Έχει χάσει ο Παναθηναϊκός όχι μόνο τη φρεσκάδα που είχε δείξει από τη μέση και μπροστά, αλλά και τις εμπνεύσεις στις οποίες μας είχαν συνηθίσει οι παίκτες του στο πρώτο μισό του πρωταθλήματος.

Και αποτελεί σημαντικό θέμα για τον Γιώργο Δώνη να βρει τις λύσεις ώστε η ομάδα του να μπαίνει και πάλι απειλητικά στην περιοχή του αντιπάλου, να φτιάχνει φάσεις και να γίνεται επικίνδυνος. Η τελική προσπάθεια και το πώς θα εκτελέσει ένας ποδοσφαιριστής είναι ζήτημα ατομικό. Όχι όμως και το πώς θα φτάσει η μπάλα μέχρι εκεί.

Ο Παναθηναϊκός έκανε απέναντι στον Λεβαδειακό μόλις πέντε τελικές προσπάθειες. Και πριν απ’ τον Λεβαδειακό, είχε τις τέσσερις κόντρα στον Παναιτωλικό. Εννιά τελικές σε δύο ματς. Περισσότερες από δέκα έκανε σχεδόν σε κάθε του παιχνίδι στον πρώτο γύρο, με τέτοιου είδους αντιπάλους.

Λένε πως όταν μια ομάδα δημιουργεί δε θα πρέπει να τη… φοβάσαι, ακόμα κι αν δεν σκοράρει. Γιατί κάποια στιγμή θα έρθουν τα γκολ. Και πράγματι έτσι είναι. Το πρόβλημα είναι όταν μια ομάδα δε δημιουργεί και αυτό ακριβώς του συμβαίνει του Παναθηναϊκού από το ξεκίνημα του 2019. Μόνο στο δεύτερο ημίχρονο του αγώνα με την Ξάνθη ήταν κάπως πιο δημιουργικός. Και με μεγαλύτερη φαντασία.

Είναι δεδομένο πως η κούραση σημαντικών παικτών που είναι επιφορτισμένοι με αυτή τη δουλειά, όπως του Μπουζούκη και του Χατζηγιοβάνη, έχουν ως αποτέλεσμα να υπάρχει αυτή η εικόνα. Γι’ αυτό και θα πρέπει να υπάρξουν ποδοσφαιριστές που θα αναλάβουν τέτοιο ρόλο. Που θα τραβήξουν κι εκείνοι το… κουπί της ανάπτυξης του παιχνιδιού, της δημιουργίας και της καλής τελικής πάσας που θα φέρει σε θέση βολής τους επιθετικούς της ομάδας.

Γράψτε το σχόλιό σας