Ιστορικό λεύκωμα – Νίνα Σιμόν, Mπόουϊ, Μέρκιουρι και όλη η βασιλική οικογένεια της μουσικής στο φακό του Μπάρι Γουέντζελ

Ο φωτογράφος της rock, Μπάρι Γουέντζελ απαθανάτισε τους μεγαλύτερους αστέρες της μουσικής μεταξύ του 1965 και του 1975 και είχε ένα σπουδαίο ταλέντο. Να αντιλαμβάνεται τη στιγμή.

Χρονικογράφος της χρυσής εποχής του rock’n’roll, ο Γουέντζελ απαθανάτισε τη «βασιλική οικογένεια» της μουσικής βιομηχανίας από το 1965 έως το 1975, όταν η σκηνή της Μεγάλης Βρετανίας και των ΗΠΑ βρισκόταν στο απόγειό της.

Μέσα από τον φακό του, η φανταχτερή αίγλη συναντούσε την αγνή αθωότητα, αποκαλύπτοντας πως οι θρύλοι όπως οι Beatles, ο Ντέιβιντ Μπόουι, ο Φρέντι Μέρκιουρι και ο Μπομπ Ντίλαν ήταν, στην ουσία, «μια παρέα από συνηθισμένα παιδιά που προσπαθούσαν να περάσουν καλά και να είναι λίγο επαναστατικά», όπως εξηγεί ο ίδιος.

«Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει πότε θα γραφτεί η ιστορία, οπότε η στιγμή που με μια ελαφριά πίεση ενός δαχτύλου σε ένα κουμπί παγώνεις ένα στιγμιότυπο που θα αναμετρηθεί μόνο με το πέρασμα του χρόνου, έχει σημασία», είπε ο ο Ρότζερ Γκλόβερ, μπασίστας των Deep Purple για τον Γουέντζελ.

Ένας από τους λίγους που βρέθηκαν στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή, τότε που οι μουσικοί της δεκαετίας του εβδομήντα δημιουργούσαν ιστορία, χωρίς κανείς να γνωρίζει ότι συνέβαινε κάτι τέτοιο, ο Γουέντζελ είχε ένστικτο και συγχρονισμό. Ήταν μάγος.

Οι αφηγήσεις του Γουέντζελ επαναφέρουν το ανθρώπινο στοιχείο πίσω από το μύθο και οι ιστορίες του είναι η αλήθεια της rock σε πρώτο πρόσωπο.

Ρόμπερτ Πλαντ, Led Zeppelin

«Φωτογράφισα τον Ρόμπερτ Πλαντ των Led Zeppelin μέσα σε μία λιμουζίνα, ενώ κατευθυνόταν προς το αεροδρόμιο Χίθροου για την έναρξη μιας περιοδείας στις ΗΠΑ.

Όταν έβλεπες πίσω από τα φώτα, καταλάβαινες ότι ουσιαστικά, οι γίγαντες του rock’n’roll ήταν απλώς μια παρέα από συνηθισμένα παιδιά που προσπαθούσαν να περάσουν καλά και να κάνουν μια μικρή επανάσταση, αποφεύγοντας τη ζωή σε μία γραμμή παραγωγής κάποιου θλιβερού εργοστασίου».

Rolling Stones

«Μία ντουζίνα περίπου μουσικοί συντάκτες και φωτογράφοι είχαμε προσκληθεί στο πάρτι λανσαρίσματος του νέου άλμπουμ των Rolling Stones, ‘Beggars Banquet’, το οποίο λάμβανε χώρα σε μία αίθουσα δεξιώσεων στο Κένσινγκτον του Λονδίνου, διακοσμημένη σε στιλ Ερρίκου Η’, με φαγητό, ποτό και ‘σερβιτόρες’.

Γλεντούσαμε μόνοι μας, καθώς οι Stones δεν είχαν έρθει ακόμα και πιστεύαμε ότι επρόκειτο για φάρσα. Ξαφνικά, μία μεγάλη δρύινη πόρτα άνοιξε και εισέβαλαν τα “αγόρια” οπλισμένα με τούρτες τις οποίες πέταξαν πάνω μας. Ανταποδώσαμε και ακολούθησε μια σκηνή βγαλμένη από ταινί με την μπάντα και εμάς καλυμμένους με κρέμα».

Νταϊάνα Ρος

Η καριέρα του Γουέντζελ στο Melody Maker, το μουσικό περιοδικό που καθόρισε την εποχή, ξεκίνησε τυχαία. «Βρισκόμουν στα στούντιο του BBC για να τραβήξω φωτογραφίες κατά τη διάρκεια της μαγνητοσκόπησης του ‘Top of the Pops’ και είχα πάει στο μπαρ κατά τη διάρκεια ενός διαλείμματος. Η Νταϊάνα Ρος καθόταν σε ένα τραπέζι και μιλούσε με έναν ρεπόρτερ. Τη ρώτησα αν μπορούσα να βγάλω μερικές φωτογραφίες. Χαμογέλασε και είπε ναι.

Αφού έφυγε, ο ρεπόρτερ μού πρότεινε να στείλω μερικές φωτογραφίες στο Melody Maker. Την επόμενη Τετάρτη, είδα τη φωτογραφία μου στο πρωτοσέλιδο. Ουάου! Λίγες μέρες αργότερα, δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από το Melody Maker, που μου πρόσφερε δουλειά ως κύριος ανεξάρτητος φωτογράφος, την οποία δέχτηκα με χαρά… Χάρη στην Νταϊάνα Ρος!»

