Η Θεοδώρα Καπράλου σκηνοθετεί την παράσταση «Love Not: To πείραμα μιας σχέσης» στον κάτω χώρο του Θεάτρου του Νέου Κόσμου.

Η Μαρία Κωνσταντάκη και ο Θύμιος Κούκιος αναλαμβάνουν να υποδυθούν δύο συντρόφους που περνούν δυσκολίες στη σχέση τους.

Σε μια σπαρταριστική κωμωδία οι δύο ήρωες ακολουθούν οδηγίες χρήσης προσπαθούν να επιβιώσουν.

Η Θεοδώρα Καπράλου μιλάει στο in.gr για αυτό το πείραμα

Τι πραγματεύεται το έργο;

Πρόκειται για την ιστορία ενός συνηθισμένου ζευγαριού που είναι πολλά χρόνια μαζί. Οι δύο σύντροφοι αντιμετωπίζουν προβλήματα και προκειμένου να βοηθήσουν τη σχέση τους απευθύνονται σε ένα ιδιότυπο « εξειδικευμένο» εργαστήριο.

Το έργο πραγματεύεται  αυτή ακριβώς την επίσκεψη.

Ποιους προβληματισμούς θίγει;

Νομίζω πως το έργο – αν και περιέχει όλα εκείνα τα υπερβολικά, σουρεαλιστικά ,δραματικά  και χιουμοριστικά στοιχεία που  επιτρέπει η  θεατρική σύμβαση – κάνει την αναπόφευκτη διαδρομή ελπίδας- ματαίωσης  που κάνουμε λίγο πολύ όλοι κάθε φορά που το θέμα είναι οι ανθρώπινες –και μάλιστα – οι ερωτικές σχέσεις.

Ποιο είναι το προφίλ των ηρώων;

Οι ήρωες στο έργο αυτό είναι τρεις. Οι δύο σύντροφοι –που έχουν προσέλθει στο εργαστήριο -για να λάβουν μέρος στο πείραμα και μία απρόσωπη Φωνή που είναι ο καθοδηγητής αλλά και ο κριτής τους στη διαδικασία αυτή.

Τι σας συγκινεί στο κείμενο;

Έχοντας γράψει το έργο θα έλεγα ότι το ίδιο το θέμα είναι που με συγκινεί. Το κλειστό σύστημα – «ζευγάρι»- αποτελεί ένα μυστήριο στο οποίο δύσκολα μπορεί κανείς να αντισταθεί. Ή τουλάχιστον δύσκολα μπορώ εγώ…

Τι αναφορές έχει στο σήμερα;

Μοιραία πολλές. Είναι ένα σύγχρονο έργο που γράφτηκε σήμερα και άρα ενσωματώνει –ακόμα και χωρίς να έχει την πρόθεση καμιά φορά- όλες τις τάσεις και τις νευρώσεις της εποχή μας αναφορικά με τις ερωτικές σχέσεις που έχουν και το στοιχείο  της συμβίωσης.

Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να έχει πάρει ο θεατής όταν δει την παράσταση;

Αν έπρεπε να το διατυπώσω σε μια φράση θα έλεγα ότι το μήνυμα είναι ότι στις σχέσεις δεν υπάρχουν αδιέξοδα και αν  υπάρχουν, υπάρχουν με τη συναίνεση ή την ανοχή μας. Και αφού έτσι έχουν τα πράγματα , ας γελάμε περισσότερο.

Ποια είναι η αγαπημένη σας σκηνή; 

Μάλλον ξεχωρίζω την  έναρξη της παράστασης επειδή   έχει ένα είδος πρόκλησης για τον θεατή