Σκέψου πως φτάνεις με το αεροπλάνο στο Βενιζέλος, φορτώνεις τα μπαγκάζια σου στον ώμο και μπαίνεις στο μετρό. Δεν την ξέρεις την Αθήνα. Είσαι από μέρος μακρινό. Το μόνο που γνωρίζεις για την πόλη αυτή είναι ο Παρθενώνας κι αυτόν από… «καρτ ποστάλ» σε μικρή ηλικία. Η πρώτη εντύπωση από το αεροδρόμιο και από το μετρό είναι θετική. Καθαρά, σύγχρονα, άνετα, αν και λίγο ακριβά. Κατεβαίνεις στο Μοναστηράκι. Βόλτα στην πλατεία, στα μαγαζάκια, στη Ρωμαϊκή αγορά. Ανηφορίζεις στην Πλάκα, στα Αναφιώτικα, και σταματάς για ούζα στους Διόσκουρους – τους «πάνω» όπως μάθαμε να τους λέμε. Μετά Διονυσίου Αρεοπαγίτου, Ακρόπολη, Μουσείο.

Ή σε ένα από τα υπόλοιπα 41 που έχει η Αθήνα – μαζί με το Μουσείο… Συναισθημάτων. Μετά θερινό σινεμά, στο Κολωνάκι, στην Πλατεία Δεξαμενής ή στο Θησείο, όπου το CNN αναγόρευσε στο καλύτερο του κόσμου. Μετά στην παραλία για χαλαρό ποτό ή ξέφρενο clubbing. Μετά στα Λεγραινά, στην παραλία του ΚΑΠΕ, ή στο Σούνιο για ξενάγηση και μπάνιο.

Η Αθήνα έχει τα πάντα. Μα, κυρίως, έχει ομορφιές που τις ανακαλύπτεις όταν ερημώνει. Κι ερημώνει πολύ το καλοκαίρι. Όλοι την αφήνουν. Μα η Αθήνα είναι σαν τη μάνα. Όλοι την αφήνουν, αλλά όλοι επιστρέφουν σε αυτήν. Ίσως από αναγκαιότητα περισσότερο, μα υπάρχει και η αγάπη. Και το πάθος. Και η νοσταλγία. Για τις γωνιές που μεγαλώσαμε. Για τις συνήθειές μας που ξαναγεννιούνται στα αυγουστιάτικα βράδια μας. Για όσα ξεχάσαμε. Για όσα μας πλήγωσαν. Για όσα μας έκαναν να την αγαπήσουμε. Με αυτήν την ίδια αγάπη. Και, κυρίως, με αυτό το ίδιο, το διαχρονικό αθηναϊκό πάθος.

Ακούω πολλούς να στενοχωριούνται που αναγκάζονται να μείνουν στο «κλεινόν άστυ» τον Αύγουστο. Το βέβαιο είναι πως ακόμα κι αν γνωρίζεις όλες αυτές τις ομορφιές της πόλης, θα πρέπει να βρεις τη θετική σου ενέργεια για να τις ζήσεις, να τις αγαπήσεις, να ξεχάσεις και να ξεχαστείς.

Είναι αλήθεια πως η ζέστη της – καύσωνας πολλές φορές, οι άσχημες γωνιές της, η φτώχεια και η δυστυχία πολλών ανθρώπων της, μερικές φορές μας αποκαρδιώνουν. Επιρρίπτουμε τις ευθύνες στους κυβερνώντες, στους δημοτικούς άρχοντες, σε θεούς και δαίμονες.

Η Αθήνα, όμως, είναι εκεί. Στέκει αγέρωχη, δυναμική, γεμάτη με το πάθος των ανθρώπων της που την αγαπούν πραγματικά. Γεμάτη από το συναίσθημα των συγκινήσεων που μάς προσφέρει όσα χρόνια επιμένει να μας βασανίζει στα βουβά ή χαρωπά αθηναϊκά καλοκαίρια μας.

Η Αθήνα του καλοκαιριού είναι πράγματι η Αθήνα που έχουμε αγαπήσει να μισούμε. Την αγαπάμε, όμως, με εκείνο το παράφορο πάθος του εραστή που στην πρώτη ευκαιρία που η σχέση του ασχημονεί, τη μισεί στο άλλο άκρο. Πόσες φορές σε συζητήσεις μας μπορούμε να μεταβάλουμε την άποψή μας για την πρωτεύουσα από εκεί που μιλάμε για τον Λυκαβηττό και τη θέα του, μέχρι να φτάσουμε μερικά μέτρα πιο κάτω στην Πατησίων και τη βουή της.

Αλλά η Αθήνα είναι αυτό ακριβώς: Οι αντιθέσεις της. Κι αν μάθεις με έναν τρόπο να την αγαπήσεις στην καθημερινότητά της, είναι σίγουρο πως στα καλοκαίρια της, όταν θα τη δεις απογυμνωμένη από τον τερατώδη βόμβο της, θα τη λατρέψεις. Με εκείνο το πάθος το αθηναϊκό, το ατελείωτο…

 

H Σοφία Νικολάου είναι δικηγόρος (www.sofianikolaou.com)