Έλτον Τζον

«[Ο δημοσιογράφος] Κρις Γουέλς και εγώ επισκεφτήκαμε τον Έλτον Τζον στο νέο του σπίτι κοντά στο Βιρτζίνια Γουότερ στο Σάρεϊ, για να κάνουμε μία συνέντευξη για το Melody Maker. Ο Έλτον μάς καλωσόρισε με ένα ποτήρι σαμπάνια, την οποία έριξα κατά λάθος στο περσικό του χαλί.

Ζήτησα συγγνώμη και ο Έλτον απλώς γέλασε και είπε: “Μην ανησυχείς, ήταν εδώ χθες ο Κιθ Μουν [των The Who], είναι ήδη λουσμένο. Η μητέρα του Έλτον έβαλε το κεφάλι της έξω από την κουζίνα και μας ρώτησε αν θέλαμε φασόλια σε τοστ. “Ναι, παρακαλώ”, απαντήσαμε όλοι, και απολαύσαμε ένα υπέροχο σνακ».

Φρέντι Μέρκιουρι

«Για το χριστουγεννιάτικο τεύχος του Melody Maker εκείνη τη χρονιά, αποφασίστηκε να είναι ο Φρέντι [Μέρκιουρι] στο εξώφυλλο. Ποτέ δεν μου άρεσαν αυτές οι ‘στημένες’ φωτογραφίσεις, αλλά έπρεπε να γίνει. Ο Φρέντι εμφανίστηκε με μια όμορφη κοπέλα.

Τον έβαλα να καθίσει σε μια καρέκλα στο στούντιο, μας σέρβιρα αλκοόλ για να φτιάξει η διάθεση, και κάναμε μερικές λήψεις. Προς το τέλος της φωτογράφισης, και σχεδόν προς το τέλος του μπουκαλιού ουίσκι, ένας πολύ χαρούμενος Φρέντι τραγουδούσε χριστουγεννιάτικα τραγούδια. Η δουλειά είχε γίνει».

Ντέιβιντ Μπόουι

«Ήταν μια μάλλον συννεφιασμένη μέρα στο Λονδίνο όταν ο Μικ Γουάτς κι εγώ πήγαμε να πάρουμε συνέντευξη από τον Ντέιβιντ [Μπόουι] στο μάλλον μικρό και βρώμικο γραφείο του μάνατζέρ του, Τόνι ΝτεΦρις, στην Ρίτζεντ Στριτ. Καθώς μπήκαμε, ο Ντέιβιντ μας περίμενε, λαμπερά ντυμένος, καπνίζοντας νωχελικά ένα τσιγάρο και διαβάζοντας ένα βιβλίο.

“Γεια σας, περάστε”, είπε, χαμογελώντας. Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, ο Ντέιβιντ ανακοίνωσε ότι ήταν γκέι, ότι ήταν από πάντα γκέι. Το άρθρο και η φωτογραφία προκάλεσαν πολλές συζητήσεις, και όπως μου είπε αργότερα ο Ντέιβιντ, η δημοσιότητα τον βοήθησε να γίνει σταρ».

Λέοναρντ Κοέν

«Ήταν η πρώτη φορά που συναντούσα τον Λέοναρντ Κοέν. Είχα ακούσει το άλμπουμ του ‘Songs from a Room’ όταν κυκλοφόρησε και το βρήκα εντελώς καταθλιπτικό. Πήγα μαζί με τον αρθρογράφο  του Melody Maker, Ρόι Χόλινγκγουορθ, για να κάνουμε μια συνέντευξη και βρήκαμε τον Λένι να χαλαρώνει δίπλα σε ένα παράθυρο με τα γυμνά του πόδια πάνω στο γραφείο του μάνατζέρ του.

Προς μεγάλη μου έκπληξη, αποδείχθηκε ότι ήταν ένας από τους πιο αστείους χαρακτήρες που είχα συναντήσει. Από εκείνη την ημέρα αγάπησα τη μουσική του και μπορώ ακόμη και να απολαύσω το ‘Songs from a Room’».

Νίνα Σιμόν

«Η Νίνα Σιμόν ήταν μια υπερβολικά ταλαντούχα, παθιασμένη, καταπληκτική γυναίκα που έφτιαχνε μουσική με ψυχή, μέσα από τα βάθη της καρδιάς της. Δεν θυμάμαι πολλά για αυτή τη φωτογράφιση, εκτός του ότι με είχε σαγηνέψει. Η Πρωθιέρεια της Soul, όπως την αποκαλούσαν — και δικαίως!

Η Νίνα έμοιαζε με τη Βασίλισσα Νεφερτίτη ή την Κλεοπάτρα, καθώς καθόμουν στο πάτωμα και κοιτούσα μέσα από τον ευρυγώνιο φακό. Θυμάμαι να την ακούω να μιλά για τα πολιτικά δικαιώματα και άλλες βαθιές ανησυχίες που είχε. Ευτυχώς, κατάφερα να απαθανατίσω τη στιγμή που γέλασε».

To coffee table Barrie Wentzell, Should’ve been There αναμένεται να κυκλοφορήσει πριν τα Χριστούγεννα, προπαραγγελίες εδώ.