Κι όμως, μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα τα ρούχα των παιδιών δεν ήταν ξεκάθαρα διαχωρισμένα ανάλογα με το φύλο τους, όπως συμβαίνει σήμερα. Υπήρχαν αγόρια που τους φορούσαν φουστάνια (και αυτό θεωρείτο απολύτως φυσιολογικό), ενώ συνήθως τα πολύ μικρά παιδιά -αγόρια ή κορίτσια- φορούσαν ρούχα χρώματος λευκού, προκειμένου να καθαρίζονται πιο εύκολα με τη χρήση λευκαντικών ουσιών.

 

 

Η παρακάτω φωτογραφία ανήκει στον μικρό… Φράνκλιν Ντελάνο Ρούσβελτ. Ναι, πρόκειται για τον μεγάλο πολιτικό ηγέτη, εκείνον που οδήγησε νικηφόρα τις ΗΠΑ μέσα από τις φλόγες του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου προς την μεγάλη νίκη έναντι του άξονα (με τη συμβολή βεβαίως της Μεγάλης Βρετανίας και της Σοβιετικής Ρωσίας).

Στη φωτογραφία ο μικρός Φράνκλιν Ντελάνο κάθεται πάνω σε ένα σκαμνί, η άσπρη φούστα του απλώνεται όμορφα πάνω στα πόδια του, ενώ τα χέρια του σφίγγουν ένα καπέλο διακοσμημένο με ένα φτερό. Την άρτια εικόνα συμπληρώνει η προσεγμένη κόμμωση και τα ταιριαστά (κοριτσίστικα) παπούτσια.

 

 

 

Σήμερα, μια τέτοια εικόνα θα θεωρείτο τουλάχιστον… ανησυχητική από τους περισσότερους. Όχι όμως το 1884, όταν φωτογραφήθηκε ο μόλις δυόμιση ετών Φράνκλιν. Την εποχή εκείνη πολλά αγόρια φορούσαν φορέματα μέχρι την ηλικία των 6 ή 7 ετών, έχοντας αντίστοιχη κόμμωση. Μάλιστα, η φορεσιά που βλέπετε δεν θεωρούνταν καν κοριτσίστικη, αλλά… ουδέτερη ως προς το φύλο.

Σήμερα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Π.χ. βλέπουμε την εικόνα ενός κοριτσιού μόλις μερικών εβδομάδων που του έχουν φορέσει οι γονείς του μια ροζ κορδελίτσα και μας φαίνεται απολύτως εντάξει.

 

 

Ακούγεται ίσως περίεργο, αλλά αν ανατρέξουμε περίπου έναν αιώνα πίσω -όταν ο ρουχισμός άρχισε να εμπορευματοποιείται και τα καταστήματα αποφάσισαν να ξεχωρίσουν τα χρώματα- οι άνθρωποι πίστευαν το ακριβώς αντίθετο: Θεωρούσαν το ροζ ως περισσότερο «έντονο, δυναμικό και αποφασιστικό» χρώμα (άρα ταίριαζε στα αγόρια) και το γαλάζιο περισσότερο «εκλεπτισμένο και φίνο» και γι’ αυτό τους ταίριαζε πιο πολύ για τα κορίτσια.

 

 

Το ροζ και το μπλε (μαζί με άλλα παστέλ χρώματα που εγκαταλείφθηκαν στη συνέχεια) άρχισαν να χρησιμοποιούνται στην παιδική ένδυση από τα μέσα του 19ου αιώνα.

Τον Ιούνιο του 1918 ένα άρθρο της έκδοσης του εμπορικού κέντρου Earnshaw’s Infants Department στις ΗΠΑ έγραφε: «Ο γενικά αποδεκτός κανόνας είναι ροζ για τα αγόρια και μπλε για τα κορίτσια. Ο λόγος είναι ότι το ροζ, που είναι πιο αποφασιστικό και ισχυρό χρώμα, είναι πιο κατάλληλο για το αγόρι, ενώ το μπλε, πιο λεπτό και κομψό, είναι ταιριαστό στο κορίτσι».

 

 

Το 1927 το περιοδικό Time δημοσίευσε ένα διάγραμμα που απεικόνιζε τα κατάλληλα ανά φύλο χρώματα για τα κορίτσια και τα αγόρια, σύμφωνα με τα κορυφαία αμερικανικά πολυκαταστήματα. Στη Βοστώνη, το «Filene’s» έλεγε στους γονείς να ντύνουν τα αγόρια με ροζ. Το ίδιο και το «Best & Co.» της Νέας Υόρκης, το «Halle’s»  του Κλίβελαντ και το «Marshall Field» του Σικάγου.

Παρόλα αυτά όμως, για την μεγάλη πλειοψηφία των γονιών όλα ατα παραπάνω δεν είχαν ιδιαότερη σημασία. Έπρεπε να φθάσουμε στα μέσα της δεκαετίας του 1940, μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, μέχρι ο λαϊκός πολιτισμός να ταξινομήσει (τελεσίδικα;) το δίδυμο «ροζ-γαλάζιο» στα φύλα των μωρών.

Για να φθάσουμε στη σημερινή αντίληψη που έχουν οι περισσότεροι για τα ρούχα των παιδιών έβαλε το χεράκι του το σύγχρονο μάρκετινγκ. Οι κατασκευαστές ένδυσης και οι εμπλεκόμενοι στο εμπόριο σιγά-σιγά οδήγησαν στην καθιέρωση των πραγμάτων όπως τα γνωρίζουμε όλοι, λίγο πολύ… ή μήπως όχι;