Οταν σιγούν οι βόμβες στο Κόσοβο, το παρακράτος της πορνείας ξυπνά…

29

Μόλις έσβησαν οι φωτιές από τους βομβαρδισμούς και καταλάγιασε η σκόνη από τα ερείπια, οι ειρηνευτικές δυνάμεις του ΟΗΕ κατέφτασαν στο Κoσσυφοπέδιο. Αποτελούσαν, άθελά τους, την πελατεία μιας νέας οικονομίας, τα νήματα της οποίας κινούνται από τα κατάλοιπα του αλβανικού Απελευθερωτικού Στρατού του Κοσόβου (UCK) και από τους συμπατριώτες τους νονούς του εγκλήματος.

Το προϊόν προέρχεται από τις πρώην ανατολικές χώρες: γυναίκες από τη Μολδαβία, την Ουκρανία, τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία. Μεταφέρονται -σχεδόν αόρατα εν μία νυκτί- στις πόλεις και τα χωριά γύρω από την Πρίστινα και από εκεί διανέμονται στα μπαρ και στους οίκους ανοχής ολόκληρου του Κοσσυφοπεδίου.

Η εφημερίδα Washington Post εξηγεί με πόση ευκολία λειτουργεί η επιχείρηση: σε μία χώρα χωρίς σύνορα, χωρίς νομικό σύστημα, και με το πελατολόγιο ενισχυμένο από χιλιάδες στρατιώτες και μέλη των αποστολών αρωγής, οι γυναίκες είναι το πρώτο είδος ζήτησης -και εξαγώγιμο προϊόν- της ανατολικής Ευρώπης.

Οι κανόνες του δουλεμπορίου

Το κύκλωμα είναι άριστα οργανωμένο και λειτουργεί με τον παραδοσιακό τρόπο. Σύνδεσμοι των δουλεμπόρων αναλαμβάνουν την εισαγωγή των γυναικών από τα νότια σύνορα του Κοσσυφοπεδίου με τα Σκόπια. Με την είσοδό τους στην περιοχή, κρατούνται -στην ουσία φυλακισμένες- στα μοτέλ, όπου διοργανώνονται πλειστηριασμοί για να πωληθούν σε Αλβανούς δουλεμπόρους που συνδέονται με όλα εκείνα τα στοιχεία που ίδρυσαν τον UCK.

Η τιμή κυμαίνεται από 1.000 έως 2.500 δολάρια (358.000 – 894.000 δρχ.) και η συναλλαγή διέπεται από το χρυσό κανόνα του εμπορίου λευκής σαρκός: οι μικρές ηλικίες προτιμούνται και χρυσοπληρώνονται…

Μόλις ολοκληρωθεί η αγοραπωλησία, οι γυναίκες ξεκινούν να βαδίζουν το εφιαλτικό μονοπάτι της πορνείας. Χωρίς διαβατήρια πλέον (αυτά μένουν στα χέρια των ιδιοκτητών τους), αναγκάζονται σε καθημερινή επαφή με τους πελάτες, χωρίς προφυλάξεις, έως και 16 φορές σε μία νύχτα. Τα χρήματα, φυσικά, πηγαίνουν εξ ολοκλήρου στους προστάτες τους, ενώ οι ασθένειες μεταδίδονται σχεδόν με… το βλέμμα.

Ο ΟΗΕ σώζει, αλλά όχι πάντα…

Τυχόν σύλληψη των ιερόδουλων από τις αρχές των Ηνωμένων Εθνών είναι σωτήρια για τη ζωή τους. Αυτό το γνωρίζει η ειρηνευτική δύναμη, που προσπαθεί να ξεριζώσει το κύκλωμα κάνοντας συνεχείς επιδρομές σε οίκους ανοχής και παίρνοντας υπό την προστασία τους όσες ζητούν βοήθεια -γιατί υπάρχουν (προφανώς) και κάποιες που δεν το τολμούν.

Στην πρώτη έφοδο διαπιστώθηκε το μέγεθος του προβλήματος. Μόλις εισέβαλαν σε ένα σπίτι στην Κοσόβσκα Μιτρόβιτσα, οι Γάλλοι αστυνομικοί αντίκρισαν δύο νεαρές Ουκρανές και δύο Σέρβες, η μία από τις οποίες ήταν ανήλικη.

Η συνέχεια, όμως, ήταν σχεδόν θλιβερή: οδηγήθηκαν σε τοπικό στρατόπεδο, μια και οι εκκλήσεις τους δεν εισακούσθηκαν από τις ανθρωπιστικές οργανώσεις. Υπό το βάρος της… διεθνούς κατακραυγής, οι στρατιώτες αναγκάστηκαν να οδηγήσουν εκτός στρατοπέδου τις κοπέλες -τις οδήγησαν στη συνοριακή γραμμή με τη Σερβία και τις απέλασαν, ενώ κανείς δεν έμαθε ποτέ την τύχη τους…

Το παραμύθι δεν έχει πάντα happy end

Οι γυναίκες που εγκαταλείπουν τις ανατολικές χώρες, έχουν συμπεράνει οι ειδικοί ανακρίνοντας όσες κατάφεραν να βγουν από το κύκλωμα, συνήθως έχουν απαχθεί. Στην καλύτερη περίπτωση, έχουν απαντήσει σε αγγελίες για εργασία στη Δύση, γνωρίζοντας συνήθως τι είδους δουλειά θα αναλάβουν. Ονειρεύονται, όμως, ανθρώπινες συνθήκες σε μια πολιτισμένη δυτική χώρα (ή, στα μάτια τους, εξωτική σαν την Ιταλία και την Ισπανία) και μία θριαμβευτική επιστροφή στον τόπο τους, με έναν παχύ τραπεζικό λογαριασμό.

Η αλήθεια, φυσικά, είναι εντελώς διαφορετική. Οι Σταχτοπούτες από την Ανατολή δεν θα μπορούσαν να φανταστούν ότι, στην πραγματικότητα, τα παραμύθια κάποτε τελειώνουν σε ένα βρόμικο δωμάτιο κάποιου άθλιου μοτέλ, στο μέσο μιας χώρας που σπαράσσεται από τον πόλεμο…

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