Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ουδέποτε ο Ευάγγελος Βενιζέλος θα μπορούσε να κάνει τη δουλειά που  κάνει ο Μάνος Ελευθερίου, αλλά πολύ περισσότερο δεν θα μπορούσε να σκεφτεί κανείς τον Μάνο Ελευθερίου να ασκεί τα καθήκοντα ενός υπουργού (και τι υπουργού!). Κι ενώ τον Ευάγγελο Βενιζέλο μπορεί να τον φανταστεί κανείς να γράφει ποιήματα ή ένα μυθιστόρημα, αντίθετα βλέποντας τον Μάνο Ελευθερίου στο βήμα της Βουλής, θα αισθανόταν ότι ζούμε «τα ύστερα του κόσμου». Οσο κι αν ο Ευάγγελος Βενιζέλος έχει πολλούς φίλους καλλιτέχνες κι ο Μάνος Ελευθερίου αρκετούς πολιτικούς, αισθάνεσαι τους δύο μαζί να μη συγκροτούν μόνο ένα αντιθετικό ζεύγος, αλλά να διαθέτουν τόσο πολιτισμό ώστε η διαφωνία τους να μην εμποδίζει τον καθένα τους να εκφραστεί στο μέγιστο της προσωπικής του ειλικρίνειας.

Θ.Ν. Κύριε Βενιζέλο, φταίω εγώ που η  εμπλοκή σας με την πολιτική μού θυμίζει τον στίχο του Νίκου Εγγονόπουλου «Τι γύρευες εσύ ένας Υδραίος στη Λάρισα»;
Ευάγγελος Βενιζέλος. Πρόκειται για μια εμπλοκή όπου το ένα φέρνει το άλλο. Ξεκίνησα ως φοιτητής όπως όλη η γενιά μου, να έχω μια ενεργό ανάμειξη στο φοιτητικό κίνημα. Πριν όμως τελειώσω το πανεπιστήμιο, ήδη από  το 1977 δηλαδή, όταν σημειώθηκε η αποτυχία της Συμμαχίας των Προοδευτικών και Δημοκρατικών Δυνάμεων, αποφάσισα να αφοσιωθώ στις σπουδές μου. Πήρα το πτυχίο μου, πήγα στο εξωτερικό, έκανα τη διατριβή μου, προχώρησα στο πανεπιστήμιο, εργάστηκα ως δικηγόρος. Είχα βοηθήσει βέβαια στην πρώτη φάση το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του 1980, αλλά ως καθηγητής, όχι ως πολιτικός.

Ενεπλάκην με την πολιτική λόγω του Ανδρέα Παπανδρέου και του «βρώμικου ’89», αν και πάλι αντιστάθηκα, δεν μετείχα στις εκλογές του ’89 και του ’90. Το ’93 όμως ήταν σχεδόν αυτονόητο ότι έπρεπε να είμαι στη Βουλή, ήταν η Βουλή της επανόδου του ΠΑΣΟΚ. Εγινα υπουργός Τύπου και κυβερνητικός εκπρόσωπος στην τελευταία κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου και στη συνέχεια έμεινα στην πολιτική.

Ηθελα να κάνω κάτι μέσα στο υπάρχον πολιτικό σύστημα με το ΠΑΣΟΚ, το «όλον ΠΑΣΟΚ», όπως λέγαμε τότε, ένα κόμμα πολυσυλλεκτικό και πλειοψηφικό, ένα κόμμα εξουσίας. Από το 2009 όμως, για δέκα σχεδόν χρόνια, είμαστε σ’ έναν αγώνα για να σωθεί ο τόπος. Αυτά τα δέκα χρόνια, που είναι ένα μεγάλο διάστημα, λειτουργούμε υπό πολεμικές συνθήκες, δεν έχουμε προλάβει ν’ αναπνεύσουμε. Προσωπικά το μόνο μου κριτήριο σ’ αυτή τη συνεχή προσπάθεια είναι να μην υποστεί μεγάλη βλάβη η χώρα. Ο περιορισμός της βλάβης ώστε να υπάρχει μια αφετηρία ανάκαμψης, η καλύτερη δυνατή.

Αλλο είναι να ξεκινάς από το μείον 10 και άλλο από το συν 70. Το να χάσω δηλαδή το 30% του ΑΕΠ και του εισοδήματος και να κρατήσω το 70%, σε σχέση με το αντίστροφο, είναι μεγάλη επιτυχία. Κι αν δεν στεκόμασταν όρθιοι σε αυτό που κάναμε, δεν θα κρατούσαμε ούτε το 30%. Θα πηγαίναμε στο μείον, δηλαδή σε εμφύλιο πόλεμο, σε κατάσταση Κολομβίας.

Μάνος Ελευθερίου. Προσωπικά θα ήθελα να αναφερθώ στην ομιλία σας στη Βουλή, όταν συζητιόταν η υπόθεση Novartis, χωρίς μάλιστα να κρατάτε χειρόγραφο.

 

Διαβάστε εδώ ολόκληρη τη συνέντευξη