Οι κουτοπονηριές του Γιώργου Φλωρίδη θα ήταν απλώς καταγέλαστες, εάν δεν ήταν επικίνδυνες

«Η ΕΥΠ, όπως όλοι έχετε συνομολογήσει, παρακολουθούσε νόμιμα. Οι άλλοι παράνομα. Και οι παράνομοι παραπέμφθηκαν. Το ερώτημα στους φωστήρες σας είναι το εξής: Εάν η ΕΥΠ παρακολουθεί νόμιμα γιατί πρέπει να παρακολουθεί παράνομα τους ίδιους;»

Με αυτό τον τρόπο θεώρησε ο αρμόδιος υπουργός Δικαιοσύνης ότι αποστόμωσε όσους ζητούσαν να ανοίξει η υπόθεση των υποκλοπών, χρησιμοποιώντας ως βασικό επιχείρημα ότι υπήρξαν κοινοί στόχοι «νόμιμων επισυνδέσεων» της ΕΥΠ και μόλυνσης με Predator και ότι αυτό αποδεικνύει ότι οι παρακολουθήσεις με το παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό δεν ήταν υπόθεση απλώς κάποιων ιδιωτών, αλλά ήταν τμήμα ενός κυβερνητικού σχεδίου.

Προφανώς, ο κ. Φλωρίδης θεωρεί ότι απευθύνεται σε λωτοφάγους.

Από την πρώτη στιγμή που ήρθε στο προσκήνιο αυτή η υπόθεση έγινε σαφές ότι ο λόγος που επιλέχτηκε το Predator ήταν ότι έδινε πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες παρακολούθησης σε σχέση με τις νόμιμες επισυνδέσεις. Η ΕΥΠ νομίμως μπορεί να παρακολουθεί μόνο τηλεφωνικές συνομιλίες. Λογισμικά όπως το Predator παρακολουθούν και όλες τις άλλες πλατφόρμες επικοινωνίας που είναι φορτωμένες σε ένα τηλέφωνο, όπως Whatsapp ή Telegram και ουσιαστικά μετατρέπει το τηλέφωνο σε σταθμό παρακολούθησης.

Με αυτή την έννοια εξαρχής, δηλαδή από το 2022, γνωρίζουμε ότι η ύπαρξη κοινών στόχων αποδεικνύει το προφανές.

Και το προφανές είναι πως όταν ήρθε στην εξουσία ο Κυριάκος Μητσοτάκης το 2019 και μία από τις πρώτες του αποφάσεις ήταν να υπαγάγει την ΕΥΠ απευθείας στον Πρωθυπουργό και στο Μέγαρο Μαξίμου, στο πλαίσιο και της αρχιτεκτονικής του «Επιτελικού Κράτους, αυτό είχε ως σκοπό το Μέγαρο Μαξίμου να αξιοποιήσει τη δυνατότητα απεριόριστων παρακολουθήσεων «για λόγους εθνικής ασφαλείας» που δυστυχώς το ισχύον θεσμικό πλαίσιο προσφέρει.

Ο κατάλογος των ονομάτων που παρακολουθήθηκαν «νόμιμα» από την ΕΥΠ , και που περιλάμβανε υπουργούς, υψηλόβαθμα στελέχη της ΝΔ, δημοσιογράφους, δικαστικούς, ανώτατους αξιωματικούς, επιχειρηματίες, πολιτικούς καταδεικνύει ότι προφανώς δεν υπήρχε κανένας λόγος «εθνικής ασφάλειας».

Να το πούμε διαφορετικά: εάν θεωρείς ότι για λόγους εθνικής ασφάλειας πρέπει να παρακολουθείται το τηλέφωνο του Κωστή Χατζηδάκη, το πιο λογικό είναι να μην τον συμπεριλαμβάνεις στο υπουργικό συμβούλιο.

Αντίστοιχα, εάν θεωρείς τον Νίκο Ανδρουλάκη «νόμιμο στόχο» παρακολούθησης για λόγους εθνικής ασφάλειας, βγαίνεις και λες στα μέλη του ΠΑΣΟΚ «μην τον εκλέξετε αρχηγό, είναι επικίνδυνος».

Ο λόγος που παρακολουθούνταν ήταν γιατί το Μέγαρο Μαξίμου ήθελε αφενός να «κρατά» τους υπουργούς και τα άλλα στελέχη, και να τα ελέγχει, αφετέρου να μπορεί να συλλέξει πληροφορίες προς εκβιασμό για όσους θεωρούσε απειλή.

