Από την άνοιξη του 2014  το ΔΝΤ  δεν έχει  βάλει ούτε ένα ευρώ στο ελληνικό πρόγραμμα. Όμως  κατά την διάρκεια αυτής της τετραετίας συμμετέχει ανελλιπώς στην τρόικα η οποία στην πορεία έγινε κουαρτέτο.

Και βέβαια όχι μόνο εκφέρει γνώμη αλλά έχει και συγκεκριμένες απαιτήσεις.

Δύο πράγματα ζητά (μονότονα) το Ταμείο. Από την Ελλάδα να υλοποιεί τις μεταρρυθμίσεις και από τους εταίρους να λάβουν μέτρα ελάφρυνσης του χρέους. Αρχικά ζητούσε και «κούρεμα» αλλά πολύ γρήγορα… συμβιβάστηκε.

Το κακό είναι ότι στις μεταρρυθμίσεις συμπεριλαμβάνει το ψαλίδισμα των συντάξεων και την … διεύρυνση της φορολογικής βάσης με αύξηση των συντελεστών στους έμμεσους φόρους αλλά και συρρίκνωση του αφορολόγητου.

Όπως λοιπόν δήλωσε  ο εκπρόσωπος του Ταμείου κ.  Τζέρι Ράις «έχει γίνει πολύ καλή πρόοδος στις μεταρρυθμίσεις».  Όποια μέτρα έχουν προταθεί έχουν θεσμοθετηθεί από την κυβέρνηση με γνωστές τις συνέπειες στην… τσέπη μας.

Από  την άλλη παρά τις πιέσεις που έχει ασκήσει το Ταμείο προς την Ευρωζώνη ουσιαστικά μέτρα ελάφρυνσης του χρέους δεν έχουν ακόμη ληφθεί.  Με την Γερμανία να εμμένει όλα αυτά τα χρόνια σε μία άκαμπτη στάση φθάσαμε στο παρά πέντε της ολοκλήρωσης του τρίτου Μνημονίου χωρίς συμφωνία για την διευθέτηση του ελληνικού χρέους.

Και αν το Ταμείο δεν το χαρακτηρίσει «βιώσιμο» δεν γίνεται κουβέντα για «καθαρή έξοδο» καθώς τα επιτόκια θα είναι απαγορευτικά για την έκδοση ελληνικών ομολόγων

Επί της ουσίας έχουμε πληρώσει «πανάκριβα» το ΔΝΤ χωρίς η επιρροή του στους Ευρωπαίους εταίρους να έχει φέρει μετρήσιμα για την Ελλάδα οφέλη.