«H καριέρα του Έλβις Πρίσλεϊ ήταν σπατάλη ταλέντου»
Ο Πολ Σάιμον υποστήριξε σε πρόσφατη συνέντευξή του ότι, ο Έλβις Πρίσλεϊ έπαψε να τον ενδιαφέρει, όταν σταμάτησε να είναι ο φρέσκος, «ακατέργαστος» καλλιτέχνης.
Ο Πολ Σάιμον, του οποίου η μουσική καριέρα μετρά επτά δεκαετίες, ξεκινώντας με το ντουέτο Simon & Garfunkel, εμφανίστηκε πρόσφατα στην εκπομπή «Alchemy» με τον Άντονι Μέισον, όπου και απέτισε φόρο τιμής στους καλλιτέχνες που τον διαμόρφωσαν και συνεχίζουν να τον συγκινούν μέχρι σήμερα.
«Ο Έλβις Πρίσλεϊ, ο Λιτλ Ρίτσαρντ, ο Φατς Ντομίνο, ο Τσακ Μπέρι, οι Everly Brothers. Αυτοί ήταν οι άνθρωποι που αγαπούσα πραγματικά», είπε ο Σάιμον, σημειώνοντας ότι από το μουσικό του ξεκίνησα λάτρευε οτιδήποτε είχε σχέση με το rhythm and blues.
«Μέχρι το ’57, είχα χάσει το ενδιαφέρον μου για τον Έλβις Πρίσλεϊ»
Ο Πολ Σάιμον θυμήθηκε κομμάτια που σημάδεψαν τα εφηβικά του χρόνια (μπορούμε να τον συναισθανθούμε πλήρως, κάθε τραγούδι από τότε ισούται με αναμνήσεις για όλους μας), ταξιδεύοντας μας στη δεκαετία του ’50.
«Όταν άρχισα να ακούω μουσική… καθώς αναπολώ το παρελθόν – και όντως το κάνω –, για μένα τα σημαντικά χρόνια που επηρέασαν τον ήχο που ακόμα αναζητώ περιστασιακά είναι περίπου από το ’54 έως το ’57», αποκάλυψε ο Σάιμον.
«Και μετά μου άρεσαν κάποια πράγματα, αλλά δεν άντλησα τίποτα από αυτά. Όσον αφορά εμένα, πραγματικά μέχρι το ’57, είχα χάσει το ενδιαφέρον μου για τον Έλβις Πρίσλεϊ».
Ο μουσικός εξήγησε ότι ο Έλβις που τον γοήτευσε ήταν ο «ακατέργαστος καλλιτέχνης» που ηχογραφούσε για τη Sun Records, κάτι που άλλαξε όταν η βιομηχανία και η εμπορευματοποίηση πρόσθεσαν δικούς τους κανόνες στο παιχνίδι.
«Μόλις μπήκε στο στρατό, όλα αυτά που ηχογράφησε, τα πρώτα κομμάτια που δημιούργησε στη Sun Records — That’s All Right, Mama, Mystery Train, Good Rockin’ Tonight, Blue Moon of Kentucky – δεν ήταν φτιαγμένα για εφήβους».
«Μου άρεσε ο [Έλβις] μέχρι [το 1957]», τόνισε ο Σάιμον. «Και μετά από αυτό, το υλικό που διάλεγε, και οι ταινίες, και τα πάντα ήταν απλά, για μένα, μια απίστευτη σπατάλη ενός τεράστιου ταλέντου».
Ο Σάιμον συνέκρινε εκείνη την εποχή με τη στροφή προς την ποπ μουσική που απευθυνόταν στους εφήβους στα τέλη της δεκαετίας του 1950, η οποία οφείλεται εν μέρει σε τηλεοπτικές εκπομπές όπως το «American Bandstand».
«Γι’ αυτό και οι Everly Brothers, που εξακολουθούν να είναι, κατά τη γνώμη μου, το καλύτερο ντουέτο, κατέληξαν να τραγουδούν, ξέρετε, το Wake Up Little Susie».