Αποσπάσματα από το διήγημα του Αντόν Πάβλοβιτς Τσέχωφ (1860-1904) «Η ξεμυαλισμένη»:

Μέσα στην ήσυχη φεγγαρόφωτη νύχτα του Ιουλίου, η Όλγα Ιβάνοβνα στεκόταν στο κατάστρωμα ενός ατμόπλοιου στον Βόλγα και κοιτούσε πότε το νερό και πότε τις όμορφες όχθες. Πλάι της στεκόταν ο Ριαμπόφσκι και της έλεγε πως οι μαύρες σκιές πάνω στο νερό δεν είναι σκιές αλλά όνειρο, ότι αντικρίζοντας αυτό το μαγεμένο νερό με τη φανταστική λάμψη, αντικρίζοντας τον απέραντο ουρανό και τις θλιμμένες, συλλογισμένες όχθες που μιλούν για τη ματαιότητα της ζωής μας και την ύπαρξη κάποιου ανώτερου, αιώνιου, μακάριου στοιχείου, ωραία θα ήταν να ξεχαστεί κανείς, να πεθάνει και να γίνει μια θύμηση.

Η όχθη του Βόλγα στην πόλη Σαμάρα

Το Λευκό Τέμενος, τμήμα του Ιστορικού και Αρχαιολογικού Συμπλέγματος της πόλης Μπόλγκαρ

Το Κρεμλίνο στην πόλη Καζάν

Το άγαλμα της Μητέρας Πατρίδας στην πόλη Βόλγκογκραντ

Στις 2 Σεπτεμβρίου η μέρα ήταν ζεστή και ήσυχη, αλλά μελαγχολική. Νωρίς το πρωί πάνω από τον Βόλγα πλανιόταν ομίχλη, αλλά μετά τις εννιά άρχισε να ψιχαλίζει. Και δεν υπήρχε καμιά ελπίδα ότι ο ουρανός θα καθαρίσει. Όσο έπιναν το τσάι τους, ο Ριαμπόφσκι έλεγε στην Όλγα Ιβάνοβνα ότι η ζωγραφική είναι η πιο αχάριστη και βαρετή τέχνη, ότι μόνον ηλίθιοι πιστεύουν πως αυτός έχει κάποιο ταλέντο, και ξαφνικά, στα καλά καθούμενα, άρπαξε το σουγιαδάκι του και γέμισε με χαρακιές το καλύτερο σκίτσο του. Μετά το τσάι καθόταν κατσουφιασμένος πλάι στο παράθυρο και αγνάντευε τον Βόλγα. Μα ο Βόλγας είχε πια χάσει τη λάμψη του, ήταν μουντός, θαμπός, παγερός στην όψη. Τα πάντα, τα πάντα θύμιζαν ότι πλησίαζε το μελαγχολικό, σκυθρωπό φθινόπωρο. Και θαρρούσες πως τα πλούσια πράσινα χαλιά στις όχθες του, τις διαμαντένιες αντανακλάσεις των αχτίδων, τη διάφανη γαλάζια απεραντοσύνη και όλη εκείνη την κομψότητα και την επισημότητα, η φύση τα έπαιρνε τώρα από τον Βόλγα και τα έβαζε όλα στο σεντούκι μέχρι την επόμενη άνοιξη.

Το κτίριο της Κρατικής Όπερας στην πόλη Άστραχαν

Άποψη του Βόλγα

Το τζαμί Κουλ Σαρίφ στην πόλη Καζάν

Το εσωτερικό του τζαμιού Κουλ Σαρίφ στην πόλη Καζάν

Η παρόχθια έκταση στην πόλη Σαμάρα

 

*Οι φωτογραφίες που περιλαμβάνονται στο παρόν άρθρο ανήκουν στον ταξιδευτή και φίλο Γιάννη Παπακώστα.