Συμπληρώθηκαν 26 χρόνια από τη «ματωμένη Κυριακή» του ελληνικού ποδοσφαίρου

89

Είκοσι έξι χρόνια ακριβώς συμπληρώνονται την Πέμπτη από την αποφράδα ημέρα της 8ης Φεβρουαρίου του 1981, όταν στο στάδιο «Καραϊσκάκη» σημειώθηκε η μεγαλύτερη τραγωδία που έπληξε το ελληνικό ποδόσφαιρο και τον ελληνικό αθλητισμό γενικότερα.

Είκοσι ένας φίλαθλοι του Ολυμπιακού που βρίσκονταν στη Θύρα 7 έχασαν τη ζωή τους, όταν, στην προσπάθειά τους να φύγουν πέντε λεπτά νωρίτερα από τη λήξη του αγώνα, για να μεταβούν έξω από τα αποδυτήρια της ομάδας τους και να αποθεώσουν τα ινδάλματά τους για τη θριαμβευτική νίκη 6-0 επί της ΑΕΚ, βρήκαν μπροστά τους σίδερα…

Όλοι κατέβαιναν τρέχοντας τις σκάλες και δυστυχώς οι φωνές ενθουσιασμού μετατράπηκαν σε κραυγές αγωνίας και πόνου, καθώς οι υπεύθυνοι του σταδίου δεν είχαν μεριμνήσει να ανοίξουν τις πόρτες.

Οι πρώτοι προσπαθούσαν να φωνάξουν σε αυτούς που ακολουθούσαν κατά κύματα, αλλά κανείς δεν μπορούσε να ακούσει τίποτα. Ο θάνατος παραμόνευε… Οι σκηνές που ακολούθησαν ήταν τραγικές. Εκατοντάδες άτομα στoιβαγμένα μπροστά σε σίδερα να ασφυκτιούν… Κανείς δεν μπορούσε να ακούσει τις κραυγές πόνου.

Από εκείνη τη στιγμή και έπειτα, οι σκηνές που ακολουθούν θυμίζουν σκηνή από κινηματογραφική ταινία και εκτυλίσσονται με απίστευτη ταχύτητα.

Αστυφύλακες, παρόντες στο… αλαλούμ που επικρατούσε, καταφέρνουν να ξηλώσουν ένα από τα τουρνικέ και να απεγκλωβίσουν κάποιους ανθρώπους.

Τα τηλεοπτικά δίκτυα, ΕΡΤ και ΥΕΝΕΔ, μεταδίδουν το γεγονός και κάνουν έκκληση σε γιατρούς να προσέλθουν στο «Τζάνειο», ώστε να ενισχύσουν τους εφημερεύοντες, αλλά και για αιμοδότες. Κινητοποιείται επιπλέον προσωπικό και στο Κρατικό Πειραιώς, όπου μεταφέρονται κάποιοι βαριά τραυματισμένοι.

Χιλιάδες κόσμου καταφθάνουν στο «Καραϊσκάκη», με την ευχή να μην βρίσκεται εκεί ο δικός τους άνθρωπος. H εικόνα στους γύρω δρόμους δεν θύμιζε τις άλλες Κυριάκες, γιορτής και ποδοσφαίρου.

Κόσμος έτρεχε πανικόβλητος. Οι φωνές απόγνωσης όλων όσοι βρίσκονταν τριγύρω και οι σειρήνες των περιπολικών και των ασθενοφόρων συνέθεταν ένα σκηνικό αλλοφροσύνης. Οι περαστικοί προσπαθούσαν να μεταφέρουν τους τραυματίες με οποιονδήποτε τρόπο στα πλησιέστερα νοσοκομεία.

Φτάνουν στο «Τζάνειο» ο υπουργός Κοινωνικών Υπηρεσιών, κ. Δοξιάδης, και οι υφυπουργοί κ. Τσουκαντάς και Αποστολάτος, οι οποίοι δίνουν εντολή για ακόμη μεγαλύτερη κινητοποίηση γιατρών.

Το Κέντρο Αμεσης Δράσης ζητάει από τα πληρώματα των περιπολικών και τους αστυνομικούς εθελοντές αιμοδότες να σπεύσουν στα δύο νοσοκομεία. Εκατοντάδες αστυνομικοί προσφέρουν αίμα.

Αργότερα φτάνει στο «Τζάνειο» ο υπουργός Δημόσιας Τάξης κ. Δαβάκης, ο υφυπουργός Προεδρίας Κυβερνήσεως Αχιλλέας Καραμανλής, ανώτεροι αξιωματικοί της Αστυνομίας και παράγοντες του Ολυμπιακού και της ΑΕΚ.

Με εντολή του διευθυντή του ΚΑΒ, κ. Καραβά, ζητείται να τεθεί σε επιφυλακή και το ΚΑΤ, για να δεχθεί τραυματίες που έχουν ανάγκη νευροχειρουργικής επέμβασης. Γιατροί και αιμοδότες ανταποκρίνονται στην έκκληση.

