Θύμα της φιλοδοξίας του ο Μιλόσεβιτς;

34

Δεν ήταν τα κονβόι των προσφύγων από την Κράινα, δεν ήταν οι «έξυπνες» βόμβες του ΝΑΤΟ και οι εκτοπισμένοι από το Κόσοβο· το τέλος του Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς σκηνοθέτησαν εκείνοι που τον εξέθρεψαν, χρησιμοποίησαν και εκμεταλλεύτηκαν το πάθος του για την εξουσία.

Η ανέλιξη του άγνωστου μέχρι το 1987 Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός, που συνέπεσε χρονικά με την εθνικιστική αφύπνιση των λαών της πρώην Γιουγκοσλαβίας. Στο βλέμμα του διέκριναν κάποιοι τη φλόγα του ηγέτη, του ιδανικού αρχηγού που ισορροπούσε ανάμεσα στον κομμουνισμό και τον εθνικισμό.

Όσοι πιστεύουν ότι ο Μιλόσεβιτς δικαίως μεταφέρθηκε σιδηροδέσμιος στις φυλακές του ICTY ας θυμηθούν ότι ο Κροάτης Φράνιο Τούτζμαν αναπαύεται εν ειρήνη. Για όσους πάλι πιστεύουν ότι η «προδοσία» από τον ίδιο του το λαό συνιστά το ειδεχθέστερο των εγκλημάτων, ο αντίλογος είναι η ομαλή αποχώρηση του Σλαβομακεδόνα Κίρο Γκλιγκόροφ από το τιμόνι της ΠΓΔΜ.

<P

Τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν στη Βοσνία και το Κοσσυφοπέδιο υπερβαίνουν τον ανθρώπινο νου, ακόμα και την έννοια αυτή καθαυτή της ανθρωπιάς. Τα πτώματα, οι ακρωτηριασμένοι, οι βασανισμένοι, οι πρόσφυγες, οι εκτοπισμένοι παραμένουν αδιάψευστοι μάρτυρες μιας κτηνωδίας μοναδικής, όπως μοναδικό είναι κάθε έγκλημα κατά της ανθρώπινη ύπαρξης.

Ωστόσο, η εξαθλίωση του σερβικού λαού, η διαφθορά, η μαφία, το λαθρεμπόριο, η παραοικονομία και όλα τα κατάλοιπα του παλαιού καθεστώτος δεν φιγουράρουν σε κανένα πρωτοσέλιδο και δεν αποτελούν στοιχεία καμιάς δικογραφίας.

Aς αφήσουμε τον ιστορικό του μέλλοντος να κρίνει τις πράξεις ενός ανθρώπου, που αγαπήθηκε και μισήθηκε τόσο πολύ.

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