75

Η άρση βαρών δεν θα σταματήσει να φέρνει διακρίσεις στην Ελλάδα, ακόμη και όταν ο κύκλος της ντριμ τιμ θα έχει ολοκληρωθεί. Ο ομοσπονδιακός τεχνικός και πρωτομάστορας των μεγάλων επιτυχιών, Χρήστος Ιακώβου, δεν διστάζει να δηλώσει αισιόδοξος για το μέλλον του αθλήματος και να καθησυχάσει: «Μην ανησυχείτε, η εθνική ομάδα έχει βάθος και υπάρχουν τα παιδιά που μπορούν να συνεχίσουν το βαρύ έργο που έχουν ξεκινήσει οι Ολυμπιονίκες».

Ο Χρήστος Ιακώβου, σε συνέντευξή του στο Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, υποστήριξε ότι έχει προβλεφθεί και έχει γίνει ο κατάλληλος σχεδιασμός, προκειμένου το άθλημα να έχει συνέχεια ανάλογη με το παρόν. Νεαροί αθλητές έχουν ήδη επιλεγεί, ενώ τα μέλη της ελληνικής ντριμ τιμ δεν σκοπεύουν να αποσυρθούν ακόμη από τα πλατό και να εγκαταλείψουν τις μπάρες. «Όλοι θα αρχίσουν προετοιμασία και όποιος αντέξει». Με στόχο και σκοπό, βέβαια, τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004.


Εξάλλου, τα ρεκόρ που κατέρριψαν οι επίδοξοι Ολυμπιονίκες στο πανελλήνιο πρωτάθλημα, που έγινε το περασμένο Σαββατοκύριακο στη Θεσσαλονίκη, δικαιολογούν και την αισιοδοξία του Χρήστου Ιακώβου. Κάποιοι από αυτούς θα προετοιμάζονται παράλληλα με τους «μεγάλους», ξεκινώντας ήδη από τον ερχόμενο Ιανουάριο, οπότε οι πρωταθλητές μας θα αρχίσουν να σηκώνουν τις μπάρες.


«Μετά την υπερπροσπάθεια των τελευταίων μηνών, οι αθλητές μου έχουν ακόμη ένα μήνα ρεπό. Η προετοιμασία ουσιαστικά θα ξεκινήσει στις 20 Ιανουαρίου. Μέχρι τότε καθένας μπορεί να κάνει ό,τι είδους προπόνηση θέλει, πάντα, όμως, με την υπευθυνότητα που τον διακρίνει για να μην τραυματιστεί. Μαζί με τους χρυσούς Ολυμπιονίκες θα προπονηθούν και μικρότεροι αθλητές, που θα μάθουν πολλά, έχοντας δίπλα τους αυτούς τους μεγάλους αθλητές.»


Ο Χρήστος Ιακώβου έφερε στη μνήμη του και στιγμές του παρελθόντος, όταν ακόμη ο ίδιος… καθόταν κάτω από την μπάρα. «Η πιο άσχημη στιγμή της καριέρας μου ως αθλητής ήταν όταν έχασα για λίγα κιλά το μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου, αλλά και όταν ακυρώθηκα στο ζετέ στους Αγώνες του Μόντρεαλ».


Όσο για την προπονητική του καριέρα; «Δεν έχω περάσει ακόμη κάποια άσχημη στιγμή». Ο Χρήστος Ιακώβου αγαπά όλους τους αθλητές του -τα παιδιά μου όπως τους λέει ο ίδιος- και δεν ξεχωρίζει κάποιον από αυτούς. Αλλωστε, «ποιος πατέρας ξεχωρίζει τα παιδιά του;».


Η ομάδα της άρσης βαρών δεν θα ήταν ομάδα όνειρο, αν οι σχέσεις δεν ήταν κάτι παραπάνω από ιδανικές. «Μαζί δουλεύουμε, μαζί κοιμόμαστε, μαζί περνάμε καλές και άσχημες στιγμές. Έχουμε δεθεί τόσο πολύ, που αν λείπει έστω και ένας από τη προπόνησή μας πονάει.»


Ο Χρήστος Ιακώβου αποφάσισε πριν από περίπου έντεκα χρόνια να έλθει στην Ελλάδα από τις ΗΠΑ, όπου ζούσε ως μετανάστης, κατόπιν πρόσκλησης του τότε προέδρου της ελληνικής ομοσπονδίας άρσης βαρών Γιάννη Σγουρού.


«Πούλησα ό,τι είχα και δεν είχα στην Αμερική, έπεισα και τη γυναίκα μου και οριστικά ήλθα στην Ελλάδα το 1989. Από τότε περάσαμε δύσκολα χρόνια, δυστυχώς τότε δεν υπήρχαν στην Ελλάδα αθλητές υψηλού επιπέδου, εκτός από τον Παύλο Σαλτσίδη που έφερνε επιτυχίες σε κορυφαίες διοργανώσεις. Από τότε ξεκινήσαμε ένα μεγάλο αγώνα δρόμου για την εξεύρεση νέων παιδιών.»


Και κάπως έτσι «γεννήθηκε» η σημερινή ντριμ τιμ της ελληνικής άρσης βαρών, αθλητές που πριν τους κάνει «παιδιά» του δεν τους γνώριζε και ίσως μόνον είχε κάτι ακούσει γι αυτούς ο Χρήστος Ιακώβου.

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ,ΜΠΕ

Ειδήσεις Σήμερα: