Ακόμη μία ολόκληρη κοινωνία προσπαθεί να καταλάβει πως η κόρη ενός από τους πιο εμβληματικούς μουσικούς συνθέτες της χώρας εισέπραττε για 5,5 χρόνια τη σύνταξη της νεκρής μητέρας της.

Ακόμη προσπαθεί να χωνέψει πώς ένας ολόκληρος κομματικός μηχανισμός δεν ήλεγξε μία υποψηφιότητα για το ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ πριν την ανακοινώσει με καμάρι  στους ψηφοφόρους.

Ακόμη περιμένει μία εξήγηση, μία απολογία από τον πρωθυπουργό της χώρας ο οποίος πριν από λίγες ημέρες έβγαζε σέλφι στο «Μαξίμου Restaurant» με την Μυρσίνη Λοϊζου ενώ μέρες  μετά την αποκάλυψη για τις συντάξεις της νεκρής μητέρας της, συνεχίζει να είναι βυθισμένος στη σιωπή του.

Για μία ακόμη φορά ο πρωθυπουργός είναι έκθετος για  τις επιλογές του. Είναι  έκθετος διότι ακόμη και αν δεν γνώριζε την καταδικαστική απόφαση που υπήρχε εις βάρος της κ. Λοϊζου, θα έπρεπε από την πρώτη  στιγμή που είδαν το φως της δημοσιότητας οι καταγγελίες , να λάβει γνώση από την ίδια για το πώς έχουν τα πράγματα.

Και αφού μάθαινε την αλήθεια, θα έπρεπε να βγει δημόσια να την αποδοκιμάσει με τον πιο έντονο τρόπο και όχι να κρύβεται μέχρι να καταλαγιάσει το θέμα.

Ίσως έτσι θα είχε την ελπίδα μερικούς μήνες μετά να μην θυμόμαστε μόνο τα… κατορθώματα της κ.Λοΐζου. Αλλά και το πολιτικό θάρρος  ενός πρωθυπουργού.

Για μία ακόμη φορά όμως έχασε την ευκαιρία του. Και μάλλον θα πρέπει εφεξής να χρησιμοποιεί με φειδώ τη γνωστή φράση που λένε τελευταία κυβερνητικά στελέχη, πολλές φορές λόγω ένδειας επιχειρημάτων. Αυτή για το ηθικό πλεονέκτημα της «πρώτης φοράς Αριστερά».

Γράψτε το σχόλιό σας