Οι μάνες της άδειας αγκαλιάς

Σαν την ψυχή της Μέλπως που συλλογιέται τη Φανούλα της, δεκαπεντάχρονο κορίτσι, στον αγώνα με το τουφέκι. Παιδί την πήρε η ανάγκη μακριά, γυναίκα θα τη γυρίσει πίσω η ζωή. Αν υπάρχει ακόμα ζωή, συλλογιέται βαριά.

Σαν της Αγγέλας την ψυχή, γονατισμένη κάτω απ’ το εικονοστάσι. Φερ’ τους πίσω Παναγιά μου, ψιθυρίζει τρέμοντας, φέρε το γιο μου και φέρε και τον άντρα μου, κουράστηκα Παναγία μου, λύγισα μονάχη να παλεύω.

Και σαν την ψυχή της Αριάδνης, βουβή κι αμίλητη, χαμένη ανάμεσα στον πάνω και στον κάτω κόσμο. Ο άντρας της πάνε τρία χρόνια που κατέβηκε τη σκάλα της λησμονιάς, τη σκάλα του κάτω κόσμου. Ίσως κι η κόρη της, η Κατερινούλα της, μαζί του πια να βρίσκεται. Εκεί, εκεί είναι η θέση μου, συλλογιέται θλιμμένα, εκεί μαζί τους. Εκεί και πουθενά αλλού. Αν μας χώρισε αυτός ο κόσμος, συγχώρεσέ με, Θεέ μου, ας μας ενώσει ο άλλος.

Παρουσίαση του συγγραφέα

Ο Θοδωρής Παπαθεοδώρου γεννήθηκε στα Δίκαια του Έβρου, αλλά κατοικεί στην Αθήνα. Έχει εκδώσει τέσσερα μυθιστορήματα ενηλίκων, ένα νεανικό μυθιστόρημα και δύο βιβλία για παιδιά πρώτης σχολικής ηλικίας. Ασχολείται επίσης με τη συγγραφή σεναρίων και θεατρικών έργων. Το μυθιστόρημά του Οι εφτά ουρανοί της ευτυχίας τιμήθηκε με το Βραβείο Σύγχρονου Ελληνικού Μυθιστορήματος. Το μυθιστόρημά του Το αστρολούλουδο του Βοσπόρου έχει τιμηθεί με το Βραβείο Καλύτερου Έργου Μνήμης 2003-2004 στα πλαίσια του 20ου Πανελλήνιου Συμποσίου Ποίησης και Πεζογραφίας.