Δεν είναι ακριβώς η νοσταλγία που ωθεί όλο και περισσότερους νέους  (τουλάχιστον ηλικιακά) συγγραφείς να ασχοληθούν με την ιστορία του τόπου τους. Είναι ένας οδηγός ωρίμασης για τη συνειδητοποίηση της ίδιας τους της ταυτότητας. Μιας θαμμένης μνήμης που όλο προσπαθεί να βγει προς τα έξω, αλλά το βάρος των επικαλύψεων την τραβά σαν άδειο σακί κάτω στο έδαφος. Για να γεμίσει αυτό το σακί η Καουτέρ Αντιμί που έχει και ταλέντο και χάρη, εκκινεί από την εμπειρία της γενιάς της: τον εμφύλιο πόλεμο που σάρωσε την Αλγερία τη δεκαετία του ’90 ανάμεσα στους ενόπλους του Ισλαμικού Μετώπου Σωτηρίας (που είχαν κερδίσει τις εκλογές του 1991, αλλά δεν τους επιτράπηκε να κυβερνήσουν, από τον φόβο δημιουργίας ισλαμιστικού καθεστώτος) και τις εθνικές ένοπλες δυνάμεις. Έχοντάς βέβαια ήδη στο φόντο τον πολύ πιο αιματηρό Πόλεμο της Ανεξαρτησίας τη δεκαετία του 1950, με τον οποίο έπαψε να είναι αποικία της Γαλλίας.

Ολόκληρη τη συνέντευξη μπορείτε να τη διαβάσετε εδώ: