Ξεκινά την 1η Ιουλίου η φορολόγηση των τόκων καταθέσεων

27

Σε εφαρμογή τίθεται από την 1η Ιουλίου η κοινοτική οδηγία για τη φορολογία των τόκων των αποταμιεύσεων των φυσικών προσώπων, που αποτελεί το πρώτο βήμα της μακράς διαδικασίας για την ενοποίηση της φορολογίας των αποταμιεύσεων.

Τo υπουργείο Οικονομικών κατέθεσε τη Δευτέρα στη Βουλή 11 νομοσχέδια, με τα οποία τίθεται σε εφαρμογή από την 1η Ιουλίου το σύστημα ανταλλαγής πληροφοριών μεταξύ τραπεζών των κρατών-μελών της ΕΕ, αλλά και άλλων κρατών με τα οποία έχουν συναφθεί οι σχετικές φορολογικές συμφωνίες για τις καταθέσεις και παρακράτηση του φόρου στην πηγή για τα κράτη για τα οποία έχει προβλεφθεί μεταβατική περίοδος.

Ειδικότερα τα νομοσχέδια αφορούν:

* Στην κύρωση των Συμφωνιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Ελβετική Συνομοσπονδία, το Πριγκιπάτο του Λιχτενστάιν, το Πριγκιπάτο του Μονακό και το Πριγκιπάτο της Ανδόρας (4 Σχέδια Νόμων).

* Στην κύρωση των διμερών Συμφωνιών της Ελληνικής Δημοκρατίας με τα εξαρτημένα ή συνδεδεμένα εδάφη του Ηνωμένου Βασιλείου και των Κάτω Χωρών (7 Σχέδια Νόμων).

Οι διαδικασίες της ψήφισης και δημοσίευσης των συμφωνιών αναμένεται να έχουν ολοκληρωθεί έως τα τέλη Μαΐου 2005, ώστε το νέο πλαίσιο να ισχύσει από την 1η Ιουλίου 2005.

Στο διάστημα που μεσολαβεί οι αρμόδιες Υπηρεσίες του υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών συντονίζουν τις ενέργειές τους με τους αρμόδιους φορείς, όπως η Ένωση Ελληνικών Τραπεζών, προκειμένου να εφαρμοστεί ομαλά και απρόσκοπτα το νέο πλαίσιο, είτε της αυτόματης ανταλλαγής πληροφοριών είτε της παρακράτησης του φόρου στην πηγή για τα κράτη για τα οποία έχει προβλεφθεί μεταβατική περίοδος.

Το νέο αυτό πλαίσιο θα εφαρμοστεί μεταξύ των κρατών-μελών της ΕΕ, αλλά και των άλλων κρατών με τα οποία έχουν συναφθεί οι σχετικές φορολογικές συμφωνίες.

Τι προβλέπει η οδηγία

Όπως επισημαίνει η Ναυτεμπορική, στόχος της συγκεκριμένης Οδηγίας είναι η πραγματική φορολόγηση των πληρωμών τόκων στο κράτος-μέλος όπου ο πραγματικός δικαιούχος (φυσικό πρόσωπο) έχει τη φορολογική κατοικία του, σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία του κράτους αυτού.

Ο στόχος αυτός επιτυγχάνεται, σύμφωνα με την Οδηγία, με την εφαρμογή του συστήματος της αυτόματης ανταλλαγής πληροφοριών. Η Ελλάδα, όπως και η πλειονότητα των κρατών μελών, έχουν ήδη επιλέξει το σύστημα αυτό, ενώ από την Οδηγία προβλέπεται μεταβατική περίοδος εφαρμογής για το Βέλγιο, το Λουξεμβούργο και την Αυστρία. Στα τρία αυτά κράτη θα εφαρμοστεί το σύστημα της παρακράτησης φόρου στην πηγή μέχρι την είσοδο στο σύστημα ανταλλαγής πληροφοριών της Ελβετίας, Ανδόρας, Μονακό, Αγ.Μαρίνου, Λιχτενστάιν και ΗΠΑ.

Σύμφωνα με το σύστημα ανταλλαγής πληροφοριών, ο φορέας πληρωμής υποβάλλει στην αρμόδια αρχή του κράτους-μέλους εγκατάστασής του το ελάχιστο επίπεδο των πληροφοριών που προβλέπει η Οδηγία, όπως είναι το ποσό του εισοδήματος από τόκους, το ονοματεπώνυμο, η κατοικία, ο αριθμός φορολογικού μητρώου. Κατόπιν η αρμόδια αυτή αρχή κοινοποιεί τις πληροφορίες στην αρμόδια αρχή του κράτους-μέλους του πραγματικού δικαιούχου.

Μία ελληνική τράπεζα, για παράδειγμα, θα διαβιβάζει τουλάχιστον μια φορά το χρόνο στην αρμόδια υπηρεσία του υπουργείου Οικονομικών πληροφορίες ως προς τα εισοδήματα-τόκους από αποταμιεύσεις πελατών της, που είναι φορολογικοί κάτοικοι άλλων κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Στη συνέχεια το υπουργείο Οικονομικών θα διαβιβάζει τις πληροφορίες αυτές στην αντίστοιχη αρχή του κράτους της φορολογικής κατοικίας του πελάτη, προκειμένου αυτός να φορολογηθεί σύμφωνα με την εθνική νομοθεσία του κράτους της φορολογικής του κατοικίας. Το αντίστοιχο θα πράττουν οι φορολογικές αρχές και οι τράπεζες των άλλων χωρών, που περιλαμβάνονται στην Οδηγία.

Οι τόκοι των καταθέσεων, των ομολόγων και των ρέπος φορολογούνται στην Ελλάδα με 10%, ενώ ποικίλλει σημαντικά το ύψος του φόρου, στις άλλες χώρες της ΕΕ.

Όσον αφορά την κατανομή των εσόδων, η οδηγία επιβάλλει στα κράτη-μέλη που εφαρμόζουν την παρακράτηση στην πηγή, να κατακρατούν το 25% στα έσοδά τους και να μεταβιβάζουν το 75% στο κράτος μέλος διαμονής του πραγματικού δικαιούχου των τόκων.

Παράλληλα, η οδηγία επιβάλλει στο κράτος-μέλος στο οποίο έχει τη φορολογική του κατοικία ο πραγματικός δικαιούχος, να λάβει μέτρα ώστε να αποφευχθεί κάθε διπλή φορολόγηση που θα μπορούσε να προκύψει από την παρακράτηση του φόρου στην πηγή.
Τέλος, η οδηγία δεν εμποδίζει τα κράτη-μέλη να παρακρατούν άλλους φόρους στην πηγή, εκτός από εκείνους που αναφέρονται ανωτέρω, στο πλαίσιο των εθνικών διατάξεών τους ή των συμβάσεων των σχετικών με τη διπλή φορολόγηση.

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