Καλεσμένη στην εκπομπή της Ελεονώρας Μελέτη ήταν το βράδυ της Τρίτης η Ασημίνα Ουστάλλι.

View this post on Instagram

Ευχαριστώ παρά πολύ όλους για την υποστήριξη που μου δείξατε ,ένα όνειρο τελείωσε και για μένα που ήταν παρά πολύ όμορφο ,που έγινε όμορφο Χάρη στην αγάπη σας κ εύχομαι σε έναν έναν ξεχωριστά αγάπη κ υγεία κ να μην παράταει ποτέ τα όνειρα του και θα σας πω και μια λέξη εσπεριδοειδη λα λα λα.Σας αγαπώ πολύ η ΣΙλβυ❤️❤️❤️❤️💕😍

A post shared by Asimina ustalli (@asimina_ustalli) on

Η πρώην παίκτρια του MasterChef μίλησε για τα παιδικά της χρόνια, αλλά και πράγματα που συγκλονίζουν.

Η ίδια η Ασημίνα εξηγεί πώς έμαθε στα 16 της ότι η βιολογική της μητέρα είχε πεθάνει, ενώ μέχρι τότε πίστευε πως η μητριά της ήταν η πραγματική της μητέρα!

Ο θάνατος της μητέρας της

«Πριν γίνω δύο χρονών έχασα τη βιολογική μου μητέρα, την οποία δεν θυμάμαι καθόλου. Μόνο από περιγραφές και από τη μοναδική φωτογραφία που έχουμε, την οποία προσπαθούσα όταν έμενα με τους γονείς μου να μην την είχα σε εμφανές σημείο, γιατί ο πατέρας μου κάθε φορά που την κοίταζε στενοχωριόταν. Έτσι, την είχα στο παιδικό μου ημερολόγιο», λέει η Ασημίνα.

Το τραγικό ατύχημα

«Στο χωριό που είχαν μεγαλώσει οι γονείς μου ήταν ελεύθερα τα άλογα. Ήθελε να πάει να το πάρει από το χωράφι που το είχαν αφήσει και για κακή της τύχη το άλογο ήταν πάρα πολύ άγριο, δεν έπρεπε να ανέβει σε αυτό. Η μητέρα μου, σαν ξεροκέφαλη που ήταν, το πήρε και χτύπησε πίσω στο κεφάλι σε μία πέτρα και το άλογο την έσυρε κάποια μέτρα. Την είχε βρει ο παππούς μου σε τραγική κατάσταση…».

Μάλιστα, η Ασημίνα ανέφερε ότι η μητριά της ήταν εκείνη που γνώρισε σαν πραγματική μητέρα της. Ακόμα την αποκαλεί και «μαμά» και εκείνη της φερόταν άψογα και πολλές φορές καλύτερα και από την ίδια της την κόρη, την ετεροθαλή αδερφή της Ασημίνας.

Η μεγάλη αποκάλυψη για την βιολογική της μητέρα

«Έτυχε στα 16 μου να γυρνάω από το σχολείο και ήταν η μέρα που είχε πεθάνει η βιολογική μου μητέρα και άκουσα τη μητέρα μου και τη θεία μου να μιλάνε για έναν θάνατο και να λένε «πώς θα το πούμε στην Ασημίνα» και λέω «ποια Ασημίνα; ποιος θάνατος;». Όταν μπήκα μέσα στο δωμάτιο, μου τα είπε η μητέρα μου και δεν ήμουν και τόσο ψύχραιμη. Θύμωσα, έφυγα από το σπίτι και έμενε στην ξαδέρφη μου, αλλά στη συνέχεια, όσο μου μιλούσαν, καταλάβαινα ότι δεν ήθελαν να μου το κρύψουν, απλά θα μου το έλεγαν όταν θα μεγάλωνα πιο πολύ».