«Ο Πειραιάς είναι η κατ’ εξοχήν ανήσυχη πόλις που αντλεί από την αέναη άρυθμη κίνηση του πολύβουου λιμανιού της, την ακαταστασία των πόθων, το μικρόβιο της μετακινήσεως, την αίσθηση της ζωής – αυτό περισσότερο από όλα -, της πραγματικής ζωής, κι όχι της ζωής των σαλονιών και των κοσμοπολίτικων μυθιστορημάτων». Η παρατήρηση για τον χαρακτήρα του Πειραιά, εισαγωγή σε ένα κείμενο για τη φιλολογική κίνηση της πόλης κατά το προηγούμενο έτος που δημοσιεύθηκε στο πρωτοχρονιάτικο φύλλο του 1933 στην τοπική εφημερίδα «Νέοι Καιροί», ανήκει σε έναν 22χρονο, ο οποίος είχε ήδη προλάβει να κάνει το πρώτο του ταξίδι ως ναυτικός και προοριζόταν να ταράξει τα νερά της ποίησης την ίδια χρονιά με τη συλλογή «Μαραμπού».

Ο Νίκος Καββαδίας (1910-1975) υπήρξε μια ξεχωριστή, ιδιότυπη περίπτωση της Γενιάς του ’30: ολιγογράφος ποιητής με μόλις δύο συλλογές και ένα πεζογράφημα δημοσιευμένα στη διάρκεια της ζωής του, εκφραστής του κοσμοπολίτικου και του εξωτικού στοιχείου, ασυρματιστής που πέρασε δεκαετίες στη «λαμαρίνα», σε φορτηγά και επιβατηγά πλοία, ταξιδεύοντας ανά τον κόσμο. Σαράντα τρία χρόνια μετά τον θάνατό του ο τόμος «Νίκος Καββαδίας. Ο αρμενιστής ποιητής» σε επιμέλεια του δημοσιογράφου και μελετητή Μιχάλη Γελασάκη κομίζει αθησαύριστο υλικό, συνεντεύξεις και μαρτυρίες που προσθέτουν ψηφίδες στο πορτρέτο του.

Διαβάστε περισσότερα εδώ