Διασχίζοντας για άλλη μια φορά το πάρκο στο Πεδίον του Αρεως παρατηρώ πως η πιάτσα των ναρκωτικών που έχει στηθεί στο κάτω μέρος (Μαυροματαίων) έχει αρχίσει να επεκτείνεται προς τα πάνω.

Οι θαμώνες της κυκλοφορούν και συναλλάσσονται και εκεί που βρισκόταν επί χρόνια μια μεγάλη παιδική χαρά, αυτή που ξήλωσαν (ποτέ δεν κατάλαβα γιατί) όταν έκαναν την (καταστροφική, όπως αποδείχθηκε) ανάπλαση. Σήμερα, τον χώρο που καταλάμβανε, εκεί, πίσω από τις προτομές των ηρώων, καταλαμβάνει το πρεζεμπόριο. Το οποίο εξαπλώνεται, για να φτάσει φαντάζομαι και στο σχολείο που βρίσκεται στις αρχές της Βαλτινών.

Επανέρχομαι σε ένα θέμα που έχουμε θίξει δεκάδες φορές γιατί μέσα σε αυτά τα μαύρα χάλια, στο πάρκο λειτουργεί και παζάρι, άλλο ένα παζάρι που τώρα περιλαμβάνει προϊόντα μικρών παραγωγών και συνεταιρισμών και έχει την ευφάνταστη ονομασία «Συνεργώ».

Δεν μοιάζει σαν να μας ειρωνεύονται, τη στιγμή που όλοι οι συν-υπεύθυνοι για την προστασία του χώρου συνεργούν (γιατί αυτό κάνουν) εδώ και χρόνια διά της σιωπής τους, της απουσίας τους, της αδιαφορίας τους και της ανεπάρκειάς τους, στην υποβάθμιση και στην καταστροφή του;

Επιπλέον, στο δρόμο των ηρώων, οι ξύλινοι πάγκοι ο ένας μετά τον άλλο ξηλώνονται, κάποιοι τους διαλύουν και παίρνουν τα ξύλα. Και ορισμένοι από τους παππούδες που μαζεύονται στο πάρκο για να παίξουν τάβλι (και διαμαρτύρονται για τα χάλια του) κυκλοφορούν στα δρομάκια του με τα μηχανάκια τους. Κατά τα άλλα ο χώρος φυλάσσεται.