Του Νίκου Τζώρζογλου, υποψήφιου βουλευτή με τη Νέα Δημοκρατία στο Ηράκλειο Κρήτης

Κοιτάζοντας την κοινωνία μέσα από τον αθλητισμό, καταλήγεις πάντα στο ίδιο συμπέρασμα. Κάθε άθλημα είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας, είναι ο καθρέφτης που αντικατοπτρίζει όλες εκείνες τις μικρές και μεγάλες πτυχές που μας οικοδομούν.

Σε μια χώρα που παλεύει να βρει τον προσανατολισμό της, η Εθνική ομάδα ψάχνει για να βρει την ευημερία της. Όχι γιατί έκανε δύο άσχημα αποτελέσματα, ο αθλητισμός άλλωστε έχει νικητές και χαμένους και θέλει μαεστρία να σηκώνεις το κεφάλι μετά την ήττα, να την παραμερίζεις και να αναλαμβάνεις την ευθύνη που σου αναλογεί. Αυτή την ευθύνη που σήμερα καλούνται να αντιμετωπίσουν τα χαμηλότερα στρώματα, είτε αυτά ονομάζονται αθλητές της Εθνικής ομάδας, είτε Έλληνες πολίτες.

Είναι οι λέξεις που βγαίνουν από τα χείλη του Σωκράτη Παπασταθόπουλου, που σε ταρακουνούν, που απεγνωσμένα ζητούν εξελίξεις και φορτώνονται στην πλάτη τους το κάθε στραβοπάτημα και την ευθύνη που σε μεγάλο βαθμό δεν τους αναλογεί. Η Εθνική ομάδα όπως και κάθε ομάδα έχει το δικαίωμα να ηττηθεί, αλλά η αγανάκτηση δεν ξεχειλίζει από δύο ήττες, η αγανάκτηση ξεχειλίζει γι’ αυτούς που έχουν την ευκαιρία να κάνουν τα πάντα και καταλήγουν στο να μην κάνουν τίποτα. Από τις υποδομές που ξεκίνησαν να φτιάχνονται τα χρυσά χρόνια της προμνημονιακής Ελλάδας και που σήμερα φυτοζωούν αρκούμενες στις μηδαμινές επιχορηγήσεις της πολιτείας.

Άλλωστε αθλητισμός δεν είναι οι επτά Ποδοσφαιρικές Ανώνυμες Εταιρίες που επιδοτήθηκαν από την ΕΡΤ για να αγωνιστούν στην Super League. Ο πραγματικός αθλητισμός είναι ο πιτσιρικάς που ανεβαίνει κάθε μέρα το λόφο του Μαρτινέγκο, ο ερασιτέχνης παράγοντας που δίνει από το υστέρημα του για να στηρίξει την ομάδα του χωριού του, μα περισσότερο από όλα, αθλητισμός είναι όλα αυτά τα παιδιά που ανάμεσα σε μπετό και σίδερα, ψάχνουν να βρουν μια μπάλα και λίγα τετραγωνικά μέτρα για να αθληθούν

Το βάρος επιτέλους πρέπει να φορτωθεί σε όλους εμάς που έχουμε την ιστορική ευθύνη να βρισκόμαστε σε θέσεις καταλυτικές για την κοινωνία μας και τον αθλητισμό μας, για αυτά που μπορούμε αλλά και πρέπει να οικοδομήσουμε στα παιδιά μας. Ήρθε επιτέλους η στιγμή που πρέπει αυτό το βάρος να φύγει από τον Έλληνα πολίτη, από τον Έλληνα φίλαθλο, από τον Έλληνα αθλητή και να μεταφερθεί σε αυτούς που πραγματικά έχουν την υποχρέωση να το αναλάβουν. Σε όλους εμάς που τους τελευταίους μήνες με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κωλυσιεργήσαμε και αφήσαμε την Εθνική μας να αγωνίζεται σε ένα άδειο γήπεδο. Το βάρος πλέον πέφτει σε εμάς που είχαμε την ευκαιρία να αγκαλιάσουμε το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα με την ζεστασιά του Παγκρήτιου και το στείλαμε να παίζει στο κρύο Ολυμπιακό Στάδιο.

Είμαστε όλοι εμείς που υποχρεούμαστε πλέον να ανοίξουμε τους δρόμους ώστε να φτάσουν οι σημερινοί νέοι μέχρι το γήπεδο, μέχρι τη Βουλή, αλλά αυτή τη φορά όχι για να διαμαρτυρηθούν, όχι για να τους ξανά απογοητεύσουμε, αλλά για να αποδείξουμε έμπρακτα ότι αξίζουμε την εμπιστοσύνη τους και χωρίς αυτούς θα είμαστε ένα κράτος κενό, ένα γήπεδο άδειο όπως το πρόσφατο Ολυμπιακό στάδιο…