Στη Γεωργία δεν τον βλέπουν απλώς ως έναν σπουδαίο ποδοσφαιριστή. Τον αντιμετωπίζουν σχεδόν ως εθνικό σύμβολο. Ως μια μορφή που ξεπερνά τα όρια του αθλητισμού και αγγίζει βαθύτερα κομμάτια της συλλογικής ψυχής της χώρας. Για πολλούς Γεωργιανούς, ο Χβίτσα Κβαρατσχέλια είναι κάτι περισσότερο από σταρ της Παρί Σεν Ζερμέν. Είναι ο άνθρωπος που τους έκανε να πιστέψουν ξανά ότι μια μικρή χώρα μπορεί να παράγει ποδοσφαιρικούς ήρωες παγκόσμιας κλάσης.

«Ο Χβίτσα αγαπά τον Θεό και ο Θεός αγαπά τον Χβίτσα», λέει χαρακτηριστικά η παλιά καθηγήτριά του στην Τιφλίδα, περιγράφοντας με σχεδόν μεταφυσικό τρόπο τη σχέση που έχει αναπτύξει ολόκληρη η Γεωργία με τον άνθρωπο που αποκαλούν πλέον “Kvaradona”.

Ο 25χρονος εξτρέμ βρίσκεται σήμερα μπροστά στη μεγαλύτερη στιγμή της καριέρας του. Με την Παρί Σεν Ζερμέν ετοιμάζεται για τον τελικό του Champions League απέναντι στην Άρσεναλ στη Βουδαπέστη (30/5, 19:00 – MEGA TV, έχοντας ήδη εξελιχθεί σε έναν από τους κορυφαίους παίκτες του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Αν κατακτήσει τη δεύτερη συνεχόμενη «κούπα με τα μεγάλα αυτιά», το όνομά του θα μπει για τα καλά στη συζήτηση για τη Χρυσή Μπάλα.
Και για τη Γεωργία, αυτό θα σημαίνει κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια ατομική διάκριση. Θα είναι η επιβεβαίωση ότι ο Κβαρατσχέλια αποτελεί τον φυσικό διάδοχο του Κάχα Καλάτζε, του μοναδικού Γεωργιανού που είχε καταφέρει να κατακτήσει δύο Champions League με τη Μίλαν.

Η ιστορία του Κβαρατσχέλια μοιάζει σχεδόν κινηματογραφική. Μεγάλωσε στην Τιφλίδα μέσα σε μια οικογένεια που τον κράτησε προσγειωμένο παρά το τεράστιο ταλέντο του. Από παιδί είχε εμμονή με την μπάλα. Οι δάσκαλοί του θυμούνται ότι στα διαλείμματα δεν αποχωριζόταν ποτέ το ποδόσφαιρο και ζητούσε συνεχώς από τους καθηγητές να παίξουν μαζί του.

Το μεγάλο του είδωλο ήταν ο Κριστιάνο Ρονάλντο. Όταν μπήκε στην ακαδημία της Ντιναμό Τιφλίδας, ήθελε να γίνει «ο νέος Κριστιάνο». Με τα χρόνια όμως απέκτησε το δικό του στιλ. Ένα ποδοσφαιρικό μείγμα εκρηκτικής ντρίμπλας, απρόβλεπτης δημιουργίας και έντασης που τον έκανε μοναδικό.

Οι άνθρωποι που τον γνωρίζουν καλά επιμένουν ότι το πιο σπουδαίο χαρακτηριστικό του δεν είναι το ταλέντο, αλλά ο χαρακτήρας του. «Ποτέ δεν προσέβαλε κανέναν. Όλοι τον αγαπούν», λέει ο πρώτος του προπονητής. Και ίσως αυτό εξηγεί γιατί η λατρεία προς το πρόσωπό του στη Γεωργία έχει πάρει σχεδόν εθνικές διαστάσεις.

Η εικόνα του βρίσκεται παντού στην Τιφλίδα. Γκράφιτι, φανέλες, αφίσες, αυτόγραφα. Για τη νέα γενιά παιδιών, ο Κβαρατσχέλια είναι η απόδειξη ότι μπορούν να φτάσουν στην κορυφή χωρίς να χάσουν την ταυτότητά τους. Παραμένει δεμένος με τη γειτονιά του, επιστρέφει συχνά στο παλιό του σχολείο και συναντά φίλους από τα παιδικά του χρόνια, κάτι που ενισχύει ακόμη περισσότερο τον μύθο του.

Σημαντικό ρόλο στην εξέλιξή του έχει παίξει και ο Λουίς Ενρίκε. Στη Γαλλία θεωρούν πως ο Ισπανός τεχνικός κατάφερε να ανεβάσει τον Κβαρατσχέλια σε ακόμη υψηλότερο επίπεδο, βελτιώνοντας τη λήψη αποφάσεων, την τακτική του αντίληψη και τη σταθερότητά του στο κορυφαίο επίπεδο.

Οι Γεωργιανοί όμως βλέπουν κάτι ακόμη βαθύτερο. Βλέπουν έναν ποδοσφαιριστή που τους θυμίζει τις πιο ρομαντικές εποχές του ποδοσφαίρου. Έναν παίκτη που αγωνίζεται ακόμη «όπως παίζαμε παιδιά στις αλάνες», όπως λένε οι ίδιοι.

Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο μυστικό της σχέσης τους μαζί του. Σε μια εποχή όπου το ποδόσφαιρο γίνεται ολοένα πιο μηχανικό και εμπορικό, ο Κβαρατσχέλια μοιάζει να κουβαλά ακόμη κάτι αυθεντικό. Κάτι ανεπιτήδευτο. Κάτι σχεδόν μαγικό.

Για αυτό και στη Γεωργία δεν τον θεωρούν απλώς μεγάλο ποδοσφαιριστή. Τον θεωρούν «ευλογημένο».

Ειδήσεις Σήμερα: