Renault Clio RS: One of a kind

Γιάννης Αδάναλης

Υπάρχει ο εύκολος δρόμος. Αυτός που σε τελική ανάλυση επιλέγουν οι περισσότεροι, αφήνοντας τα δύσκολα για τους ρομαντικούς -σχεδόν γραφικούς- της παγκόσμιας αυτοκινητοβιομηχανίας.

Προσπαθώ να θυμηθώ πια ήταν η τελευταία φορά που βρέθηκα στο αριστερό κάθισμα ενός GT ή ενός καυτού GTI, που δεν καταφεύγει στη λύση του υπερσυμπιεστή για να μεγεθύνει τις δυνατότητές του στην άσφαλτο, αλλά χρησιμοποιεί απλούστερες, στα χαρτιά τουλάχιστον εφαρμογές, για να ξεχωρίσει.

Το ασημί Civic Type R με το ταλαιπωρημένο body kit ήταν ένα από αυτά, όπως άλλωστε και το κατακόκκινο Clio RS, με τα ελαστικά δεύτερης τοποθέτησης -τα Continental SportContact 2 είχαν δυστυχώς αντικατασταθεί- και την έντονη υπερστροφική συμπεριφορά.

Δίλιτρα, ατμοσφαιρικά, με αρκετά καντάρια πρόσφυσης και 200 αντρικούς ίππους, τα δύο αυτοκίνητα συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να αποτελούν την εξαίρεση που καλώς ή κακώς επιβεβαιώνει τον υπερτροφοδοτούμενο κανόνα.

Στην περίπτωση, βέβαια, του μικρού Renault θα πρέπει να μιλάμε, πλέον, για 203 ίππους, μιας και η αισθητική του αναβάθμιση έφερε αρκετές αλλαγές στα μηχανικά του μέρη.

Ξεκινώντας από τις ανασχεδιασμένες επιφάνειες του αμαξώματός του, που μεταξύ άλλων, βελτιώνουν την αεροδυναμική του συμπεριφορά και φτάνοντας μέχρι το εξαιρετικά πολιτισμένο -για τα δεδομένα της έκδοσης- εσωτερικό, το ανανεωμένο Clio RS δηλώνει εξαρχής την πρόθεση του να διαφοροποιηθεί από το πρόσφατο παρελθόν.

Η αλήθεια είναι ότι οι μαύρες, γυαλιστερές επιφάνειες του μπροστινού και πίσω προφυλακτήρα δεν παραπέμπουν σε μια καθαρόαιμη κατασκευή που εξακολουθεί να ανθίσταται στη λογική των υπερφορτωμένων εξοπλιστικά GT και της ψευδεπίγραφης πολυτέλειας που συνήθως τα συνοδεύει.

Από την άλλη, βέβαια, το RS δεν θα μπορούσε να παραμείνει προσκολλημένο στο παρελθόν, από την στιγμή μάλιστα που η γαλλική φίρμα προχώρησε στην σχεδιαστική και όχι μόνο ανανέωση του Clio σε όλο το εύρος της γκάμας του.

Υπέρ
Οδική συμπεριφορά
Επιδόσεις
Περιορισμένη κατανάλωση καυσίμου
Βελτιωμένο σύστημα διεύθυνσης
Κατά
Απόδοση κινητήρα κάτω από τις 3.000 σ.α.λ.
Άνεση

Δείγματα της προσπάθειας αυτής συναντάς και στο εσωτερικό, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την φάσα που διατρέχει το ταμπλό, ακολουθεί το χρώμα του αμαξώματος και φιλοξενεί στο δεξί της άκρο το λογότυπο της έκδοσης.

Οι αλλαγές στο σχεδιασμό του πίνακα οργάνων, μετά και την προσθήκη της ένδειξης αλλαγής σχέσεων, όπως άλλωστε και οι τροποποιήσεις που παρουσιάζουν επιμέρους τμήματα του εσωτερικού περνούν σε δεύτερη μοίρα, μιας και ο πρωταγωνιστικός ρόλος εξακολουθεί να ανήκει στα τύπου bucket καθίσματα της Recaro.

Εξοπλιστικά το RS δεν παρουσιάζει ελλείψεις. Αυτό τουλάχιστον αποδεικνύει η παρουσία του ηλεκτρονικού κλιματισμού, του ηχοσυστήματος με το ενσωματωμένο Bluetooth, των τεσσάρων αερόσακων και του ESP, που απενεργοποιείται πλήρως, δικαιολογώντας την ύπαρξή του σε ένα από τα λιγοστά, πλέον, δείγματα ανόθευτης μηχανικής.

