Αντλώντας έμπνευση από τον ομώνυμο εμβληματικό πίνακα του Ολλανδού ζωγράφου Ιερώνυμου Μπος, ο χορογράφος διερευνά τις έννοιες της τέρψης, της επιθυμίας και της εγγύτητας μέσα από την παράσταση «Ο Κήπος των Επίγειων Απολαύσεων», προτάσσοντας την ιδέα ότι οι απολαύσεις δεν αποτελούν εκτροπή ή αμαρτία, αλλά μια φυσική πτυχή της ανθρώπινης ύπαρξης.
Επί σκηνής ένας αναδυόμενος τόπος αποκαλύπτεται, στον οποίο οι αισθήσεις περιπλανώνται μεταξύ ιερού και βέβηλου, φύσης και τεχνολογίας, φαντασίας και πραγματικότητας.
Η παράσταση
Μέσα από τη μνήμη, το αρχέτυπο και το ασυνείδητο, ένα συναισθηματικό “τοπίο σωμάτων” μάς τυλίγει στο “δέρμα” του μ’ έναν χορό επιβίωσης.
Εκεί οι ερμηνευτές δεν είναι απλώς οντότητες, αλλά “κινητικοί κήποι” που μοιάζουν να προσδοκούν μια αργοπορημένη αναγέννηση. Αναδυόμενη κοινότητα ή μια χαμένη ουτοπία;
Σ’ έναν κόσμο που σήμερα φαίνεται ολοένα και πιο δυστοπικός, «Ο κήπος των επίγειων απολαύσεων» του Σπύρου Κουβαρά μάς προσκαλεί σ’ ένα βιβλικό φτερούγισμα της φαντασίας, θέτοντας ένα καίριο ερώτημα για έναν πολιτισμό που αναζητά ξανά ένα νόημα: πού βρίσκονται η καθαρή χαρά και η ευδαιμονία, όταν όλα γύρω μας τελούν υπό κατάρρευση;
Καθώς βρισκόμαστε μια ανάσα από το Πάσχα, δεν προκαλεί καμία εντύπωση ότι μόνο δύο νέες ταινίες έκαναν την εμφάνισή τους στις σκοτεινές αίθουσες αυτή την εβδομάδα