Εζησε μια γεμάτη ζωή και η αναζήτηση της ευτυχίας τον έβγαλε από τη μαυρίλα. Περισσότερα από 60 χρόνια στις θεατρικές σκηνές, υπερασπίζεται με όλες του τις δυνάμεις την τέχνη του. Ακόμη και όταν αυτές τον εγκαταλείπουν, αφού, όπως λέει, ο χρόνος είναι αδυσώπητος

Εχετε περισσότερα από 60 χρόνια στο θέατρο. Τι είναι αυτό που διατηρεί την επιθυμία σας να βρίσκεστε πάνω στη σκηνή;
Η αγάπη, τίποτε άλλο δεν μπορεί να σε κρατήσει. Ούτε φυσικά τα χρήματα. Είχα δει για πρώτη φορά θέατρο στα 14 μου χρόνια, ένα έργο γαλλικό – δεν θυμάμαι ποιο – στον εξώστη του Ρεξ, στο οποίο πρωταγωνιστούσαν ο Ντίνος Ηλιόπουλος και η Αννα Συνοδινού. Από τότε δεν άφηνα παράσταση για παράσταση, αγόραζα θεατρικά βιβλία, διάβαζα πολύ, αλλά είχα αφήσει το σχολείο. Πήγαινα μόνο για να πάρω το απολυτήριο. Η μάνα μου δεν ήθελε, γιατί ο αδελφός μου είχε μπει στην ιατρική και προτιμούσε να σπουδάσω κι εγώ μια επιστήμη.
Ενώ εσείς;
Είχα αποφασίσει να πάω στο Τέχνης. Θυμάμαι ότι μου έλεγαν πολλοί «δώσε και στο Εθνικό γιατί μπορεί να μην περάσεις». Ομως ήθελα απεγνωσμένα να σπουδάσω στο θέατρο του Κουν. Κάτι με μάγευε σε αυτό το κυκλικό θεατρο. Κάτι γινόταν. Αυτό το «κάτι» υπήρχε πάντα όλα αυτά τα χρόνια. Ακόμη και τώρα που έχω φυσικά δυσκολίες.