Πρόσωπο με μακρά ακαδημαϊκή καριέρα, ο Θάνος Βερέμης, καθηγητής του τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών, με ειδίκευση στην Πολιτική Ιστορία της Νεότερης Ελλάδας, κατέρχεται στον πολιτικό στίβο (Α’ Αθηνών) με τη «Δράση» του Στέφανου Μάνου.

Υπήρξε επίσης διευθυντής και πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Ευρωπαϊκής και Εξωτερικής Πολιτικής (ΕΛΙΑΜΕΠ).

Το 2006, επί κυβερνήσεως Κώστα Καραμανλή, υπήρξε πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας (ΕΣΥΠ) όταν και κατέθεσε σχέδιο νόμου με διοικητικές, επιστημονικές και πολιτικές μεταρρυθμίσεις. Επανεκλέχτηκε στη θέση του προέδρου του Εθνικού Συμβουλίου Παιδείας το 2008.

Μιλώντας στο in.gr εξηγεί τους λόγους για τους οποίους έθεσε υποψηφιότητα, δηλώνει αισιόδοξος για την πορεία της «Δράσης» και σχολιάζει τον περίφημο άξονα «μνημονιακοί-αντιμνημονιακοί».

Κύριε Βερέμη, μετά από μια μακρά ακαδημαϊκή καριέρα, γιατί η πολιτική;

Δεν με ενδιέφερε ποτέ η πολιτική ως καριέρα. Σήμερα θεώρησα την ένταξή μου στο ψηφοδέλτιο της Δράσης ως υποχρέωση ενός πολίτη που θα μπορεί να απαντήσει στα παιδιά όταν τον ρωτούν: «Και εσύ τι έκανες;»

Αποφασίσατε να κατέλθετε υποψήφιος στην Α’ Αθηνών με τη «Δράση» του Στέφανου Μάνου σε ένα τοπίο με δεκάδες κόμματα που μοιάζουν να κατατάσσονται στον άξονα «μνημονιακά-αντιμνημονιακά». Έχει νόημα αυτός ο διαχωρισμός;

Δυστυχώς ο διαχωρισμός των κομμάτων σε «μνημονιακά-αντιμνημονιακά» αποδίδει το παραστράτημα των ερχόμενων εκλογών: Μία επιλογή ανάμεσα στη λογική και την έκρηξη του θυμικού. Οι οπαδοί του «αντιμνημονιακού» αγώνα είναι συνήθως ακραίοι της αριστεράς ή της δεξιάς και ψαρεύουν κυρίως στον πόνο όσων πλήττονται περισσότερο από τη λιτότητα.

Θα μας οδηγήσει ο αγώνας των αντιμνημονιακών έξω από τον κατήφορο στον οποίο βρεθήκαμε; Όχι, θα μας πάει στον πάτο. Φοβάμαι όταν το ανεξέλεγκτο θυμικό υπεισέρχεται στον πολιτικό βίο. Βλέπε εκλογές του 1920 και 1946.

Το ΠΑΣΟΚ και η ΝΔ δηλώνουν ότι άλλαξαν και θέλουν να αλλάξουν τη χώρα. Η Αριστερά -ιδιαίτερα ο ΣΥΡΙΖΑ- επίσης δηλώνει ότι τελείωσε η περίοδος της διαμαρτυρίας και τώρα θέλει να κυβερνήσει και να αλλάξει τη χώρα. Πώς το σχολιάζετε;

Θεωρώ μεγάλους (ή πρώην μεγάλους) και μικρούς αδικαιολόγητους για τα πρόσωπα που περιλαμβάνουν στα ψηφοδέλτιά τους. Η Αριστερά ακούγεται πια σαν το πιο συντηρητικό κομμάτι της κοινωνίας.

Προτιμάει την μη-αλλαγή από την αλλαγή σε όλες τις κοινοβουλευτικές προσπάθειες. Τουλάχιστον η κ. Παπαρήγα δεν αρνείται την περιφρόνησή της για τον κοινοβουλευτισμό.

Η «εκλογική ιστορία» δείχνει ότι οι πολίτες στο τέλος της προεκλογικής περιόδου συσπειρώνονται στα μεγάλα κόμματα, καθότι λειτουργεί η λογική της «χαμένης ψήφου». Είναι «χαμένη» η ψήφος στη «Δράση»;

Η λογική της «χαμένης ψήφου» είναι -μετά την Αριστερά- η πιο συντηρητική τάση στην κοινωνία. Ψηφίζεις δηλαδή το μη χείρον όσο κακό και αν είναι αυτό και έτσι το διαιωνίζεις.

Η Δράση πιστεύω ότι θα περάσει το 3%, γιατί οι αναποφάσιστοι είναι το πεδίο από το οποίο θα πάρει τις περισσότερες ψήφους αυτή τη φορά.

Ένας συνάδελφός σας, ο Γ.Μπαμπινιώτης, ανέλαβε το υπουργείο Παιδείας. Ένας πανεπιστημιακός είναι πιο ικανός για το συγκεκριμένο υπουργείο;

Υπάρχουν επαγγελματίες καλοί σε πολλούς διαφορετικούς κλάδους. Κάποιος με σοβαρό έργο μπορεί να βοηθήσει να ορθοποδήσει η Παιδεία, δεν είναι υποχρεωτικό να είναι πανεπιστημιακός.

Ο νόμος-πλαίσιο για τα ΑΕΙ ψηφίστηκε από τη συντριπτική πλειοψηφία της Βουλής, ωστόσο, στην πράξη δεν εφαρμόζεται. Αυτό συμβαίνει πολύ συχνά στην Ελλάδα. Πιστεύετε ότι υπάρχει τρόπος να λυθεί αυτός ο Γόρδιος Δεσμός;

Δεν πρόκειται για Γόρδιο Δεσμό αλλά για νόμο. Όταν οι νόμοι γίνονται αντικείμενο διαπραγματεύσεων με τις θιγόμενες μειοψηφίες (φοιτητές πολιτευτές και οι πρυτάνεις που αυτοί εκλέγουν) τότε το κράτος δικαίου πάει στον αγύριστο.

Το τελευταίο διάστημα και με αφορμή τις έρευνες στην ΑΟΖ της Κύπρου, πολλοί μιλούν για την ανάγκη άμεσων ερευνών στην ελληνική ΑΟΖ, «γιατί κρύβει θησαυρούς, ικανούς να λύσουν και τα οικονομικά μας προβλήματα». Είναι τόσο απλά τα πράγματα;

Όχι τα πράγματα δεν είναι έτσι, τα κατασκευάζουν έτσι οι δημοκόποι και τα αντιλαμβάνονται με αυτό τον τρόπο οι αδαείς. Όταν μερικοί πολιτευτές επικαλούνται τον ασύδοτο «πατριωτισμό», θυμάμαι την Χούντα και τα αποτελέσματα της εξωτερικής της φιλοσοφίας στην Κύπρο.

Οι εκλογές στη Γαλλία συμπίπτουν χρονικά με τις εκλογές στην Ελλάδα. Πιστεύετε ότι τα αποτελέσματα των δύο αναμετρήσεων μπορούν τελικά να επηρεάσουν τα ήδη συμφωνηθέντα;

Και βέβαια μπορούν. Όλα είναι πιθανά στην πολιτική. Για αυτό πρέπει να προσέχουμε την ψήφο μας.

Απόστολος Ρουμπάνης

Newsroom ΑΛΤΕΡ ΕΓΚΟ

Γράψτε το σχόλιό σας