Ο Κωνσταντίνος Γώγουλος και η Αγγελική Πασπαλιάρη ανήκουν στην πολύ νέα γενιά ηθοποιών. Απόφοιτοι και οι δύο της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου έχουν ήδη ξεχωρίσει με τις ερμηνείες τους σε μία σειρά από παραστάσεις, με τον Κωνσταντίνο να ήταν μάλιστα υποψήφιος για το Βραβείο Χορν το 2016 για την ερμηνεία του στην παράσταση «Γυάλινος κόσμος» με τον Δημήτρη Καταλειφό.

Φέτος ο Κωνσταντίνος και η Αγγελική ενώνουν τις δυνάμεις τους, ως σκηνοθέτες αλλά και ως ηθοποιοί, με μία ομάδα εξίσου νέων, αλλά ταλαντούχων ηθοποιών (Κων/νος Δαλαμάγκας, Στέργιος Κοντακιώτης, Αθανασία Κουρκάκη, Δημήτρης Παπαβασιλείου, Χάρης Χιώτης) για να μεταφέρουν για πρώτη φορά στην ελληνική σκηνή τη νουβέλα του Λεονίντ Αντρέγιεφ «Μια διήγηση για τους επτά κρεμασμένους».

Στην προεπαναστατική Ρωσία του 1908 επτά κρατούμενοι – πέντε μέλη μίας τρομοκρατικής οργάνωσης που κατηγορούνται για την απόπειρα δολοφονίας ενός υψηλόβαθμου κυβερνητικού αξιωματούχου και δύο ποινικοί εγκληματίες – καταδικάζονται σε θάνατο διά απαγχονισμού. Η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει.

Στο έργο του ο Αντρέγιεφ εμπνέεται από μία αληθινή ιστορία για να καταγγείλει την ίδια την έννοια της θανατικής ποινής. Η παράσταση «7 κρεμασμένοι», που θα παρουσιάζεται από τις 5 Μαρτίου κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00 στο θέατρο Tempus Verum – Εν Αθήναις, επιχειρεί να συνομιλήσει με τον θάνατο για να προτάξει το επείγον της ζωής.

Ο Κωνσταντίνος Γώγουλος και η Αγγελική Πασπαλιάρη μίλησαν στο in.gr για την παράσταση, το δίπολο ζωής και θανάτου, αλλά και την αξία της ελεύθερης επιλογής.

Πώς ήρθατε σε επαφή με τη νουβέλα του Αντρέγιεφ και τι είναι αυτό που σας κέντρισε το ενδιαφέρον σε αυτή και αποφασίσατε να τη μεταφέρετε στη σκηνή;

Α.Π.: Με το συγκεκριμένο έργο του Αντρέγιεφ ήρθα σε επαφή πριν περίπου 3 χρόνια. Από την πρώτη στιγμή, διαβάζοντάς το οι ήρωες αλλά και η ίδια η συνθήκη ήταν τόσο ζωντανά και απτά που αυτομάτως φανταζόμουν να πραγματώνονται σκηνικά. Το ίδιο το θέμα του έργου, η ανθρώπινη ύπαρξη μπροστά στη ζωή και στον επιβαλλόμενο θάνατο, είναι πιστεύω κάτι που αν μη τι άλλο αφορά τον καθένα και ιδιαίτερα τους ανθρώπους της γενιάς μας που βιώνουν μια βίαιη και κάπως ατσούμπαλη ενηλικίωση.
Κ.Γ.: Πριν από 3 χρόνια αν θυμάμαι καλά έπεσε στα χέρια μου αυτό το βιβλίο κατά τύχη. Είναι τόσο απόλυτος και καθηλωτικός ο τρόπος με τον οποίο ο Αντρέγιεφ μπαίνει στο ζήτημα των επτά μελλοθάνατων που από την πρώτη κιόλας ανάγνωση άρχισα να το φαντάζομαι στη σκηνή.

Το περιεχόμενο του έργου ακούγεται αρκετά σκοτεινό. Θα είναι αντίστοιχα σκοτεινή και η ατμόσφαιρα της παράστασης;
Α.Π.: Θα έλεγα πως δεν θα έπρεπε να περιμένετε να δείτε κάτι σκοτεινό ή κάτι φωτεινό ή οτιδήποτε άλλο που προσδιορίζεται από ένα συγκεκριμένο επίθετο. Στόχος είναι να δείτε μια ζωντανή απόπειρα συνομιλίας με το δίπολο της ζωής και του θανάτου.
Κ.Γ.: Όπως και την ίδια τη ζωή δεν μπορούμε να την αντιληφθούμε μονοδιάστατα και γραμμικά έτσι και από την ίδια την παράσταση θα στερούσαμε πολλές δυνατότητες αν επιχειρούσαμε να της επιβάλουμε ένα τίτλο τόσο συγκεκριμένο. Θεωρώ πως το έργο είναι μία ωδή στη ζωή. Ακόμα και στις πιο δύσκολες και «σκοτεινές» στιγμές μας υπάρχει μέσα μας ένα απόθεμα ζωής που μας καλεί να συνεχίσουμε. Όπως επίσης υπάρχει και πολύ χιούμορ, είναι μηχανισμός επιβίωσης.

