Τα Ζαγοροχώρια, παραδοσιακά χωριά, χτισμένα στην περιοχή των ορεινών συγκροτημάτων της Τύμφης, της Πίνδου και του Μιτσικελίου, αποτελούν τόπο ιδανικό για περιπατητές και φυσιολάτρες.

Η περιήγηση στο Δυτικό Ζαγόρι, που απλώνεται δυτικά της Τύμφης, δίνει την ευκαιρία στους επισκέπτες να γνωρίσουν το μοναδικό φυσικό ανάγλυφο της περιοχής (εθνικός δρυμός Βίκου – Αώου, φαράγγι Βίκου, κορυφή Αστράκα, ποταμός Βοϊδομάτης), να περπατήσουν σε γραφικά μονοπάτια, να ακολουθήσουν ενδιαφέρουσες περιπατητικές διαδρομές, να θαυμάσουν παραδοσιακά σπίτια και αρχοντικά.

Στη Βίτσα, απ’ όπου κατάγονταν σημαντικοί ευεργέτες και άνθρωποι των γραμμάτων, το ενδιαφέρον των ταξιδιωτών συγκεντρώνουν πετρόχτιστα αρχοντικά και σπίτια αυθεντικής ηπειρώτικης αρχιτεκτονικής, γραφικά λιθόστρωτα καλντερίμια, η Βριζοπούλειος Σχολή, οι παλαιές εκκλησίες (Άγιος Νικόλαος, Άγιος Γεώργιος – Ταξιάρχες, Κοίμηση Θεοτόκου), η πλατεία της Κάτω Βίτσας, η σκάλα της Βίτσας (τμήμα του μονοπατιού που οδηγεί από την Κάτω Βίτσα στο γεφύρι του Μίσιου) και το δίτοξο γεφύρι του Μίσιου (το έχτισε το 1748 ο άρχοντας Αλέξιος Μίσιος στο φαράγγι του Βίκου), καθώς και ο αρχαιολογικός χώρος της περιοχής (στη διαδρομή προς το Μονοδένδρι).

Στο Μονοδένδρι, αντιπροσωπευτικό παραδοσιακό χωριό του Ζαγορίου με πετρόχτιστα κτίρια και γραφικά καλντερίμια, οι επισκέπτες γνωρίζουν τις εκκλησίες του Αγίου Μηνά (αρχές 17ου αιώνα) και του Αγίου Αθανασίου (1804), το σπίτι των αδελφών Ριζάρη, το κτίριο της Ριζαρείου Σχολής, το Ριζάρειο Χειροτεχνικό Κέντρο και το Ριζάρειο Εκθεσιακό Κέντρο. Επίσης, τη βυζαντινή μονή της Αγίας Παρασκευής, σε ορθοπλαγιά του φαραγγιού του Βίκου, τη μονή του Προφήτη Ηλία και τη θέση «Οξυά», απ’ όπου η θέα στο φαράγγι του Βίκου είναι συγκλονιστική.

Καλοδιατηρημένα σπίτια και αρχοντικά, τη μονή της Ευαγγελίστριας (τέλη 18ου αιώνα) και την εκκλησία του Αγίου Δημητρίου (τέλη 18ου αιώνα) συναντούν οι ταξιδιώτες στα Άνω Πεδινά, χωριό που γνώρισε περίοδο ακμής στο β’ μισό του 19ου αιώνα, όταν είχε Ελληνικό Σχολείο, αλληλοδιδακτικό και παρθεναγωγείο.

Στα Κάτω Πεδινά την προσοχή τραβούν οι εκκλησίες του Αγίου Αθανασίου και των Ταξιαρχών (1591), το κτίριο του παρθεναγωγείου (1910), τα πέτρινα αλώνια της περιοχής, μνημείο λαϊκής αρχιτεκτονικής της Προβιομηχανικής Εποχής, και το ξωκλήσι του Αγίου Νικολάου Καλυβίων (15ος αιώνας).

Ο όμορφος Ελαφότοπος με τις αξιόλογες εκκλησίες (Κοίμηση Θεοτόκου, Άγιος Νικόλαος, Άγιος Γεώργιος), τη λαογραφική συλλογή, τα περίτεχνα καλντερίμια, τις ξερολιθιές και τις παλαιές βρύσες αποτελεί τον επόμενο σταθμό των περιηγητών.

Η περιήγηση στο βόρειο τμήμα του Δυτικού Ζαγορίου ξεκινά από την Αρίστη, χωριό με παραδοσιακό ηπειρώτικο χρώμα και θέα στο εξαίρετο φυσικό ανάγλυφο της περιοχής. Στα αξιοθέατα της Αρίστης συγκαταλέγονται, μεταξύ άλλων, οι εκκλησίες της Κοίμησης της Θεοτόκου (1767) και του Αγίου Αθανασίου, η κοιλάδα του Βοϊδομάτη, η μονή της Παναγίας της Σπηλαιώτισσας, η γέφυρα του Βοϊδομάτη και τα «Καγκέλια», φιδωτό τμήμα της διαδρομής από τη γέφυρα του Βοϊδομάτη προς το Πάπιγκο.

Το Βίκο, χωριό χτισμένο εντός των ορίων του εθνικού δρυμού Βίκου – Αώου, στολίζουν η εκκλησία του Αγίου Τρύφωνα, οι πηγές του Βοϊδομάτη στο φαράγγι του Βίκου και η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου.

Το οδοιπορικό στο Δυτικό Ζαγόρι ολοκληρώνεται με την επίσκεψη στο Πάπιγκο και το Μικρό Πάπιγκο.

Εδώ τα εξαίρετης αρχιτεκτονικής πετρόχτιστα σπίτια και αρχοντικά, οι περίτεχνες αυλόπορτες και οι λουλουδιασμένες αυλές, οι εκκλησίες (Άγιος Βλάσιος, Αγία Παρασκευή, Άγιοι Απόστολοι και Αγία Κυριακή στο Πάπιγκο, Ταξιάρχες στο Μικρό Πάπιγκο), τα γραφικά καλντερίμια και οι βρύσες συνθέτουν μια μαγευτική εικόνα.

Από τα στολίδια της φύσης ξεχωρίζουν η επιβλητική Αστράκα («Πύργοι Αστράκας»), κορυφή της Τύμφης, οι λιμνούλες «Οβίρες» ή «Ρογκοβό», το σπηλαιοβάραθρο Προβατίνα και η Δρακόλιμνη της Τύμφης (υψόμετρο 2.050), κοντά στην κορυφή Γκαμήλα.

Γράψτε το σχόλιο σας