Οι πολιτικοί άνθρωποι του τόπου μας γίνονται όλο και πιο  ασυνεπείς. Έτσι, άλλα πράγματα λένε στις πολιτικές τους διακηρύξεις και άλλα πράγματα κάνουνε στη προσωπική τους ζωή . Επομένως η πολιτική χάνει τη διαπαιδαγωγητική της διάσταση και δεν αντιπροσωπεύει ούτε οράματα, ούτε αξίες.

Ίσως μάλιστα ένα τέτοιο θέμα να θυμίζει πικρά και το περίφημο ανέκδοτο της σταλινικής περιόδου που μας αναφέρει ο Σλοβένος διανοητής Ζίζεκ, δηλαδή ότι οι σοβιετικοί ηγέτες κυκλοφορούσαν με Μερσεντές, ενώ ο ίδιος ο λαός με πολύ φθηνότερα αυτοκίνητα!

Γιατί τα λέω αυτά; Γιατί το πιο απωθητικό παράδειγμα αυτής της φιλοσοφίας είναι ο σημερινός πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας.

Έτσι, ενώ λέει θεωρητικά ότι αντιπροσωπεύει τα συμφέροντα των φτωχών και των περιθωριοποιημένων, ο ίδιος κάνει προκλητικές , πανάκριβες και χλιδάτες διακοπές στο πολυτελές σκάφος μιας πλούσιας εκπροσώπου της επιχειρηματικής ελίτ ( της κ. Παναγοπούλου, όπως αποκαλύφθηκε τις τελευταίες μέρες).

Και βεβαίως υπάρχει και ένα άλλο θέμα .Με άλλα λόγια κανείς επιχειρηματίας δεν δίνει «με τη ψυχή του» και αφιλοκερδώς το σκάφος του για να κάνει διακοπές ο εκάστοτε πρωθυπουργός! Όλο και κάτι θα περιμένει ( ως αντάλλαγμα).

Έτσι η κ. Παναγοπούλου, όπως μάθαμε, διορίστηκε από την κυβέρνηση ως «πρέσβειρα εκ προσωπικοτήτων για την προσέλκυση επενδύσεων». Επίσης έγινε προσπάθεια από την κυβέρνηση για να «διοριστεί» στην Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή.  Και κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει ασφαλώς, τι άλλο μπορεί να υποκρύπτεται μέσα από μία παρόμοια «ανταλλαγή»!

Επίσης ο Αλέξης Τσίπρας προσπαθεί εναγωνίως να κατασκευάσει για τον εαυτό του την εικόνα του λαϊκού ανθρώπου, που δεν φοίτησε στα ακριβά ιδιωτικά Πανεπιστήμια, όπως το Χάρβαρντ ( για να τονίσει την διαφορετικότητα του σε σχέση με τους άλλους πολίτικούς).

Ταυτόχρονα υπερασπίζεται τη Δημόσια Παιδεία και αποκλείει κατηγορηματικά την ίδρυση των μη κρατικών Πανεπιστημίων ( τη στιγμή μάλιστα κατά την οποία τα Δημόσια Πανεπιστήμια της Ελλάδας βασανίζονται από έντονα προβλήματα ανομίας και διακίνησης ναρκωτικών).

Όμως ενώ διακηρύσσει θεωρητικά αυτές τις αντιλήψεις , ο ίδιος ο πρωθυπουργός ( ως ατομική οντότητα) στέλνει τα μικρά του παιδιά στα πιο ακριβά ιδιωτικά σχολεία ( όπου τα δίδακτρα είναι εννιά ή δέκα χιλιάδες ευρώ το χρόνο για το κάθε παιδί)!

Και όλα τούτα , όταν οι μισοί περίπου συμπολίτες μας ζουν κάτω από το ανεκτό όριο της φτώχειας ( σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας)!

Επομένως ο πολιτικός είναι (ή θα έπρεπε να είναι) μια μορφή αντιπροσωπευτική , που εκπροσωπεί με πρόδηλο τρόπο , δηλαδή με τη ζωή του, κάποιες αξίες ή μια κοσμοαντίληψη.

Ειδικά  όταν διακηρύσσει , όπως ο Αλέξης Τσίπρας, ότι εκπροσωπεί τα συμφέροντα των φτωχών και των αδυνάτων!

Ή όπως το είχε οριοθετήσει έξοχα ο Γκάντι « ο πολιτικός πρέπει να γίνει ο ίδιος η αλλαγή την οποία θέλει να δει στον κόσμο».

Το συμπέρασμα; Ο πρωθυπουργός δεν μπορεί να προσφέρει τίποτε άλλο στην ελληνική κοινωνία . Απλώς τη «βυθίζει» στην αξιακή έκπτωση και την παρακμή. Κάτι πρέπει να αλλάξει!

 

O Γρηγόρης Καλφέλης είναι Καθηγητής  της  Νομικής  Σχολής  στο ΑΠΘ (kalfelis@law.auth.gr)