Συνδεδεμένοι

Το βιβλίο εξηγεί ότι ο κόσμος μας διέπεται από τον Κανόνα των Τριών Βαθμών Επιρροής: επηρεάζουμε και επηρεαζόμαστε από άτομα που απέχουν από εμάς μέχρι και τρεις βαθμούς διαχωρισμού, τα περισσότερα από τα οποία δεν τα γνωρίζουμε καν. Για παράδειγμα, η φίλη της φίλης της φίλης σας επιδρά περισσότερο στην ευτυχία σας απ’ ό,τι ένα φουσκωμένο πορτοφόλι στην τσέπη σας. Τα κοινωνικά δίκτυα αποτελούν τη βάση των οικονομικών μας σκανδάλων, των διατροφικών ολισθημάτων μας, της κατάχρησης ουσιών και των επιδημιών αυτοκτονίας, αλλά επίσης της εκλογική συμπεριφοράς μας, της καινοτομίας, του αλτρουισμού και της «όλως τυχαίας» επίδειξης καλοσύνης.

Προκλητικό, διορατικό, τερπνό και ωφέλιμο, το Συνδεδεμένοι εξηγεί γιατί τα συναισθήματα είναι μεταδοτικά, πώς εξαπλώνεται η παχυσαρκία, γιατί οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι, και πολλά άλλα. Καταρρίπτοντας την άποψη της πρωτοκαθεδρίας του ατόμου, το βιβλίο προτείνει μια επαναστατική νέα ιδέα: ότι καθοδηγούμαστε ασυναίσθητα από τους ανθρώπους που μας περιστοιχίζουν, σαν τα πουλιά ενός σμήνους που κινούνται σε πλήρη συμφωνία.

Το Συνδεδεμένοι είναι ένα βιβλίο που θα αλλάξει για πάντα τον τρόπο με τον οποίο βλέπετε τους άλλους και τον εαυτό σας.

Παρουσίαση των συγγραφέων

Ο Nicholas A. Christakis (MD, PhD) (αριστερά) είναι ιατρός και κοινωνικός επιστήμονας. Η ιατρική και η κοινωνική επιστήμη μοιάζουν με δύο μακρινά ξαδέλφια, που ανά περιόδους συναντιούνται, βλέπουν ότι έχουν πολλά κοινά, αλλά στη συνέχεια αρχίζουν να διαπληκτίζονται. Ο Christakis προσπαθεί να διαιτητεύσει σε αυτούς τους διαπληκτισμούς εδώ και χρόνια, ορισμένες φορές με αναπάντεχη επιτυχία. Είναι καθηγητής ιατρικής κοινωνιολογίας στο Τμήμα Πολιτικής Υπηρεσιών Υγείας της Ιατρικής Σχολής του Harvard, καθηγητής κοινωνιολογίας στο Τμήμα Κοινωνιολογίας της Σχολής Τεχνών και Επιστημών του Harvard, και καθηγητής ιατρικής (και θεράπων ιατρός) στο Τμήμα Ιατρικής της Ιατρικής Σχολής του Harvard. Το 2006 εξελέγη μέλος του Ινστιτούτου Ιατρικής των Εθνικών Ακαδημιών των ΗΠΑ. Αφού ολοκλήρωσε την κλινική του εκπαίδευση στην παθολογία, συνδύασε την έρευνά του με πρακτική σε άσυλο ανιάτων, αναζητώντας τρόπους βελτίωσης της περίθαλψης ασθενών που βρίσκονταν στο τελευταίο στάδιο της νόσου τους. Από το 1999, μελετά την επίδραση κοινωνικών παραγόντων και κοινωνικών αλληλεπιδράσεων στην υγεία και στη μακροβιότητα. Είναι γνωστός για τις μελέτες του σχετικά με τη δημιουργία και τη λειτουργία των κοινωνικών δικτύων. Όταν δεν βρίσκεται στο εργαστήριο, διδάσκει σε διάφορα τμήματα του Πανεπιστημίου του Harvard και σε πανεπιστημιακά νοσοκομεία. Πολλές φορές έχει ψηφιστεί από τους προπτυχιακούς φοιτητές του Harvard ως ο «αγαπημένος τους καθηγητής», λόγω του γλαφυρού ύφους διδασκαλίας και της καταδεκτικής στάσης του προς τους φοιτητές. Το 2009, το περιοδικό Time τον συμπεριέλαβε στον κατάλογο των εκατό ανθρώπων με τη μεγαλύτερη επιρροή στον κόσμο. Την ίδια χρονιά, το περιοδικό Foreign Policy τον συμπεριέλαβε στον κατάλογο των εκατό πλέον σημαινόντων στοχαστών στον κόσμο.

Ο James H. Fowler (PhD) ανήκει σε μια νέα γενιά πολιτικών επιστημόνων. Σε μια προσπάθεια σύνδεσης με τις φυσικές επιστήμες, προχωρά πέρα από τα όρια του δικού του τομέα, για να αναγνωρίσει τις κοινωνικές και βιολογικές δυνάμεις που διέπουν την ανθρώπινη φύση. Η εμπειρία του ως εθελοντή της αμερικανικής ειρηνευτικής δύναμης σε χωριά του Εκουαδόρ που είχαν χτυπηθεί από επιδημίες χολέρας τον έκανε να αναρωτηθεί γιατί ορισμένα άτομα είναι πολύ καλύτερα στο να αντιμετωπίζουν ομαδικές προκλήσεις απ’ ό,τι κάποια άλλα. Σπούδασε πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο του Harvard, όπου και έλαβε το διδακτορικό του. Έκτοτε, έχει αφιερώσει τη ζωή του στην ενοποίηση της μελέτης των πολιτικών αποτελεσμάτων με αυτή άλλων φυσικών διαδικασιών. Είναι αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Σαν Ντιέγκο, στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και στο Κέντρο Ασύρματων και Πληθυσμικών Συστημάτων Υγείας. Παράλληλα με το έργο του στα κοινωνικά δίκτυα, ο Fowler είναι γνωστός για την έρευνά του σχετικά με την εξέλιξη της συνεργασίας, τη συμπεριφορική οικονομία, την πολιτική συμμετοχή και τη γενετική βάση της πολιτικής συμπεριφοράς. Όταν δίδασκε στο Harvard, κέρδισε πολλά βραβεία διδασκαλίας, αλλά σήμερα οι φοιτητές του τον ξέρουν ως τον καθηγητή που βρήκε τις πρώτες επιστημονικές ενδείξεις για το «φαινόμενο Colbert», κατά το οποίο οι πολιτικοί τείνουν να αποκτούν μεγαλύτερη δημοτικότητα έπειτα από μια εμφάνισή τους στην κωμική τηλεοπτική εκπομπή του Στίβεν Κολμπέρ.