Το τελευταίο απλοϊκό δημιούργημα της κυβερνητικής προπαγάνδας δεν αντέχει πολύ στην κριτική. Ούτε από τεχνικής απόψεως, ούτε από αισθητικής, ούτε και από πολιτικής.

Η ανάλυσή του και η επισήμανση ότι το βασικό μήνυμα του σποτ με πρωταγωνιστή τον Αλέξη Τσίπρα είναι ότι ο Πρωθυπουργός «παίρνει το παιχνίδι πάνω του», έχει μία κάποια αξία. Ποιος ο λόγος για κάτι τέτοιο; Όταν ξεκινούν οι απολογισμοί, μάλλον προς κάποιο τέλος πλησιάζουμε.

Για μία ακόμη φορά όμως ο κ. Τσίπρας φαίνεται ότι πιστεύει πως μπορεί να εξακολουθεί να κοροϊδεύει. Με κούφιες φράσεις όπως: «Τώρα πια μας ακούν, μας αναγνωρίζουν, μας σέβονται. Από τις θυσίες των πολλών, περνάμε στις ανάγκες, στο δίκιο των πολλών και στα δικαιώματα για όλους». Ας αναζητήσει κανείς την εσωτερική συνάφεια των φράσεων αυτών και ας αναρωτηθεί. Τι είναι άραγε το δίκιο των πολλών; Και τι θα γίνει με το δίκιο των λίγων (αφού κι αυτοί δίκιο έχουν, πού θα το ‘βρουν…); Άβυσσος.

Είναι πιθανό το σποτάκι να γυρίστηκε περισσότερο για να πείσει ο κ. Τσίπρας τον εαυτό του για όλα αυτά που αναφέρει.

Πιθανότατα θα βλέπει με ικανοποίηση τις χειραψίες με τον Ομπάμα και τον Πούτιν και θα θεωρεί όντως ότι μιλά με εκείνους σαν ίσος προς ίσον.

Υποδύεται τον σκεφτικό και συνοφρυωμένο ενώ τάχα εργάζεται στον υπολογιστή, και προφανώς θεωρεί ότι οι θεατές πείθονται για την σοβαρότητα και την αποτελεσματικότητά του.

Μπορεί να το πιστεύει ότι τώρα η Ελλάδα γίνεται μία κανονική χώρα, όπως λέει με το αμήχανο αυτό ύφος κοιτάζοντας την κάμερα.

Είναι όμως μία χώρα τόσο κανονική που κλείνει τρία χρόνια με capital controls, ακούει τον Πρωθυπουργό της να μιλάει για «μαύρα μέτωπα» εναντίον του και τους συνεργάτες του να χαρακτηρίζουν σκουπιδότοπους εμβληματικές εφημερίδες, βλέπει την κυβέρνηση να καταργεί ανεξάρτητες αρχές και να εξαπολύει με κάθε ευκαιρία επιθέσεις κατά της Δικαιοσύνης. Και τόσα άλλα.

Ίσως ο κ. Τσίπρας υποδυόμενος τον κανονικό Πρωθυπουργό στο σποτάκι του, να το πιστεύει πράγματι ότι τον ακούν και τον σέβονται.

Υπάρχει βέβαια πάντα ένας κίνδυνος: Να πρόκειται για μία αυταπάτη.