Στο διηγητικό παρελθόν της βραβευμένης, πολύγλωσσης Λίλας Κονομάρα την προσοχή της διεκδικούσαν, μεταξύ άλλων, τα ημέτερα τραγικά εμφύλια πάθη, διάφορα απονενοημένα διαβήματα μοιραίων χαρακτήρων, ποικίλα συμπλέγματα φοβικού χαρακτήρα, απόκρυφες αμαρτίες οικογενειών της υπαίθρου μας, βιωματικά στιγμιότυπα στο αχανές εσωτερικό της εικονικής πραγματικότητας του Διαδικτύου, εκούσιες κι ακούσιες ενέργειες τυπικών πρωταγωνιστών της καθημερινότητας ώς και θυμοειδείς αντιδράσεις των ατόμων, εκείνων των τελεσίδικα εγκλωβισμένων στα στεγανά της ζωής. Η ιλαροτραγωδία τους αποτυπωνόταν με άνεση κι άλλη τόση νηφαλιότητα.

Η εγνωσμένης επάρκειας κειμενική ευχέρειά της εμπεδώνεται και στο παρόν μυθιστόρημα στοχαστικού ρεαλισμού κατά τρόπο υποδειγματικό: οι φορείς των διηγητικών εφαρμογών είναι λουσμένοι στο φως μιας εξαντλητικής σειράς απειλητικών για τον ψυχισμό τους συνθηκών. Δεν παραλείπουν να ερωτοτροπήσουν με το Κακό. Κανείς βέβαια, λόγω εγγενούς αβελτηρίας, δεν προλαβαίνει να διερμηνεύσει πλήρως και εξ αντικειμένου τα μηνύματα της περιρρέουσας ατμόσφαιρας. Απαιτείται άλλωστε εξειδικευμένο ταλέντο για να διαβάσει κανείς το παλίμψηστο της όποιας παράστασης του κόσμου. Στην προσπάθειά της μάλιστα να κατατάξει αξιολογικά και να διαχειριστεί εν συνεχεία προς αποκλειστικό όφελός της ό,τι όντως την αφορά, η ύπαρξη βιώνει διαβρωτικό άγος.

Διαβάστε περισσότερα εδώ