Ο μύθος της γοργόνας που θυσιάζει την ουρά της, για να ζήσει μαζί με τον άνθρωπο που αγαπάει, εμπνέει τον Ίψεν και γράφει την «Κυρά της θάλασσας». Ένα ζεστό, παλλόμενο παραμύθι μεταμορφώνεται σε αστικό δράμα, που δείχνει φανερά τις καταβολές του και υπενθυμίζει τη ζωτική μας ανάγκη να ακούμε και να αφηγούμαστε τις πιο παλιές των ιστοριών, γιατί αυτές συγκινούν και μας γιατρεύουν.

Ο Δημήτρης Αγαρτζίδης και η Δέσποινα Αναστάσογλου σκηνοθετούν την παράσταση «Η Κυρά της θάλασσας» που ανεβαίνει στις 20 Απριλίου στο Θέατρο του Νέου Κόσμου με τους:  Βίκυ Κατσίκα,  Άρης Μπαλής,  Δημήτρης Αγαρτζίδης, Τατιάνα Άννα Πίττα, Μαρία Μοσχούρη

Η Δέσποινα Αναστάσογλου μας μίλησε για τους προβληματισμούς που θίγει το έργο, τους ήρωες αλλά και το μήνυμα που δίνει στους θεατές.

Τι πραγματεύεται το έργο;

Ο Ίψεν, εκκινώντας από τον μύθο της Μικρής Γοργόνας, της γοργόνας που θυσίασε την ουρά της για να ζήσει με τον άνθρωπο που αγαπούσε, συνθέτει ένα αστικό δράμα για μια γυναίκα εγκλωβισμένη σε έναν γάμο και σε μια κλειστή κοινωνία κοντά στα φιόρδ, ενώ εκείνη ονειρεύεται τη θάλασσα και την ελευθερία. Ένας παλιός της έρωτας, ένας ναυτικός, επιστρέφει και τη θέτει μπροστά σε μια απόφαση ζωής. Θα επιλέξει τον εγκλωβισμό που παρέχει ασφάλεια, ή την ελευθερία και τον φόβο που ενέχει το άγνωστο; Για αυτή την καθημερινή μας προσπάθεια να αποφασίσουμε για τη ζωή μας μιλά το έργο και η παράσταση.

 

Ποιους προβληματισμούς θίγει;

Το βασικό θέμα που αναδύεται στο κείμενο είναι αυτό της ελευθερίας, το κατά πόσο μέσα στο δεδομένο κοινωνικό και πολιτικό πλαίσιο είμαστε πραγματικά ελεύθεροι να αποφασίσουμε για τον εαυτό μας, αν ζούμε, δηλαδή, σε μια επίφαση ελευθερίας, ενώ είμαστε εγκλωβισμένοι από το πλαίσιο που ζούμε. Το άλλο είναι το κατά πόσο τολμάμε να διεκδικήσουμε σε καθημερινή βάση την ελευθερία και την αυτοδιάθεσή μας, ενώ ανασύρει την αναγκαιότητα ανάληψης ευθύνης της όποιας επιλογής μας. Αναλαμβάνουμε την ευθύνη της κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε, ή μεταθέτουμε την ευθύνη στους άλλους, κατηγορώντας τους για τον εγκλωβισμό μας;

 

Ποιο είναι το προφίλ των ηρώων;

Το κείμενο και η παράσταση εστιάζουν στο οικογενειακό πλαίσιο ως πυρήνα καλών και κακών για το άτομο. Πρόκειται για μια αστική οικογένεια, στην οποία ο πατέρας κινεί τα νήματα δημιουργώντας μια ψευδαίσθηση ελευθερίας, ενώ όλα είναι υπό τον έλεγχο του. Οι δυο του κόρες από προηγούμενο γάμο υφίστανται την πίεση και δεν διεκδικούν την ελευθερία τους, ενώ η καινούρια γυναίκα του πατέρα, η Κυρά της θάλασσας, ζει σιωπηλή με τις φαντασιώσεις της μέχρι την εμφάνιση του πρώτου εραστή της, ενός ναυτικού. Στο ρόλο του ναυτικού που επιστρέφει και διεκδικεί την Ελίντα, προσωποποιείται η έννοια της ελευθερίας και της ουτοπίας ταυτόχρονα.

 

Τι αναφορές έχει στο σήμερα;

Κάθε μέρα καλούμαστε να πάρουμε τις αποφάσεις μας, μικρές και μεγάλες. Και πάντα μετά μένει το ερωτηματικό τι θα γινόταν αν είχαμε επιλέξει μια αντίθετη απόφαση από αυτήν που πήραμε. Tελικά, ίσως να ήταν τελείως διαφορετική η ζωή μας, καλύτερη ή χειρότερη. Για αυτή την καθημερινή ανάγκη να αναλαμβάνουμε την ευθύνη του εαυτού μας για να έχουμε μια καλύτερη ζωή μιλά η παράσταση.

 

Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να έχει πάρει ο θεατής όταν δει την παράσταση;

Το ερώτημα που θέτει η παράσταση είναι αυτό της ανάληψης ευθύνης του εαυτού. Νομίζω, κέρδος θα είναι να σκεφτεί κανείς, ως άλλη Κυρά της θάλασσας, ποιος είναι ο ρόλος που παίζω σε αυτή τη ζωή, είναι ο ρόλος που επέλεξα εγώ για μένα, ή παίζω τον ρόλο που οι άλλοι μου επιβάλλουν;

 

Ποια είναι η αγαπημένη σας σκηνή; 

Η αγαπημένη μου σκηνή είναι αυτή στην οποία η Ελίντα παίρνει πάνω της το βάρος της απόφασής της.