Τρίτη 30 Ιανουαρίου 2018, 11:11

in.gr » Ψυχαγωγία » Βιβλίο

Ένα «εγώ» χωρίς εξουσία

Οι εξομολογήσεις, λιτές και διεξοδικές ταυτοχρόνως, καταφέρνουν να διατηρήσουν ανέπαφο κάθε φορά όλο το σθένος, όλη την αλκή των πρώτων εκείνων κρίσιμων εντυπώσεων. Η γραφή έμπειρη, εμπύρετη, εκ προοιμίου αποδεικτική, επαναφέρει το παρελθόν της γονιμοποιού έκπληξης στο εργαστήριο του κειμένου με μιαν άδολη, υποδειγματική παράταξη στοχαστικών αναφορών και αυτοαναφορών. Πεζόμορφα χωρία σε συνδυασμό με βραχύτατες εκφάνσεις παράγουν το εξόφθαλμα πρόσφορο κλίμα των πολυφωνικών τεκμηριώσεων ενός ιδιαζόντως ανιχνευτικού λόγου. Η ποίηση εμπεδώνεται στην προκειμένη περίπτωση ως κατ' εξοχήν αποτύπωση των δόκιμων ωσμώσεων ορατών και αοράτων. Η λέξη εμπεριέχει συνεπώς διάρκεια συγκίνησης. Εξού και η γοητεία που επικυρώνει την τελική πρόσληψη του διαβήματος του πολυβραβευμένου Φιλίπ Ζακοτέ (1925, Ελβετία -).

Σύμφωνα με τα Νέα η οικολογική επίκληση, έμμεση πλην σαφέστατη, μαρτυρεί πρωτίστως μέριμνα ουσίας. Ανάγεται στα βαθύτερα στρώματα του προσώπου, το οποίο δεν παύει να σέβεται τον εαυτό του. Ως αναπόσπαστο μέρος, οίκοθεν νοείται, του σύμπαντος, κι όχι ως δεσποτική, επικίνδυνη εν τέλει κορωνίδα του. Τα σύνορα του εσωτερικού και του εξωτερικού διάκοσμου δεν εμποδίζουν εν τω μεταξύ τις αναδιατάξεις και εν συνεχεία τις παρατεταμένες επαφές - προσμείξεις τους. Γι' αυτό τείνουν να καταργηθούν. Το σχετικό πρόταγμα του Ράινερ Μαρία Ρίλκε συνιστά εμβληματικό δείκτη. Τον τελευταίο, σημειωτέον, έχει αποδώσει επισταμένως στα γαλλικά, μεταξύ άλλων, ο Φιλίπ Ζακοτέ, όπως τονίζεται επαρκώς στην εμπεριστατωμένη εισαγωγή τού ευθύβολα μεταφρασμένου «Τετραδίου της χλόης», το οποίο εκδόθηκε πρώτη φορά το 1990.

Δημιουργική γραφή

Μνημονεύω κατά λέξη, για τις ανάγκες της εποπτικής στιγμής, τα εξής ενδεικτικά από τις πρώτες κιόλας σελίδες του έργου: «Κάτι άλλο που αντίκρισα επιστρέφοντας από μία μακριά πορεία κάτω από τη βροχή, μέσα από το αχνισμένο τζάμι ενός αυτοκινήτου: αυτόν τον μικρό κήπο με τα κυδώνια που τον προστάτευε από τον άνεμο ένα χλοερό ανάχωμα, τον Απρίλιο. Eίπα στον εαυτό μου (και θα το πω ξανά αργότερα αντικρίζοντας τα ίδια δέντρα σε άλλους τόπους) πως δεν υπάρχει τίποτα ωραιότερο απ' αυτό το δέντρο όταν ανθίζει. Ισως να είχα ξεχάσει τις μηλιές, τις αχλαδιές της γενέτειράς μου». Στην εξαιρετικά δίσημη αυτή χρονική συγκυρία, όπου ο κόσμος, ηλεκτρονικά τουλάχιστον, συρρικνώνεται και καθίσταται ένα δυναμικό χωριό επικοινωνίας, η δημιουργική γραφή, σαν αυτήν ακριβώς που διαχειρίζεται ο Φιλίπ Ζακοτέ, αναλαμβάνει, ως εκ των πραγμάτων, το πρόσθετο βάρος να επαυξήσει αντίθετα τον κόσμο, να τον διευρύνει πνευματικά. Να του δώσει δηλαδή την άλλη, την αναβαθμισμένη του διάσταση. Δρώντας έτσι ως το κατ' εξοχήν αντίβαρο στην οικτρά μονόπλευρη αγωγή των μελών της κοινωνικής κυψέλης.
Τι παίζει τώρα Ταινίες της ημέρας