Ανήκω στη γενιά των κινηματογραφόφιλων εκείνων που στα εφηβικά χρόνια τους ανακάλυψαν το σινεμά χάρη στα αφιερώματα των θερινών κινηματογράφων, τις περίφημες «εβδομάδες» που περιείχαν τρεις τουλάχιστον διαφορετικές ταινίες ανά διήμερο. Και στην Κινηματογραφική Λέσχη της ΕΡΤ1 βεβαίως, που διηύθυνε επί σειρά ετών ο κριτικός κινηματογράφου Γιάννης Μπακογιαννόπουλος προλογίζοντας τις ταινίες, τότε που υπήρχε ακόμα τηλεόραση με κουλτούρα και πολιτισμό στην Ελλάδα.

Το γεγονός ότι από το 1983 σημείωνα πάντα σε τετράδια ή ημερολόγια τις ταινίες που έβλεπα – μαζί με το πού τις έβλεπα αλλά και με το ποιον – με βοηθά πολύ σήμερα, όποτε προσπαθώ ν’ ανασύρω στη μνήμη μου τις ταινίες που είδα τότε. Μου έρχονται εικόνες, στιγμές, φράσεις, αισθήσεις, βλέμματα ή στιγμιότυπα πέρα για πέρα βιωματικά. Ψαχουλεύοντας αυτά τα τετράδια βρήκα ότι το 1983, πολύ πριν κλείσω τα 20, είχα την πρώτη μου (καταγεγραμμένη τουλάχιστον) εμπειρία με ταινία του Ινγκμαρ Μπέργκμαν στον θερινό κινηματογράφο Παλλάδιον της Καλλιθέας, πολύ κοντά στην Πλατεία Δαβάκη· ένα σινεμά που έχει πλέον μεταμορφωθεί σε κάτι άλλο και δεν θέλω να ξέρω τι.

Ηταν το «Κραυγές και ψίθυροι», μια από τις πιο δύσκολες αλλά και τις πιο «γυναικείες» ταινίες του Μπέργκμαν και είμαι σίγουρος ότι όταν την είδα με τον πατέρα μου (τον οποίο πάντα  θα ευγνωμονώ που με μύησε στο σινεμά) δεν κατάλαβα τίποτε. Μπορεί να μην κατάλαβα και όταν την ξανάδα, γιατί την ξανάδα. Ολες τις ταινίες του Μπέργκμαν τις βλέπεις πάνω από μια φορά, δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά· έχεις πάντα την αίσθηση ότι κάτι έχασες, κάτι δεν πρόσεξες και σου διέφυγε, ή απλώς πρέπει να την ξαναδείς γιατί σου άρεσε.

Το «Κραυγές και ψίθυροι» μιλά για τις τελευταίες ημέρες μιας καρκινοπαθούς που αργοπεθαίνει στο πατρικό της όπου βρίσκονται οι αδελφές και η πιστή υπηρέτριά τους. Δυσάρεστες μνήμες, ενοχές, πόνος ψυχικός και σωματικός. Αυτό που εκ πρώτης μου έρχεται πάντα στο μυαλό είναι να με καταπνίγει η αγχωτική ατμόσφαιρα της ταινίας, που σε συνδυασμό με μια πολύ καυτή αυγουστιάτικη βραδιά με έκανε να αισθάνομαι τρομερά άβολα, μέσα στον ιδρώτα και μια θλίψη γι’ αυτό που έβλεπα.

Διαβάστε περισσότερα εδώ

Γράψτε το σχόλιό σας

Ακολουθήστε το στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο