«Είναι ένα έργο αριστουργηματικό και ίσως αγγίζει την τελειότητα» μου λέει. Ο Γιώργος Παπαπαύλου μοιάζει συνεπαρμένος με το σύμπαν του Άντον Τσέχωφ, στο οποίο βουτάει φέτος υποδυόμενος τον Τρέπλιεφ στον «Γλάρο». Η παράσταση της Ομάδας Χρώμα, σε σκηνοθεσία Κωνσταντίνου Χατζή, θα κάνει πρεμιέρα στο Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης στις 19 Απριλίου. Είναι η πρώτη φορά που το εμβληματικό έργο του Τσέχωφ παρουσιάζεται στο ιστορικό Υπόγειο του Θεάτρου Τέχνης.

Ο Γιώργος Παπαπαύλου, από τους πλέον ικανούς και ανερχόμενους ηθοποιούς της νέας γενιάς, συμπρωταγωνιστεί στην παράσταση μαζί με ένα εξαιρετικό επιτελείο ηθοποιών (Ρουμπίνη Βασιλακοπούλου, Κλέων Γρηγοριάδης, Ηλέκτρα Νικολούζου, Ένκε Φεζολλάρι, Θανάσης Δήμου, Τζίνα Θλιβέρη, Νικόλας Μακρής, Μάγδα Λαδά, Γιάννης Χαρτοδιπλωμένος).

Τι πιστεύετε ότι είναι αυτό που ξεχωρίζει τον Τσέχωφ από τους άλλους κορυφαίους συγγραφείς της παγκόσμιας δραματουργίας;
Στα έργα του Τσέχωφ οι ήρωες βασανίζονται από ανεκπλήρωτους έρωτες και συμβιβασμούς, ανίκανοι να αλλάξουν τις ζωές τους. Εκείνο που τον κάνει ξεχωριστό συγγραφέα και έναν από τους σπουδαιότερους συγγραφείς παγκοσμίως είναι η χειρουργική ακρίβεια με την οποία ο Τσέχωφ ψυχογραφεί τους ήρωες και η λεπτομέρεια με την οποία περιγράφει το μάταιο και το γελοίο της ανθρώπινης ύπαρξης που είναι ταυτόχρονα και το μεγαλείο της. Ως γιατρός ο ίδιος ίσως κατάφερε από πολύ νωρίς να κατανοήσει τις αδυναμίες του ανθρώπου καθώς και το εφήμερο της ύπαρξής του και πάνω σ’ αυτό να κατανοήσει πλήρως και να περιγράψει τις ανθρώπινες σχέσεις.

«Ο Γλάρος» θεωρείται το πιο αυτοβιογραφικό και ίσως το πλέον εμβληματικό έργο του. Προσωπικά, θα λέγατε ότι είναι το πιο αγαπημένο σας από τη δραματουργία του ή υπάρχει κάποιο άλλο έργο του που αγαπάτε περισσότερο; Και γιατί;

Είναι ένα έργο αριστουργηματικό και ίσως αγγίζει την τελειότητα. Αλλά όταν μιλάμε για καλλιτεχνικές δημιουργίες αποφεύγω να συγκρίνω και να λέω ποιο είναι το αγαπημένο μου γιατί σε τέτοια μεγέθη πάντα θα υπάρχει κάτι που θα σε συντάραζει. Στα αριστουργήματα δεν χωράει η επιλογή. Σε κάθε έργο του κάτι με αγγίζει, κάτι μιλάει κατευθείαν στην ψυχή μου και με συγκινεί. Επείδη όμως τώρα δουλεύω πάνω στον Γλάρο και συγκεκριμένα στον Τρέπλιεφ θα σας πω ότι αυτό είναι το αγαπημένο μου. Αν κάποια στιγμή στο μέλλον αξιωθώ να παίξω στον Βυσσινόκηπο ή στον Θείο Βάνια αυτόματα αυτά θα είναι τα αγαπημένα μου.

Ο Τρέπλιεφ έχει μία διαρκή κόντρα με τη μητέρα του. Μοιάζει να μην χωράει σε αυτό το περιβάλλον, που έχει διαμορφώσει η Αρκάντινα. Τι είναι αυτό που τον κατατρώει και τον οδηγεί τελικά στην αυτοκτονία;
Η σχέση με την μητέρα μας είναι αυτή που μας καθορίζει απόλυτα από πολύ μικρή ηλικία. Είναι ένας δεσμός που αν δεν εξελιχθεί ομαλά τότε αρχίζουν πολλά και σημαντικά προβλήματα. Η μητέρα είναι αυτή που δίνει την ταυτότητα στο παιδί. Η Αρκάντινα εν προκειμένω απορροφημένη από την δουλειά της και το υπετροφικό της εγώ έβαλε σε δεύτερη μοίρα τον Τρέπλιεφ, ο οποίος αγωνίζεται μάταια να βρει κάπου να πιαστεί να διαμορφώσει μια ταυτότητα, αλλά και να αναγνωρίσει ένα αρσενικό ως πρότυπο που όμως οι σύντροφοι της Αρκάντινα δεν είναι ικανοί να του το προσφέρουν. Δεν έχει σκοπό, ειδικά μετά την εγκαταλειψή του από τη Νίνα, η οποία ήταν το μοναδικό του κίνητρο. Χωρίς σκοπό λοιπόν απομονωμένος και κλεισμένος ψυχικά αδυνατεί να συνδεθεί με τον κόσμο γύρω του και να υπάρξει στο εδώ και τώρα. Μοιραία λοιπόν οδηγείται στην αυτοκτονία.

Γιατί πιστεύετε ότι σκοτώνει τον γλάρο; Τι συμβολίζει για εκείνον ο γλάρος;
Είναι κάτι που με απασχόλησε πολύ στις πρόβες και ακόμα με απασχολεί αφού είμαστε σε διαδικασία πρόβας ακόμα. Προς το παρόν απλά πιστεύω ότι ο Τρέπλιεφ καθρεφτίζει τον ματαιωμένο ψυχικό του κόσμο σ’ αυτή την πράξη. Και ίσως προσπαθεί με »παιδικό» τρόπο να φωνάξει στην Νίνα την απελπισία του.

«Ο Γλάρος» περιστρέφεται γύρω από το δίπολο Έρωτας και Θάνατος. Τι συμβολίζουν για εσάς αυτές οι έννοιες; Πόσο αφορούν τον καθέναν από εμάς;
Η αρχή και το τέλος της ανθρώπινης ύπαρξης είναι αυτές οι δύο έννοιες. Αν φανταστούμε ότι η ζωή είναι ένας κυλιόμενος διάδρομος αεροδρομίου που καταλήγει στον θάνατο όλοι τρέχουμε αντίθετα μήπως και τον αποφύγουμε. Μια ψευδαίσθηση αυτής της αποφυγής είναι ο έρωτας. Η προσπάθεια μας να ζήσουμε αιώνια και να φοβηθούμε λιγότερο το τέλος. Δεν με φοβίζει ο δικός μου θάνατος μόνο η ανημπόρια της αρρώστιας και ο θάνατος των ανθρώπων που αγαπώ. Όσο για τον έρωτα με αφορά μόνο ο αμοιβαίος υγιής έρωτας που μπορεί να σε κάνει ευτυχισμένο σε στιγμές, οποιαδήποτε άλλη ταλαιπωρία την αποφεύγω!

Ποια είναι η αξία του να βλέπουμε αυτά τα έργα ξανά και ξανά πάνω στη σκηνή; Πόσο σύγχρονα μοιάζουν σήμερα;
Τα αριστουργήματα του παγκόσμιου θεάτρου δεν εξαντλούνται ποτέ και μου φαίνεται τόσο ελλιπής και ασήμαντη κάθε κουβέντα σχετικά με τον αν αντέχει η αθηναϊκή σκηνή δύο «Γλάρους» ή τρία «Ονειροδράματα». Τα έργα δεν είναι μοντελάκια υψηλής ραπτικής ούτε οι σκηνοθέτες είναι πλουσίες κυρίες να λειτουργήσουν με όρους «α το φόρεσε αυτή αποκλείεται να το φορέσω κι εγώ». 100 σκηνοθέτες να ανεβάσουν τον Γλάρο κανείς δεν θα είναι ίδιος με τον άλλο. Και αυτό ακριβώς διαφοροποιεί τα αριστουργήματα από τα μέτρια. Όσο τα διαβάζεις και τα δουλεύεις πάντα κάτι νέο σου αποκαλύπτεται.

Ο σκηνοθέτης της παράστασης, Κωνσταντίνος Χατζής, υποστήριξε σε συνέντευξή του ότι «η ζωή μιμείται την τέχνη και όχι η τέχνη τη ζωή». Ποια είναι η δική σας άποψη;

Μεγάλη κουβέντα στην οποία δεν έχω καταλήξει. Όσο το σκέφτομαι έχω δει να συμβαίνουν και τα δύο απλά έχω μια αμφιβολία για την ορθότητα του ρήματος «μιμείται». Ίσως είναι πιο σωστό το τροφοδοτεί ή το αντιγράφει. Η κακή τηλεόραση μιμείται τη ζωή. Με ό,τι συνεπάγεται το μιμούμαι από το είμαι.

in.gr

Γράψτε το σχόλιό σας

Ακολουθήστε το στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο