Παιχνίδι με το χρόνο και με τη… λήθη των ευθυνών για την τραγωδία στο Μάτι, παίζει τις τελευταίες ημέρες η κυβέρνηση. Κάθε ημέρα που περνά και μια δήλωση, μια διαρροή ή μια ανακοίνωση του πρωθυπουργού ή υπουργών, γίνεται βάσει σχεδίου.

Ενός σχεδίου για να αλλάξει πλήρως η ατζέντα, για να υπάρξει ολοκληρωτική στροφή της επικαιρότητας άλλα θέματα. Αρκεί να ξεχαστούν οι 92 νεκροί, αρκεί να μην «παίζουν» στα κανάλια οι προσωπικές τραγωδίες των πρωταγωνιστών στο Μάτι, αρκεί να μην ακούγονται οι καταγγελίες για τις απίστευτης έκτασης ευθύνες που έχουν κρατικοί φορείς, υπουργοί και το σύνολο της κυβέρνησης.

Μετά από τις πρώτες ημέρες, όπου η κυβέρνηση «πάγωσε» κι έμοιαζε ανήμπορη να αντιδράσει, στο Μαξίμου κατάλαβαν ότι μόνο με πλήρη αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης θα περιορίσουν τη ζημιά.

Ετσι ξεκίνησε αρχικά η υπόθεση των εμπρηστών που ποτέ δεν βρέθηκαν αν και ήταν στα… ίχνη τους, όπως έγραφε ο φιλοκυβερνητικός τύπος, και στη συνέχεια το σενάριο «ξεχείλωσε» με την επιχείρηση «μπουλντόζα». Μια επιχείρηση που κορυφώθηκε την Τρίτη από τον Αλέξη Τσίπρα με τις 20 τομές για την αυθαίρετη δόμηση που ανακοίνωσε από το Λαύριο.

Μέχρι στιγμής έχουμε δει να διακινείται από ανεπίσημους και επίσημους κύκλους της κυβέρνησης:

– Οργανωμένο σχέδιο αποσταθεροποίησης της κυβέρνησης και του πολιτικού συστήματος. Το έλεγαν τις πρώτες δύο ημέρες, το έθαψαν όταν ήταν πολύ γελοίο για να περάσει στην κοινή γνώμη.
– Φταίνε όλες οι υπόλοιπες κυβερνήσεις και μην χτυπάτε τον μόλις 44 ετών Αλέξη Τσίπρα.
– Φταίνε τα ΜΜΕ που λένε ψέματα και περιγράφουν συνέχεια τη φρίκη.
– Φταίνε οι νεκροί που έχτιζαν αυθαίρετα και τα οποία θα γκρεμιστούν.

Πλέον η επιχείρηση αποπροσανατολισμού έχει πάει σε άλλη φάση. Η συζήτηση περί ανασχηματισμού έχει φουντώσει, απασχολώντας το πολιτικό προσωπικό.

Οι μπουλντόζες άρχισαν να γκρεμίζουν… μάντρες σε ένα σόου που μεταδίδεται με τηλεοπτικά και «σφραγίζει» την… αποφασιστικότητα της κυβέρνησης να καταπολεμήσει ένα πρόβλημα που και η ίδια «πριμοδότησε» με το νόμο περί τακτοποίησης αυθαιρέτων.

Ο καθημερινός πόλεμος και το εμπάργκο σε κανάλια και δημοσιογράφους που τολμούν να ασκήσουν κριτική, είναι άνευ προηγουμένου, αλλά δημιουργεί τον «βολικό εχθρό» που επιζητά το Μαξίμου.

Και τα επικοινωνιακά τεχνάσματα συνεχίζονται. Μέσα σε δύο ημέρες «θυμήθηκαν» να αλλάξουν φυλακή στα δύο κορυφαία «πιστόλια» της εγχώριας τρομοκρατίας, τον Κουφοντίνα και τον Ξηρό.

Και οι φυλακισμένοι στο κόλπο

Θυμήθηκαν επίσης ακόμη και τους δύο Ελληνες στρατιωτικούς, τον Μητρετώδη και τον Κούκλατζη. Ξεχασμένοι εδώ και πέντε μήνες από την κυβέρνηση, ο Πάνος Καμμένος θυμήθηκε να μας πει ότι ήταν οργανωμένο σχέδιο και εντολή Ερντογάν. Παίζοντας με το εθνικό συναίσθημα και με την οργή που αισθάνονται οι Ελληνες για την παράνομη κράτηση των παιδιών στην Αδριανούπολη, ο υπουργός Αμυνας, επαναφέρει το θέμα σε μια συνέντευξη που δεν είπε απολύτως τίποτε για το εθνικό δράμα. Και που φυσικά δεν ξανακούνησε το δάκτυλο στους πληγέντες, μετά τη γενική κατακραυγή.

Η δήλωση της ημέρας βεβαίως ανήκει στον Φώτη Κουβέλη που, ακολουθώντας τη γραμμή Πολάκη, μας θύμισε την τεράστια επιτυχία της εξόδου από το μνημόνιο και… παρεμπιπτόντως έχουμε και 92 νεκρούς που μαύρισαν την ψυχή μας.

Ολο αυτό το σχέδιο αποπροσανατολισμού θα συνεχιστεί, το μόνο σίγουρο. Αύριο ο πρωθυπουργός ανακοινώνει τις αλλαγές που θα φέρει στην Πολιτική Προστασία, χωρίς να πει βεβαίως γιατί δεν έγινε τίποτε επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ και μάλιστα επιλέγονται για τη θέση του επικεφαλής κομματικά στελέχη όπως ο Καπάκης και τώρα ο Ταφύλλης.

Και το σχέδιο θα κλείσει με τον ανασχηματισμό που δεν αποκλείεται να «σκάσει» σαν… βόμβα, όπως θέλουν να περνά στα μέσα ενημέρωσης το Μαξίμου.

Η κυβέρνηση αναζητά σωσίβιο στην κατάρρευση και κυρίως να ρίξει τη… στάχτη από το Μάτι στα… μάτια των πολιτών. Να ξεχαστούν οι ευθύνες της πολιτείας και να αποτελέσει και αυτή η εθνική τραγωδία ένα τυχαίο φυσικό γεγονός που συνδυάζεται με τις ευθύνες των πολιτών και τις ανεπάρκειες της πυροσβεστικής λόγω των περικοπών που έφερε το μνημόνιο.

Όπως λέει και ο σοφός λαός «τα θαύματα κρατάνε μόλις τρεις ημέρες». Οι εθνικές τραγωδίες, όμως και οι ευθύνες της εκάστοτε κυβέρνησης, παραμένουν πάντα ζωντανές.