Ο ηθοποιός πρώτης γραμμής Γιάννης Στάνκογλου έχει φτάσει σε ένα σημείο να έχει υψηλή ζήτηση για παραστάσεις, πράγμα όχι ακριβώς αυτονόητο για τους ηθοποιούς. Τώρα όμως έφτασε η στιγμή να τον ζητήσει μια ιδιότυπη ομάδα δημιουργών.
Τον μετακάλεσαν με έναν παράξενο τρόπο, θα λέγαμε. Μια ομάδα φυλακισμένων του Κορυδαλλού που έφτιαξε μια ταινία στην οποία πρωταγωνιστεί. Ο ωραίος και ταλαντούχος του σημερινού θεάτρου και σινεμά μάλιστα έμεινε πολλές ώρες στην απομόνωση στην τέταρτη πτέρυγα των Φυλακών Κορυδαλλού και γνώρισε σε βάθος τις συνθήκες και τη ζωή στα κελιά.
Για αυτό αλλά και εφ’ όλης της ύλης, για την τέχνη, το πολιτικό θέατρο, τον Ντοστογέφσκι που λατρεύει, το μεροκάματο, την οικογένεια, την Ευρώπη, μας μίλησε σε καφέ στου Ψυρή εν μέσω ενός βαρυφορτωμένου προγράμματος.

Μπήκατε φυλακή λοιπόν;
Μπήκα. Εχω κάνει διάφορα πράγματα έντονα, το ίδιο πράγμα ήταν και αυτό, ήταν σαν μια ελεύθερη πτώση, το ότι μπήκα μέσα, γνώρισα όλους αυτούς τους ανθρώπους και κάποιους τους συμπάθησα. Είδα τύπους που μπορεί να έχουν κάνει ό,τι έχουν κάνει αλλά μπορείς να πεις δυο πράγματα με πραγματική ουσία, χωρίς δηθενιές μαζί τους.
Δεν ξέρω τι είναι αυτό… Οι τέσσερις τοίχοι; Η μετάνοια; Δεν ξέρω. Σε κοιτούν στα μάτια, επικοινωνείς πραγματικά. Ηταν για μένα ένα τρελό μάθημα, έγραψαν σενάριο στην ταινία όπου παίζω και το σκηνοθέτησαν με τη βοήθεια και διδασκαλία του σκηνοθέτη Αντώνη Κόκκινου.

Γράψτε το σχόλιο σας