Αφήνοντας πίσω σου την ανανεωμένη φιγούρα του Clio RS και τα λοιπά καλλωπιστικά στοιχεία του τρίθυρου αμαξώματος, η σκυτάλη περνά στον ατμοσφαιρικό κινητήρα των 1.998, η απόδοση του οποίου -σύμφωνα με τη Renault τουλάχιστον- φτάνει, πλέον, τους 203 ίππους.

Μάλιστα η μέγιστη τιμή της ισχύος, όπως άλλωστε και τα 215 Nm ροπής, αποδίδονται 150 σ.α.λ. χαμηλότερα, δηλαδή στις 7.100 και 5.400 σ.α.λ. αντίστοιχα.

Αισθητή, σε κάθε περίπτωση, είναι και η μεταστροφή στις ενεργειακές συνήθειες του δίλιτρου συνόλου, μιας και η μέση τιμή της κατανάλωσης καυσίμου έχει περιοριστεί σε σχέση με το πρόσφατο παρελθόν κατά 0,7 λίτρα/100 χλμ., συμπαρασύροντας και τις εκπομπές CO2 κάτω από τα 200 γρ./χλμ.

Για να φτάσουμε μέχρι εκεί, βέβαια, χρειάστηκε να αντικατασταθεί η κυλινδροκεφαλή και οι βαλβίδες εισαγωγής να αποκτήσουν μεταβλητό χρονισμό. Παράλληλα, διαφοροποιήθηκε η χαρτογράφηση του συστήματος διεύθυνσης, ενώ βάσιμες υποψίες για την τροποποίηση της κλιμάκωσης του μηχανικού κιβωτίου των έξι σχέσεων δημιουργεί η αύξηση της τελικής ταχύτητας κατά 10 χλμ./ώρα.

Το ανανεωμένο Clio RS δείχνει και είναι πιο πολιτισμένο από το αυτοκίνητο που αντικαθιστά. Οι σχεδιαστικές προσθήκες, η βελτιωμένη ποιότητα κύλισης και το φιλικό προς το μέσο οδηγό προφίλ ίσως απογοητεύσουν όσους γνώρισαν την προηγούμενη εκδοχή του, χωρίς αυτό να σημαίνει, βέβαια, ότι το μικρό Renault έχει χάσει μέρος των μέχρι σήμερα γνωστών δυνατοτήτων του.

Το αντίθετο μάλιστα. Με αφετηρία το βαρύ αλλά ελλιπές σε αίσθηση τιμόνι των 2,8 στροφών από άκρη σε άκρη, το ισχυρότερο Clio παραγωγής διορθώνει λάθη και παραλήψεις από το παρελθόν.

Κρατώντας τον κινητήρα πάνω από τις 4.000 σ.α.λ. και το δεξί σου χέρι στον επιλογέα για τις απολαυστικά συχνές αλλαγές σχέσεων, είναι σχεδόν βέβαιο ότι δεν πρόκειται να σου λείψει τίποτα.

Μιας και το ξέσπασα που χαρακτηρίζει ένα υπερτροφοδοτούμενο μοτέρ απουσιάζει, μπορείς με ευκολία να εξαντλήσεις τη διαδρομή του δεξί πεντάλ, χωρίς μάλιστα να χρειαστεί να ανησυχήσεις για τη συμπεριφορά των κινητήριων τροχών και συνολικά του πλαισίου.

Η υποστροφή σπανίζει σε ένα αυτοκίνητο που σου επιτρέπει να μείνεις στο γκάζι σε όλη τη διάρκεια της στροφής, εκμεταλλευόμενος μεταξύ άλλων τα αυξημένα όρια πλευρικής και ελκτικής πρόσφυσης που εξασφαλίζουν τα ελαστικά της Continental.

Εξίσου πειστική είναι και η συμπεριφορά του πίσω άξονα, ο οποίος θα ανοίξει την τροχιά του μόνο όταν το επιδιώξεις, προσφέροντας παράλληλα και το χρόνο για να τον επαναφέρεις σε ευθεία γραμμή με το μπροστινό τμήμα του αυτοκινήτου.

Τα φρένα της Brembo συμπληρώνουν το παζλ, επιβεβαιώνοντας πως δεν έχουμε να κάνουμε με μια ακόμη έκδοση του Clio, αλλά με ένα τετράτροχο που περήφανα κουβαλά την αγωνιστική κληρονομιά της γαλλικής φίρμας.

auto.in.gr