Language

Οι εξαιρέσεις από τους κανόνες τονισμού που αναφέρθηκαν στα δύο προηγούμενα άρθρα

Οι μονοσύλλαβες λέξεις δεν παίρνουν τονικό σημάδι

Από το 1982 και μετά χρησιμοποιείται ως τονικό σημάδι μόνον η οξεία

Όταν θέλουμε να καταστήσουμε σαφές ότι δύο διαφορετικά φωνήεντα αντιστοιχούν σε δύο φωνήματα, δηλαδή διαβάζονται ως δύο φθόγγοι και όχι ως ένας, σημειώνουμε πάνω από το ι ή το υ δύο τελείες, τα λεγόμενα διαλυτικά

Δεδομένου ότι η γραφή της νέας ελληνικής γλώσσας είναι ιστορική, δεν υπάρχει απόλυτη και μονοσήμαντη αντιστοιχία μεταξύ των γραμμάτων και των φωνημάτων

Λέξεις που έλκουν την καταγωγή τους από την αρχαία ελληνική γλώσσα, τα ουσιαστικά ιχθύς και μυς προκαλούν αρκετά προβλήματα στους χρήστες της νέας ελληνικής γλώσσας σε ό,τι αφορά την κλίση τους

Παραδόξως, τα τελευταία χρόνια το επικοινωνώ απαντά ολοένα και περισσότερο ως μεταβατικό ρήμα, προπάντων στην πολιτική και δημοσιογραφική διάλεκτο, στον κόσμο της επικοινωνιολογίας και των επικοινωνιολόγων

Τα επίθετα που δε σχηματίζουν παραθετικά και η καθιερωμένη έκφραση «μέχρι νεωτέρας»

Ανώμαλα και ελλειπτικά παραθετικά

Οι τρεις βαθμοί του επιθέτου

Η σύνταξη του ρήματος αφορώ με την πρόθεση σε μαρτυρεί τυπολατρία και σχολαστικότητα, δεδομένου μάλιστα ότι το αφορώ, κατά γενική ομολογία, δεν έχει πλέον τη σημασία τού αποβλέπω ή αποσκοπώ σε κάτι

Μια από τις πολλές ευαγγελικές ρήσεις του Ιησού που έλαβαν στο διάβα του χρόνου χαρακτήρα αποφθέγματος και χρησιμοποιούνται συχνά τόσο στον προφορικό όσο και στο γραπτό νεοελληνικό λόγο

Σε ό,τι αφορά τις παντοειδείς ανθρώπινες σχέσεις, η νέα ελληνική γλώσσα, όπως συμβαίνει κατά κανόνα, διαθέτει μια μεγάλη γκάμα εκφραστικών μέσων, που δίνουν τη δυνατότητα στους χρήστες της να χρωματίσουν το λόγο τους με τον επιθυμητό κατά περίπτωση τρόπο

Ένα ακόμη παράδειγμα λέξεων που ενδέχεται να οδηγήσουν λόγω της ηχητικής ταύτισής τους σε λάθη από ορθογραφικής και εννοιολογικής απόψεως είναι τα ουσιαστικά εφορία, εφορεία και ευφορία

Το πρόβλημα της ορθής γραφής των δύο αυτών σύνθετων ουσιαστικών

Δύο αμετάβατα ρήματα της νέας ελληνικής γλώσσας που συχνότατα κακοπαθαίνουν απ’ όσους επιχειρούν να τα χρησιμοποιήσουν όταν μιλούν ή γράφουν

Λίγοι είναι κατά πάσαν πιθανότητα εκείνοι που έχουν καταφέρει να ξεκαθαρίσουν στο νου τους ποιες λέξεις πρέπει να χρησιμοποιούν κάθε φορά που επιχειρούν να δηλώσουν είτε το μπέρδεμα, την έλλειψη σαφήνειας, είτε την ψυχική αναστάτωση, την ταραχή

Η χρήση φράσεων λόγιας καταγωγής στη νέα ελληνική γλώσσα πρέπει να γίνεται με ιδιαίτερη προσοχή, ώστε να αποφεύγεται η εμφάνιση κακόηχων υβριδίων

Όροι που έχουμε όλοι διδαχθεί κατά τη διάρκεια του σχολικού βίου μας στο πλαίσιο του μαθήματος της Γεωγραφίας, τα εν λόγω ουσιαστικά συγχέονται πολλές φορές ως προς τη σημασία τους