Μιλήστε μου λίγο για τους ήρωες του έργου. Υπάρχουν πτυχές τους που ταυτίζονται με εμάς;
Α.Π.: Πρόκειται για 5 μέλη τρομοκρατικής οργάνωσης και 2 ποινικούς κατάδικους. Εκ πρώτης όψεως φαίνεται να μην υπάρχουν κοινά αλλά αν δει κανείς σε μεγαλύτερο βάθος μιλάμε για πολύ νέους ανθρώπους που αυτό που ήθελαν να κάνουν, με τρόπο καλό ή κακό, ήταν να αλλάξουν τις συνθήκες της ζωής που τους επιβλήθηκε. Υπό αυτή την έννοια ταυτίζομαι κι εγώ μαζί τους.
Κ.Γ.: Στη διασκευή της Αγγελικής στην περιγραφή των ηρώων η πρώτη φράση είναι «είναι όλοι τους πολύ νέοι, από 18 έως 28 χρόνων». Ποτέ δεν μου είναι εύκολο να προσπεράσω έτσι αυτή τη φράση χωρίς να σταθώ. Είναι σαν να αναφέρεται σε μένα προσωπικά αλλά και σε ολόκληρη τη γενιά στην οποία ανήκω. Όλοι τους οι ήρωες είναι νέοι άνθρωποι σε μια κομβική στιγμή της ζωής τους, όταν ουσιαστικά αρχίζουν να χειραφετούνται, που θέλησαν να αλλάξουν συνειδητά ή ασυνείδητα με καλό ή άσχημο τρόπο τις συνθήκες της ζωής τους. Η επιλογή τους αυτή έχει ένα τίμημα κι αυτό καλούνται τώρα να πληρώσουν.

«Τι σημαίνει ‘’επιλέγω’’; Πόσο ελεύθεροι είμαστε;» Θέλω τις δικές σας σκέψεις πάνω σε δύο ερωτήματα που οι ίδιοι θέτετε στο σκηνοθετικό σας σημείωμα.
Α.Π.: «Επιλέγω» σημαίνει πως φέρω το βάρος των ευθυνών κάθε απόφασης που παίρνω. «Επιλέγω» σε πλαίσιο ελευθερίας πάντα. Τώρα το πόσο ουσιαστικά ελεύθεροι είμαστε στις επιλογές μας είναι για μένα προσωπικά ένα αναπάντητο ερώτημα που με ταλανίζει καθημερινά.
Κ.Γ.: Συμφωνώ με την Αγγελική. Το μόνο που θα ήθελα να προσθέσω είναι το παρακάτω. Ο Καρυωτάκης γράφει στο ποίημά του «Ένα ξερό δαφνόφυλλο…»:
«Ένα ξερό δαφνόφυλλο την ώρα αυτή θα πέσει,
το πρόσχημα του βίου σου, και θ’ απογυμνωθείς
(…)
Κι αφού πια τότε θα ’ναι αργά νέες χίμαιρες να πλάσεις
ή ακόμη μια επιπόλαιη και συμβατική χαρά,
θ’ ανοίξεις το παράθυρο για τελευταία φορά,
κι όλη τη ζωή κοιτάζοντας, ήρεμα θα γελάσεις.»

Εσείς είστε συμφιλιωμένοι με την ιδέα του θανάτου (σας);
Α.Π.: Το μόνο βέβαιο, η μόνη σταθερά στη ζωή είναι ο θάνατος. Πάντα με παγώνει ως συμβάν αλλά από την άλλη αντιλαμβάνομαι την αναγκαιότητα του για την ύπαρξη και τη συνέχιση της ζωής. Εν τέλει πιστεύω πως πάντα η ζωή βαραίνει στη ζυγαριά και μπορώ να πω πως τώρα και με το ελάχιστο βάρος της νεότητας νιώθω συμφιλιωμένη με την ιδέα του θανάτου σε αρκετά μεγάλο βαθμό. Συμφιλιωμένη δεν είμαι – και ελπίζω να μην γίνω και ποτέ – με την αδικία που περιβάλλει τον θάνατο σε πολλές περιπτώσεις.
Κ.Γ.: Θα έλεγα ότι με αυτή την παράσταση σε προσωπικό επίπεδο επιχειρώ να συνδιαλλαγώ με αυτό το ζήτημα. Θα ήμουν ψεύτης αν σας έλεγα ότι έχω συμφιλιωθεί πλήρως. Ανά στιγμές ίσως…

in.gr

Γράψτε το σχόλιό σας

Ακολουθήστε το στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, στο