Εκατοντάδες άνθρωποι μετακινούνται από το «Καραϊσκάκη» έξω από το «Τζάνειο» και με αγωνία ζητούν να μάθουν τα ονόματα νεκρών και τραυματιών.

Η αστυνομία μπλοκάρει το «Τζάνειο», προκειμένου να απομακρυνθεί ο κόσμος από την κεντρική είσοδο και να γίνει πιο εύκολη η πρόσβαση στους γιατρούς και στους αιμοδότες. Αστυνομικοί του 7ου Αστυνομικού Τμήματος αρχίζουν την πραγματογνωμοσύνη στη Θύρα 7, αναζητώντας τις αιτίες του τραγικού γεγονότος.

Στο «Τζάνειο» φτάνει ο πρωθυπουργός Γεώργιος Ράλλης ενώ σοβαρά τραυματίες μεταφέρονται στο Γενικό Κρατικό Πειραιώς και στο ΚΑΤ. Γιατροί και νοσοκόμες βγαίνουν με ματωμένες τις μπλούζες στους διαδρόμους και φωνάζουν ονόματα τραυματιών. Αρκετοί από τους συγγενείς λιποθυμούν.

Τα ραδιοτηλεοπτικά δίκτυα μεταδίδουν πένθιμη μουσική, διακόπτωντας τα πρόγραμμά τους.

Την ίδια ώρα, 300-400 άτομα, με άγριες διαθέσεις, προσπαθούν να μπουν στο «Καραϊσκάκη» και να βρουν τους υπεύθυνους, αλλά απομακρύνονται από τους αστυνομικούς.

Αναγνωρίζονται τα τρία πρώτα θύματα. Είναι οι Γιάννης Κανελλόπουλος, Γιάννης Διαλυνάς και Βασίλης Μάχας. Αργότερα διαπιστώθηκε ο θάνατος 16 ανθρώπων και μετά ακόμη δύο παιδιών, που συμπλήρωσαν τη «μαύρη λίστα» των 21 νεκρών.

Από τότε και μόλις το ημερολόγιο δείξει 8 Φεβρουαρίου, τα ρολόγια σταματάνε και ο χρόνος γυρίζει πίσω, σε εκείνο το θλιμμένο απόγευμα της Κυριακής, όπου 21 άτομα έχασαν τη ζωή τους για τη μεγάλη τους αγάπη, τον Ολυμπιακό. Ωστόσο, αυτοί που προκάλεσαν αυτή την τραγωδία δεν βρέθηκαν ακόμη και φυσικά παραμένουν ατιμώρητοι.

Κάθε χρόνο στις 8 Φεβρουαρίου οι σημαίες του Ολυμπιακού κυματίζουν μεσίστιες στο «Καραϊσκάκη» και τελείται επιμνημόσυνη δέηση έξω από τη Θύρα 7, ενώ γίνεται προσκλητήριο νεκρών με τα ονόματά των αδικοχαμένων παιδιών και τους παρεβρισκόμενους να φωνάζουν «παρών».

Χαρακτηριστικό είναι ένα από τα πολλά γραπτά μηνύματα που αφήνουν απλοί φίλαθλοι στα κάγκελα της Θύρας 7. «Τότε ήσασταν ζωντανοί, τώρα είστε αθάνατοι. Αδέλφια ζείτε, έσεις μας οδηγείτε». Από το 2002, η επιμνημόσηνη δέηση πραγματοποιείται πίσω από το «Καραϊσκάκη», στην «Πλατεία Θυμάτων Θύρας 7».

Ο επίσημος Ολυμπιακός ζητάει εδώ και χρόνια να τιμωρούνται οι ομάδες, που οι οπαδοί τους αναφέρονται με υβριστικά συνθήματα σε αυτά τα παιδιά, αλλά δεν το έχει πετύχει.

Οι 21 άνθρωποι που έχασαν τη ζωή τους ήταν οι: Δημήτρης Αδαμόπουλος (ετών 40), Γεράσιμος Αμίτσης (18), Σπύρος Ανδριώτης (24), Γιάννης Διαλυνάς (20), Γιάννης Κανελλόπουλος (18), Κώστας Καρανικόλας (26), Αντώνης Κουρουπάκης (34), Μιχάλης Κωστόπουλος (21), Σπύρος Λεωνιδάκης (18), Ευστράτιος Λούπος (20), Μιχάλης Μάρκου (27), Βασίλης Μάχας (20), Κώστας Μπίλας (28), Ηλίας Παναγούλης (17), Αναστάσιος Πιτσόλης (30), Κώστας Σκλαβούνης (16), Γιάννης Σπηλιόπουλος (19), Παναγιώτης Τουμανίδης (14), Νίκος Φίλος (19), Χρήστος Χατζηγεωργίου (34) και Ζωγραφούλα Χαϊρατίδου (23).

Aς είναι ελαφρύ το χώμα που τους σκεπάζει…

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ,www.sport.gr