Κάποια στιγμή είναι προφανές ότι κατάλαβαν ότι οι παρακολουθήσεις μέσω ΕΥΠ δεν απέδιδαν. Οπότε ήρθε η εταιρεία Intellexa, που την εκπροσωπούσαν επιχειρηματίες που είχαν πρόσβαση στο Μαξίμου, πρώτα και κύρια στον τότε «άρχοντα» του Μαξίμου, Γρηγόρη Δημητριάδη, τον Chief of Staff του Κυριάκου Μητσοτάκη, όπως αρέσκεται να αυτοπαρουσιάζει τον τότε ρόλο του, και προσέφερε το λογισμικό που θα έλυνε τα τεχνικά προβλήματα.

Το λογισμικό αυτό έπρεπε να το προμηθευτεί η ΕΥΠ με τρόπο που να μη φαίνεται ότι το προμηθεύτηκε γιατί ήταν παράνομο. Όπερ και εγένετο με το λογισμικό να λειτουργεί ένα «μικτό» κλιμάκιο στο διαβόητο ΚΕΤΥΑΚ. Μέχρις ότου άρχισαν οι αποκαλύψεις, οπότε και βιαστικά «μάζεψαν» την επιχείρηση.

Όλα αυτά ο κύριος Φλωρίδης τα γνωρίζει πολύ καλά. Όπως και ξέρει πολύ καλά ότι είναι ακριβώς η ύπαρξη κοινών στόχων ΕΥΠ και Predator που επιβεβαιώνει και δεν διαψεύδει τις καταγγελίες για την ύπαρξη κοινού κέντρου και τελικά για την απλή αλήθεια ότι όλα αυτά τα συντόνισε το Μέγαρο Μαξίμου.

Παρ’ όλα αυτά  ο κ. Φλωρίδης, ο πολιτικός προϊστάμενος του δικαϊκού συστήματος της χώρας και ο υπουργός που έχει το κράτος δικαίου ως άμεση αρμοδιότητά του, αντί να πρωτοστατήσει στην διαλεύκανση της υπόθεσης, επιλέγει να ηγείται της προσπάθειας εξευτελισμού των θεσμών, συμπεριλαμβανομένων των κουτοπόνηρων σοφισμάτων.

Και εδώ ακριβώς είναι το πρόβλημα. Γιατί εάν ο κ. Φλωρίδης ήταν απλώς ένας βουλευτής ή ένα στέλεχος της Νέας Δημοκρατίας που αφού διάβασε το κυβερνητικό non paper για τις υποκλοπές, αποφάσισε ότι δεν αρκούσε και ότι έπρεπε να προσθέσει και τη δική του «εξυπνάδα», τότε η αντίδρασή μας θα ήταν απλώς, «παιδιά λίγο μέτρο στην… εξυπνάδα», ίσως συνδυασμένη με κάποια πικρόχολη αναφορά στα κριτήρια επιλογής βουλευτών.

Όμως, ο Γιώργος Φλωρίδης είναι υπουργός Δικαιοσύνης. Και όταν ένας υπουργός με αυτό το χαρτοφυλάκιο επιλέγει να μιλάει, μέσα στη Βουλή, σε μια συνεδρίαση όπου η κυβερνητική πλειοψηφία για άλλη μια φορά επιχείρησε να «μπαζώσει» την υπόθεση των υποκλοπών, με τέτοιο τρόπο, απλώς δείχνει ότι έχουμε περάσει σε μια φάση πλήρους περιφρόνησης των θεσμών, στο όνομα απλώς και μόνο της συγκάλυψης των κυβερνητικών ευθυνών.

Μόνο που αυτή η εργαλειοποίηση των θεσμών δεν είναι απλώς ένα πολιτικό ατόπημα, είναι και ένα συνεχές θεσμικό τραύμα. Γιατί εθίζει την κοινωνία στην αίσθηση ότι δεν υπάρχουν πραγματικές εγγυήσεις δικαίου και υπονομεύει κάθε εμπιστοσύνη στη δυνατότητα των θεσμών να προστατεύουν την Δημοκρατία και τους πολίτες.

Και αυτή είναι η χειρότερη υπηρεσία που θα μπορούσε να προσφέρει ένας υπουργός Δικαιοσύνης.