυτό σημαίνει ότι το ανοσοποιητικό
σύστημα του οργανισμού επιτίθεται κατά λάθος εναντίον κάποιων ιστών του. Στη
μυασθένεια Gravis, η επίθεση του ανοσοποιητικού συστήματος προσβάλλει το σημείο
στο οποίο τα νεύρα ενώνονται με τους μυς, ώστε να δοθεί η εντολή για τη μυϊκή
συστολή. Με αυτό τον τρόπο δεν είναι δυνατή η μετάδοση του σήματος από τα νεύρα,
ώστε να πραγματοποιηθεί η κίνηση που επιθυμεί ο άνθρωπος. Το αίτιο είναι άγνωστο,
υπάρχουν όμως κάποιες ενδείξεις ότι σχετίζεται με διαταραχές της λειτουργίας
του θύμου αδένα.

Ποια είναι τα συμπτώματα που παρουσιάζει ο ασθενής;

Οι μύες που προσβάλλονται περισσότερο είναι αυτοί που λειτουργούν πολύ συχνά
και ελέγχονται από τη βούληση. Συνηθέστερα, για παράδειγμα, προσβάλλονται οι
μύες που κινούν τα βλέφαρα, με αποτέλεσμα πτώση του βλεφάρου και δυσχέρειες
στην όραση. Επίσης, πολύ συχνά προσβάλλονται οι μύες που ελέγχουν τις κινήσεις
του φάρυγγα και κατά συνέπεια προκαλούνται δυσκολίες στην κατάποση ή και στην
ομιλία.

Πώς επιβεβαιώνεται η διάγνωση από το γιατρό;

Η κλινική εξέταση μπορεί να είναι φυσιολογική ή να δείχνει σημεία μυϊκής αδυναμίας
που σταδιακά επιδεινώνεται, καθώς και τα χαρακτηριστικά συμπτώματα που αναφέρονται
παραπάνω. Οι εξετάσεις αίματος δείχνουν σημεία ενεργοποίησης του ανοσοποιητικού
συστήματος στον οργανισμό, ενώ η διάγνωση επιβεβαιώνεται έπειτα από ειδική δοκιμασία
στην οποία χορηγείται ουσία που αναχαιτίζει τα συμπτώματα της νόσου.

Πώς αντιμετωπίζεται η νόσος;

Δεν υπάρχει γνωστή θεραπεία για τη μυασθένεια, αλλά η αντιμετώπιση της ασθένειας
καταλήγει σε μεγάλες περιόδους ύφεσης χωρίς συμπτώματα. Μπορούν να χρησιμοποιηθούν
διάφορα φάρμακα που διευκολύνουν τη μετάδοση των νευρικών ερεθισμάτων στους
μυς, ειδικά 30 λεπτά πριν από τα γεύματα, ώστε να μη δυσχεραίνεται η κατάποση.
Σε πολλές περιπτώσεις τα συμπτώματα ελαττώνονται ύστερα από χειρουργική αφαίρεση
του θύμου αδένα.