Το βαλς μιας ζωής

!function(d,s,id){var js,fjs=d.getElementsByTagName(s)[0];if(!d.getElementById(id)){js=d.createElement(s);js.id=id;js.src=»//platform.twitter.com/widgets.js»;fjs.parentNode.insertBefore(js,fjs);}}(document,»script»,»twitter-wjs»);

Ένα δεκαεφτάχρονο κορίτσι με λακκάκια γεμάτα φως. Ένας νεαρός αξιωματικός με στοχαστικά, μυστήρια μάτια. Ένας απαγορευμένος έρωτας που γεννιέται μέσα στη δίνη ενός αδελφοκτόνου πολέμου. Μάχες, απουσίες, κίνδυνοι, καταστροφές. Η αγάπη αντέχει. Ώσπου έρχεται αντιμέτωπη με έναν άλλο πόλεμο, οικογενειακό αυτή τη φορά και εξίσου οδυνηρό. Η τελική σύγκρουση αναπόφευκτη – και η λύση απροσδόκητη. Λύτρωση και δικαίωση συνάμα. Της Χριστίνας και του Ορέστη. Υποσχέσεις που κρατήθηκαν για μια ζωή. Και η μελωδία ενός βαλς να σημαδεύει στιγμές ευτυχίας.

Αποσπάσματα από το βιβλίο

«Τον βλέπεις αυτόν τον αξιωματικό που μπήκε τώρα μόλις μέσα;» τη ρώτησε ψιθυριστά.

«Ποιoν λες, τον ψηλό τον ωραίο;»

«Όχι, παιδάκι μου, τον άλλον σου λέω, τον μελαχρινό, με τα μυστήρια σκούρα μάτια και τις φαρδιές πλάτες. Αυτός είναι ο άντρας που θα παντρευτώ!» είπε ήσυχα η Χριστίνα.

*

«Και κάτι τελευταίο που αφορά στην εδώ παραμονή μας. Η βίλα επιλέχτηκε για αρχηγείο λόγω της στρατηγικής της θέσης στην είσοδο της πόλης και στο ύψωμα που είναι χτισμένη. Οι αξιωματικοί θα μείνετε στα γύρω σπίτια όπου θα σας φιλοξενήσουν οι κάτοικοι αλλά, ουσιαστικά, θα περνάτε όλη την ημέρα εδώ. Θέλω, λοιπόν, να θυμάστε συνεχώς ότι στον επάνω όροφo μένει η οικογένεια του δασάρχη που περιορίστηκε εκεί για να χρησιμοποιούμε εμείς τους χώρους του ισογείου. Θεωρώ δεδομένο το σεβασμό όλων μας τόσο στον ίδιο όσο και στα υ πόλοιπα μέλη, κυρίως στη σύζυγο και στις μεγαλύτερες κόρες του που είναι ολόκληρες κοπέλες και που η παρουσία τόσων ανδρών θα τους προξενεί αμηχανία. Ήδη έχετε γνωρίσει τον κύ&r ho;ιο Σαλπαδήμα και έχετε δει τα παιδιά που μπαινοβγαίνουν στο σπίτι. Η βίλα έχει μία μόνο είσοδο, οπότε τα συναπαντήματα είναι αναπόφευκτα. Και τώρα, κύριοι, είστε ελεύθεροι. Καλό σας βράδυ».

*

Έχοντας αστραπιαία καταγράψει όλες αυτές τις λεπτομέρειες με μια ματιά, συνέχισε να μιλά με τον αντισυνταγματάρχη, ενώ με την άκρη του ματιού του παρακολουθούσε την κ&o micron;πέλα να προχωρά στη σάλα και να κατευθύνεται προς τη σκάλα. Καθώς ερχόταν προς το μέρος του μπόρεσε να την δει καλύτερα. Δέρμα λευκό, μάτια μελιά, μύτη λεπτή και στόμα καλοφτιαγμένο, ένα όμορφο πρόσωπο γυναίκας–παιδιού, πλαισιωμένο από καστανά μαλλιά που έπεφταν κυματιστά στους ώμους της. Περνώντας δίπλα του γύρισε και τον κοίταξε και σαν να του χαμογέλασε, μια ιδέα χαμόγελου. Κι εκεί σταμάτησε ο χρόνος: στα δυο λακκάκια που σχηματίστηκαν στις άκρες των χειλιών της και που μέσα τους πνίγηκε ο νεαρός ανθυπολοχαγός!

*

Η Χριστίνα δεν το πίστευε αυτό που ζούσε! Χόρευε με τον άντρα που αγαπούσε μέσα στο σπίτι της, μπροστά στον πατέρα της! Κοίταζε τον Ορέστη κι αμέσως χαμήλωνε τα μάτια μη τυχον και προδοθεί – κι εκείνος την κρατούσε αγκαλιά και την στριφογύριζε στο ρυθμό της μουσικής με μια ένταση αλλόκοτη, σαν να ήταν η τελευταία φορά που την άγγιζε.

Παρουσίαση της συγγραφέα

Γεννήθηκα στη Βέροια, όπου και τελείωσα το δημοτικό. Αυτή είναι η πατρίδα μου, η πόλη της καρδιάς μου. Όσο κι αν οι ρίζες μου είναι στην Πελοπόννησο (την οποία επίσης αγαπώ). Όσο κι αν η εφηβεία και η μετέπειτα ενήλικη ζωή μου έχουν τη σφραγίδα της Αθήνας (η οποία απλά με φιλοξενεί). Εγώ είμαι Μακεδόνισσα!
Ο λόγος, γραπτός και προφορικός, πάντα με γοήτευε – και η μοναδική ελληνική γλώσσα, η γλώσσα μας. Η φιλολογία αναμενόμενη επιλογή. Ωστόσο πάντα πίστευα πως, αν κάνεις &ep silon;πάγγελμα αυτό που σε γοητεύει, κινδυνεύεις να το απομυθοποιήσεις, να το ξεθωριάσεις. Έτσι, και μετά από πολύ προβληματισμό, ακολούθησα την δεύτερη μεγάλη μου αγάπη: την Ιατρική. Τελείωσα το Πανεπιστήμιο της Αθήνας, παντρεύτηκα με τον Μανώλη Αναστασίου, συμφοιτητή μου, κι αποκτήσαμε δυο γιους.
Εθνικό Σύστημα Υγείας, νοσοκομεία, εφημερίες. Συνέδρια, οικογένεια, ανατροφή παιδιών. Πολλές οι υποχρεώσεις, επί σειρά ετών. Και η πρώτη αγάπη να αρκείται στο διάβασ&m u;α βιβλίων. Αναρίθμητων. Ώρες πολύτιμες, αποθεματικό ανεκτίμητο. Μέχρι που άρχισε ο ελεύθερος χρόνος να γίνεται λίγο περισσότερος. Κι έτσι αποφάσισα να περάσω από την ανάγνωση στη συγγραφή. Αποτέλεσμα: το βιβλίο που κρατάς στα χέρια σου, φίλε αναγνώστη. Εύχομαι να σε ταξιδέψει και σένα, όπως ταξίδεψε και μένα όσο καιρό το έγραφα. Καλή ανάγνωση.